[Ανάλυση] Η ΔΗΜΑΡ στη σκιά του ΠΑΣΟΚ

Δεν υπάρχει τίποτε σαν την πολιτική. Προσέξτε: ο Ομπάμα τηλεφωνεί στον Κάμερον, τον βρίσκει σε διακοπές στην Κορνουάλη και του λέει ότι οι ΗΠΑ θα χτυπήσουν άμεσα στη Συρία. Ο βρετανός Πρωθυπουργός γυρίζει πίσω στο Λονδίνο και καλεί τους βουλευτές – που είναι και αυτοί σε διακοπές – στη Βουλή των Κοινοτήτων. Η συνέχεια είναι γνωστή: το ψήφισμα για τους βομβαρδισμούς στη Συρία μαγειρεύεται άρον άρον και ο Κάμερον το χάνει με όρους ιστορικής ταπείνωσης. Αλλά αυτά παθαίνεις αν είσαι πιστός σύμμαχος. Δύο εικοσιτετράωρα αργότερα του ξανατηλεφωνεί ο Ομπάμα. Εχει αποφασίσει να ζητήσει τη σύμφωνη γνώμη του Κογκρέσου. Εκεί που καιγόταν να επέμβει – και γι’ αυτό έκαψε τον Βρετανό – τώρα θα καθυστερήσει δέκα ημέρες ακόμη.

Μαθήματα πολιτικής για αρχαρίους αλλά και για προχωρημένους, λοιπόν – και μάλιστα σε διεθνή αρένα. Η πολιτική δεν γίνεται με πεποιθήσεις αλλά με γνώμονα το συμφέρον. Και μάλιστα κατά περίπτωση. Αρκεί να το διαγνώσει κανείς σωστά. Γιατί αλλιώς οι μεταστροφές πληρώνονται. Πάρτε την περίπτωση Κουβέλη. Η ΔΗΜΑΡ βουλιάζει ενώ οι μεγαλοπασόκοι – ιδίως δε οι πρώην αρχηγοί – επιχειρούν μια ψυχολογική άσκηση συμφιλίωσης και ανασύνθεσης, με φόντο την 3η Σεπτέμβρη και ενορχηστρωτή τον Βαγγέλη Βενιζέλο. Το ΠΑΣΟΚ μεγαλώνει εκεί που συρρικνωνόταν. Και η ΔΗΜΑΡ, εκεί που ήταν το άρωμα της εποχής στον χώρο της Κεντροαριστεράς, φαίνεται να εξατμίζεται. Γιατί; Διότι ο Κουβέλης το γύρισε σε 24 ώρες, την περίφημη εβδομάδα που εκρίθη η υπόθεση της ΕΡΤ. Τετάρτη συμφώνησε, Πέμπτη τα έσπασε και η συνέχεια είναι γνωστή. Σαμαράς και Βενιζέλος – που είχαν βρει ο ένας τον άλλο σε ραντεβού στη Μουρούζη – προχώρησαν κι έκαναν την κυβέρνηση των δύο.

Κάποιες μεταστροφές τις πληρώνουν άλλοι – όπως έγινε με τον Κάμερον και τον Ομπάμα. Κάποιες τις πληρώνουν αυτοί που έκαναν τη μεταστροφή. Είναι η περίπτωση Κουβέλη και μιας ΔΗΜΑΡ που προμηθεύεται παλαιοπασόκους στις εκπτώσεις – η περίπτωση Καστανίδη – και αναζητεί ένα σημείο στήριξης χωρίς να το βρίσκει. Το χειρότερο είναι ότι, αν μάλλιασε η γλώσσα του Βενιζέλου τον τελευταίο χρόνο σε μια προσπάθεια να ξεκινήσει ένας διάλογος με τον Κουβέλη, στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ τα πράγματα είναι διαφορετικά. Εδώ η ενσωμάτωση της ΔΗΜΑΡ θα γίνει με όρους κατάκτησης, ενώ υπάρχει και το κακό προηγούμενο της εξόδου των «ανανεωτών» – που συγκροτούν τον κορμό του κόμματος Κουβέλη – από την Κουμουνδούρου στις αρχές του καλοκαιριού του 2010. Ολα αυτά ενώ γίνεται μια προσπάθεια να μαζευτεί το πράγμα στην ΕΡΤ, που ήταν και η αφορμή της κρίσης.

Ο Κάμερον δεν θα ξαναπάει στη βρετανική Βουλή να ζητήσει ψήφο. Με την ίδια λογική, ο Κουβέλης γίνεται όλο και πιο δύσκολο να ξαναβάλει τη ΔΗΜΑΡ σε κυβερνητική τροχιά. Η αντιπολίτευση όμως δεν ασκείται πειστικά από ένα κόμμα που συγκυβέρνησε με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ για έναν χρόνο. Ακόμη χειρότερα: τι θα γίνει αν μετά τις γερμανικές εκλογές τα ταμεία ανοίξουν και δοθούν χρήματα στην Ελλάδα για ανάπτυξη; Η ΔΗΜΑΡ μπορεί να ξαναμπεί στο ματς μόνο αν κάνει το παιχνίδι της ζωής της στις ευρωεκλογές και, κυρίως, στις αυτοδιοικητικές, του χρόνου το καλοκαίρι. Αλλά δεν θα είναι εύκολο. Το συμπέρασμα είναι ότι οι πολιτικές μεταστροφές – όπως, κακά τα ψέματα, και οι ένοπλες επεμβάσεις – έχουν ρίσκο.