[TRASHME] Εδώ οι νύχτες δεν διψάνε για άλλες άγριες γιορτές

Ελα, τα κεφάλια μέσα! Γιατί παρακοιταχτήκαμε και θα αλληθωρίσουμε! …Τέρμα τα ψέματα, μάγκες! Αποχαιρετήστε όχι την Αλεξάνδρεια που χάνετε αλλά την Αλεσάντρα Αμπρόσιο που επίσης χάνετε. Τι νομίζετε; Οτι θα είναι κάθε μέρα του Αϊ-Γιαννιού του Μυκονιάτη; Οχι, αγαπούλες μου! Από την άλλη εβδομάδα επιστρέφουμε στο κανονικό εορτολόγιο και στον Αϊ-Παύλο τον Τόμσεν. Ο,τι οφθαλμοπορνέψατε, οφθαλμοπορνέψατε! Τώρα απομακρύνετε τα παιδιά από την τηλεόραση γιατί ακολουθούν σκηνές σκληρού πορνό, όπου θεατές και παλικάρια θα γίνουμε μαλλιά κουβάρια. Κι έχω να σας πω ότι οι οιωνοί δεν είναι καθόλου καλοί. Εξόν που μας έρχεται Παρασκευή και 13, οι πλανήτες ευνοούν τα ναυάγια. Δεν πρόκαμε να ανακοινωθεί η συνεργασία των δυο ιερών τεράτων (και τεράτων σκέτο δεν με χαλάει) της πίστας, και τσουπ, ναυάγησε! Δεν θα εμφανιστούν τελικά μαζί η Δέσποινα Βανδή (φωτογραφία) και η Πέγκυ Ζήνα γιατί, όπως ανακοίνωσαν, «αυτήν τη στιγμή η συγκεκριμένη συνύπαρξη on stage δεν συμβαδίζει με τους προσωπικούς επαγγελματικούς στόχους και φιλοδοξίες μας». Δυο γάιδαροι… Συγγνώμη, δυο ψηλοκοντοκάπουλες μαλώνανε σε ξένο αχυρώνα. Γιατί ο «αχυρώνας» του ελληνικού τραγουδιού ήδη  τις έχει πετάξει έξω, σαν την ήρα από το σιτάρι ένα πράγμα…

Πάλι θα σ’ το πω,θα ‘σαι πάντα εδώ

Το μεγαλύτερο όμως ναυάγιο εξώκειλε πάνω μου μέσα από την τηλεόραση. Και πρόκειται για το ναυάγιο της λογικής! Είδα τον κατά τα άλλα συμπαθή Δημήτρη Ουγγαρέζο με χοντρά κοκάλινα γυαλιά, για να κάνει τον μορφωμένο (ποια διεστραμμένη φαντασία έχει στοιχειώσει στις στυλιστικές αναφορές του ’60;), να υποβάλλει το τηλεοπτικό κοινό στο βασανιστήριο των εξής κουίζ: Τα Οσκαρ είναι βραβεία για α) μουσική β) κινηματογράφο γ) χορό; Η νύμφη του Θερμαϊκού είναι α) η Αθήνα β) η Θεσσαλονίκη γ) ο Βόλος; Η Πόλη του Φωτός είναι α) το Παρίσι β) η Ρώμη γ) το Λονδίνο; Δεν λέω, δουλίτσα να υπάρχει, αλλά επειδή ο νεαρός παρουσιαστής βγάζει κουτσά-στραβά το ψωμί του, ας αποφύγει αυτό το παντεσπάνι.

Μα είµαι εγώκαι είµαι εδώ

Σε αυτήν τη χώρα, ένα πράγμα δεν θα ναυαγήσει ποτέ. Το θράσος, η αμετροέπεια και όλα τα σχετικά που συνδέουν τις κοκόνες της εγχώριας σόουμπιζ. Και μη μου πείτε, άλλο σόουμπιζ, άλλο θέατρο. Γιατί αυτό που χωρίζει (στην προκειμένη περίπτωση ενώνει) το σόου από την τέχνη είναι το κατά πόσο υπερεκτιμούν τον εαυτό τους οι ακκιζόμενες θεραπαινίδες του. Η ηθοποιός Μαρία Ναυπλιώτου, λοιπόν, απορεί και εξίσταται σε συνέντευξή της: «Δεν ξέρω πώς οι άνθρωποι της εξουσίας κοιμούνται. Πώς δεν ντρέπονται…». Γιατί δεν ρωτάει τους φίλους της; Με ανθρώπους της εξουσίας (πνευματικής και καλλιτεχνικής) συνδιαλέγεται και περιφέρεται συνεχώς η ίδια. Και όχι μιας ενεργής εξουσίας που υπόκειται σε κριτική, αλλά μιας εξουσίας παρηκμασμένης, γραφικής και ξεπερασμένης που ήδη ξερνάει αυτή την αποφορά αποσύνθεσης, την οποία δεν μπορούν να καλύψουν οι κολόνιες, όσο παριζιάνικες κι αν είναι.

Θα ‘θελα να ‘σουν εδώ που σε χρειάζομαι

Ο Εζρα Πάουντ είχε μιλήσει για την «αποκρουστική βιομηχανία της διεισδυτικότητας» που καταργεί την ιδιωτικότητα και βγάζει στο ενίοτε κτηνώδες φως του ήλιου όλα αυτά που μόνο όταν παραμένουν στη σκιά αποκτούν οντότητα και λόγο ύπαρξης. Αφού επί τρεις μήνες κρεμάσαμε τα πόδια μας, τα φαγητά μας, τα βρακιά μας, τα ηλιοβασιλέματά μας, τους πόθους και τις αμαρτίες μας στο μπουγαδόσχοινο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, με την πρώτη σταγόνα της βροχής αρχίσαμε τους αποχαιρετισμούς στα τάνγκα… Στο ίδιο μοτίβο η σχέση τής κοντά στα 50 τηλεπαρουσιάστριας Ναταλίας Γερμανού με έναν 25χρονο νεαρό τι ωραίο μυθιστόρημα που θα ήταν αν παρέμενε εν οίκω. Ενώ τώρα, αναζητώντας τον χαμένο χρόνο και ποζάροντας φουσκωμένη και καμαρωτή δίπλα στον «γιο» της, η παρουσιάστρια αφενός υπογραμμίζει την ηλικία της, αφετέρου μόνο ως χάρτης υαλουρονικού και μπότοξ μπορεί να εκληφθεί.