Είπαν

Σιλβί Γκιγιέμ

«Ημασταν πολύ τυχεροί που δεν αποδέχθηκε την πρόταση να αναλάβει τη θέση του διευθυντή της Βασιλικής Οπερας του Λονδίνου. Ετσι ήρθε στο Παρίσι το 1983, μια εποχή που δεν χόρευε τόσο συναρπαστικά. Εφερε όμως την ενέργεια και το πάθος του που για μας ήταν τόσο σημαντικά. Δεν ενδιαφερόταν για τους κανόνες ούτε για την ιεραρχία. Ημουν τυχερή γιατί ήμουν νέα και μπόρεσα μαζί του να βελτιωθώ. Ως χορευτής δεν ήταν στα καλύτερά του, είχε όμως ένα ισχυρό ένστικτο που θαύμαζα, ήταν τόσο ζωντανός και ευφυής. Ολα τα συναισθήματα και το πάθος ήταν στα μάτια του. Με δίδαξε να είμαι θαρραλέα. Μιλούσαμε σε μια διάλεκτο μεταξύ γαλλικών, αγγλικών και ιταλικών αλλά πάντα μπορούσε να είναι πολύ σαφής. Τον γνώρισα στο τέλος της ζωής του και στην αρχή της δικής μου… Αλλά μου λείπει!».

Μόνικα Μέισον

«O Νουρέγιεφ ήρθε στο Κόβεν Γκάρντεν το 1962. Ηταν ο καλύτερος χορευτής που είδα ποτέ. Ο κόσμος του χορού ήταν εξοικειωμένος με τις γυναίκες στο μπαλέτο και θεωρούσαν ότι οι άντρες λειτουργούσαν υποστηρικτικά. Οταν εμφανίστηκε ο Ρούντι, ανέτρεψε αυτή την εικόνα. Είχε την πλαστικότητα και τη χάρη που για έναν άντρα ήταν όχι μόνο δύσκολο αλλά και απολύτως γοητευτικό. Αυτός ο συνδυασμός ήταν καθηλωτικός. Ηταν ατρόμητος και λαμπερός. Σαν τίγρης, που δεν έμπαινε στο κλουβί με τίποτα. Τα δράματα και τα σκάνδαλα εντός κι εκτός σκηνής ήξερε να τα διαχειρίζεται με άψογο τρόπο».  

Κάρεν Κέιν

«Ο Ρούντολφ ήρθε στον Καναδά με την παράσταση “Ωραία Κοιμωμένη” το 1972, όταν ήμουν 21 ετών. Πίστεψε σε μένα από την πρώτη στιγμή και ήταν υπέροχο που βρέθηκα υπό την προστασία του. Ολόκληρη η ζωή του περιστρεφόταν γύρω από το μπαλέτο. Οταν έβρισκε νέους χορευτές με την ίδια εμμονή μ’ εκείνον και την προθυμία να εργαστούν σκληρά, γινόταν ο πιο γενναιόδωρος δάσκαλος και μέντορας. Χόρεψα για μια δεκαετία μαζί του και ήταν υπέροχα. Αν και ήμουν πολύ ψηλή για εκείνον, πίστευε ότι αυτό ανέβαζε τον πήχη. Δεν είχε τον φόβο που είχαν οι περισσότεροι άντρες χορευτές, ότι θα επισκιαστεί από μια ψηλή μπαλαρίνα. Το είχε δει σαν πρόκληση».

Σεργκέι Πολούνιν

«Το Ιδρυμά του χρηματοδότησε την εκπαίδευ-σή μου στο Λονδίνο. Δεν ήταν ποτέ ο αγαπημένος μου χορευτής, ούτε ποτέ τον έχω δει να χορεύει ζωντανά. Μέσα από τα βίντεο δεν μπορείς να δεις την ενέργεια που είχε παρά μόνο τις γραμμές του χορού. Είχε μια αλαζονική παρουσία στη σκηνή αλλά ήξερε τι ήταν καλό. Πολύ με συγκρίνουν μαζί του εξαιτίας του προσώπου μου και τον ζυγωματικών μου. Με ανησύχησε αυτή η σύγκριση. Προσωπικά πιστεύω ότι αν ο Νουρέγιεφ χόρευε σήμερα, θα το έκανε πολύ καλύτερα. Νομίζω ότι οι άνθρωποι χορεύουν καλύτερα στις μέρες μας απ’ ό,τι στο παρελθόν».