Επιστολές

Φτώχεια και βία

Παναγιώτης Τριανταφυλλίδης

Αν θέλουν λοιπόν αυτοί που μας κυβερνούν να καταδικάσουν τη βία από όπου και αν αυτή προέρχεται, ας φροντίσουν πρώτα να καταδικάσουν τη φτώχεια από όποιον και αν αυτή επιβάλλεται. Δεν γίνεται να διδάσκουν «ηθική» και κανόνες καλής συμπεριφοράς σε κάποιον που πεινάει. Γιατί ανήθικο είναι το γεγονός ότι πεινάει. Οταν το στομάχι κάποιου είναι άδειο, δεν χρησιμοποιεί το στόμα του για έναν γόνιμο και δημιουργικό διάλογο. Χρησιμοποιεί τα δόντια του. Και όταν τους τα δείξει απειλητικά, αυτοί τον κακίζουν γιατί δεν τα έχει βουρτσίσει το πρωί. Αλλά ας ξέρουν οι κυβερνώντες πως η γελοιότητά τους δεν υπήρξε ποτέ η απάντηση στην ανέχεια των άλλων.

Εξαγγελίες και έλλειμμα

Γιώργος Κοκκωνάκης

Με την καθ’ οιονδήποτε τρόπο συμμετοχή των ελλήνων βουλευτών, οι οποίοι, άλλοι συνειδητά και άλλοι απερίσκεπτα, λες και αποφάσιζαν για το πώς θα πιουν τον πρωινό τους καφέ, βαρύ γλυκό, με ολίγη ή σκέτο – πικρό, κατόρθωσαν για πέμπτη συνεχή χρονιά να βρισκόμαστε σε ύφεση, και μάλιστα πάντοτε πάνω από τα αναμενόμενα ποσοστά, να μην εκπληρώνονται οι προβλέψεις τους σε κανέναν τομέα της οικονομίας, να συνεχίζονται ακόμη και σήμερα οι εκφοβισμοί για πληρωμή της επόμενης δόσης, να απειλούμαστε με κατασχέσεις για τη μη πληρωμή των χαρατσιών και των έκτακτων εισφορών αλληλεγγύης προς την Εφορία όταν το 30% ευρίσκεται στα όρια της φτώχειας και κατά συνέπεια οι εισφορές αλληλεγγύης δεν πάνε σε αυτούς που έχουν ανάγκη, να συνεχίζεται το μπάχαλο της Δημόσιας Διοίκησης γιατί κανένας δεν τολμά να το ακουμπήσει, είτε από τη συμπολίτευση είτε από την αντιπολίτευση, και αυτό λόγω της πλήρους εξάρτησης από τη ρουσφετολογία και τα κατεστημένα.

Από εδώ και στο εξής κανένα πολιτικό κόμμα δεν θα αποκτήσει αυτοδυναμία και κατ’ επέκταση δημιουργία μονοκομματικής κυβέρνησης – αυτό αφορά τόσο τα κόμματα της συγκυβέρνησης όσο και τα υπόλοιπα κοινοβουλευτικά κόμματα. Τέλος στις βαρύγδουπες προεκλογικές υποσχέσεις οι οποίες μετά την εκλογική μάχη παραμένουν στα χρονοντούλαπα της Ιστορίας.

Από τις αρχικές δηλώσεις-τοποθετήσεις των κυβερνώντων εποχής Γεωργίου Παπανδρέου ότι τα μέτρα αυτά επιβάλλεται να ληφθούν για τη μείωση του δημόσιου ελλείμματος και την αναδιάρθρωση του Δημοσίου, ακολούθησε στη συνέχεια, μετά την ψήφιση του πρώτου Μνημονίου, το πανηγύρι με τον ιδιωτικό τομέα.

Ο Σαμαράς εκείνης της εποχής όχι μόνο δεν το ψηφίζει, αλλά το αντιμάχεται με όλες του τις δυνάμεις. Ακολουθούν εξαγγελίες για τα δεινά που θα φέρει η επιλογή και πολιτική Παπανδρέου με αύξηση της ύφεσης και περαιτέρω μείωση της ανάπτυξης. Ανακοινώνονται μέτρα και εκπονούνται προγράμματα από το οικονομικό επιτελείο του κόμματος (Ζάππειο 1 και 2).

Σήμερα και μετά την παρέλευση τριών και πλέον ετών, αρχικά με τον Γ. Παπανδρέου και την παρέα του, παραμένουμε στον ίδιο παρονομαστή. Το δημόσιο έλλειμμα παραμένει στα ίδια ύψη του 2009, στο ελληνικό Δημόσιο δεν έχει πραγματοποιηθεί καμία εξυγίανση, ο ελληνικός λαός έχει υποστεί τα πάνδεινα και οι βουλευτές παραμένουν ακόμη 300 παρά τις υποσχέσεις για μείωσή τους.

Κατηγορίες των ρουφιάνων

Χρήστος Ιακώβου

Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Μελετών (ΚΥΚΕΜ)

Στη νεοελληνική υπάρχει η λέξη ρουφιάνος, η οποία αποδίδει τις έννοιες του καταδότη, του ραδιούργου, του δολοπλόκου, του συκοφάντη. H σημερινή χρήση της λέξης αποτελεί εννοιολογική φθορά σε σχέση με την αρχική της σημασία. Στην ιταλική γλώσσα, από την οποία προέρχεται η λέξη, ruffiano σημαίνει το αδύνατο και ψωριάρικο άλογο (stallone ruffiano).

Επειδή η φοράδα είναι ζόρικο ζώο και τις πρώτες ημέρες του οίστρου της γίνεται πολύ επιθετική, δαγκώνοντας και κλωτσώντας, με κίνδυνο να τραυματίσει άσχημα το αρσενικό, οι εκτροφείς για να προστατεύσουν τον καθαρόαιμο επιβήτορα βάζουν για λίγες ημέρες το ρουφιάνο με τη φοράδα.

Αφού αρχίσει η φοράδα να «μαλακώνει», τότε αποσύρουν το κακόμοιρο το ρουφιάνο και βάζουν τον επιβήτορα για την αναπαραγωγή. Ετσι, η λέξη μεταφορικώς χρησιμοποιούνταν για να δηλώσει τον αχυράνθρωπο, τον αναλώσιμο τύπο, ο οποίος αναλάμβανε ποταπές αποστολές, με σκοπό να μην εκτεθεί ο πλειστάκις υψηλά ιστάμενος και δειλώς κρυβόμενος εντολέας.

Για να γίνει κάποιος ρουφιάνος απαραίτητη προϋπόθεση είναι να νιώθει κατώτερος και να μην μπορεί να σταθεί ανάμεσα στους άλλους. Τους συναντά κανείς σε όλα τα κοινωνικά στρώματα. Οι ρουφιάνοι διακρίνονται σε δύο κατηγορίες.

Η πρώτη είναι η κατηγορία των αναλωσίμων-ρουφιάνων, οι οποίοι ρουφιανεύουν εκπληρώνοντας περισσότερο μια ψυχολογική ανάγκη, απόρροια υπαρξιακού προβλήματος. Πρόκειται για εκείνους οι οποίοι με τις ρουφιανιές τους προκαλούν ζημιά σε άλλους, αλλά ταυτοχρόνως μπορεί να μην εξασφαλίζουν κάποιο όφελος ή κάποιο πλεονέκτημα.

Η δεύτερη κατηγορία είναι αυτή των ναρκίσσων-ρουφιάνων, τους οποίους συναντάς παντού, αλλά πάντοτε σε υψηλά δώματα: κομματικά, κρατικά, εκκλησιαστικά. Αυτοί είναι πιο επικίνδυνοι από τους πρώτους γιατί ξέρουν να ελίσσονται όπως τα ερπετά και διαθέτουν, επίσης, κάποια χαρακτηριστικά γνωρίσματα.

Πρώτο ευδιάκριτο γνώρισμα η αλαζονεία, γιατί το ηθικό τους ενισχύεται όταν μειώνουν τους άλλους ρουφιανεύοντας. Η αναισχυντία είναι ένα άλλο χαρακτηριστικό τους γνώρισμα. Ανενδοιάστως ρουφιανοποιούν κατ’ εκμετάλλευση άλλους, ευρισκομένους σε ιεραρχικά κατώτερη θέση, εκλαμβάνοντάς τους εξ ορισμού ως σκαλοπάτια ανέλιξης. Επειδή όμως γνωρίζουν πολύ καλά τις μεθόδους που διεξήλθαν δεν μπορούν να ησυχάσουν και γίνονται ανυπέρβλητα αλαζονικοί, αδίσταχτα θρασείς, μα πάνω απ’ όλα θανάσιμα επικίνδυνοι.

Αμφότερες οι κατηγορίες αποτελούν παραλλαγή της κοινής βλακείας. Η ποιοτική διαφορά μεταξύ τους είναι ότι όσοι ανήκουν στην πρώτη δεν το ξέρουν, όσοι ανήκουν στη δεύτερη το ξέρουν και δεν το ομολογούν. Οταν ο δημόσιος βίος βυθίζεται στην τύρβη των ρουφιάνων, τότε και η δημοκρατία καταντά λέξη κενή περιεχομένου.

Η συνενοχή της σιωπής

Μιχάλης Φιλιππάκης

ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΦΙΛΟΛΟΓΙΑΣ

Προβληματισμό και ανησυχία δημιουργούν τα γεγονότα που έλαβαν χώρα σε νυχτερινό κέντρο διασκέδασης στη Χερσόνησο Ηρακλείου Κρήτης. Οι γνωστοί σε μεγάλη μερίδα της κρητικής κοινωνίας άνθρωποι του υποκόσμου, δίχως κανέναν ενδοιασμό, συνεχίζουν να σκορπούν τον τρόμο στα νυχτερινά κέντρα διασκέδασης της περιοχής όπου συχνά πωλούν προστασία εκτοξεύοντας απειλές, για να διατηρήσουν τα στόματα κλειστά και να συνεχίσουν να τρομοκρατούν ασύδοτα.

Πραγματικά, η δράση παρόμοιων οργανωμένων συμμοριών στην Κρήτη, αν και είναι διαβόητες για την καταδικαστέα τρομοκρατική τους συμπεριφορά, λόγω του φόβου καλύπτεται από πέπλο σιωπής. Η απειλή απλών πολιτών και οργάνων της τάξεως με όπλο και ακολούθως οι πυροβολισμοί που έθεσαν σε άμεσο κίνδυνο τη ζωή των θαμώνων του κέντρου σε καμία περίπτωση  δεν πρέπει να μείνουν ατιμώρητα από τη Δικαιοσύνη.

Είναι αδιανόητο, ενώ πολλοί γνωρίζουν ταυτόχρονα, όλοι να σιωπούν προστατεύοντας τις φατρίες του εγκλήματος που δυσφημούν το νησί και θυμίζουν εποχές μαφίας. Αποτελεί ευκαιρία για τη Δικαιοσύνη, εκμεταλλευόμενη το περιστατικό και αξιοποιώντας τις μαρτυρίες των αστυνομικών και των πολιτών που υπήρξαν θύματα του συμβάντος, να δώσει ένα καίριο πλήγμα στο οργανωμένο έγκλημα.

Η λήψη δράσης από τον νόμο και η εξάρθρωση της σπείρας και όσων τους καλύπτουν, σε όποια θέση και αν βρίσκονται, θα δώσουν παράλληλα το μήνυμα στους πολίτες πως δεν πρέπει να τρομοκρατούνται και να φιμώνονται. Αξιοπερίεργο είναι ότι ο ιδιοκτήτης του νυχτερινού κέντρου απέφυγε να κάνει οποιεσδήποτε δηλώσεις που να διευκολύνουν το έργο της Αστυνομίας.

Συγχαίρω πραγματικά τους δύο νέους αστυνομικούς που δεν δίστασαν να κάνουν  το αυτονόητο καθήκον τους προστατεύοντας τους πολίτες, αν και βρίσκονταν εκτός υπηρεσίας. Είναι τώρα υποχρέωση της πολιτείας να τους προστατεύσει από εκείνους που θα βρεθούν να τους απειλήσουν για να αποσύρουν τις μαρτυρίες τους. Η οικογενειοκρατία του υποκόσμου στην Κρήτη πρέπει επιτέλους να εξαλειφθεί.  

Ας ελπίσουμε ότι σε περίοδο εκπτώσεων δεν θα γίνει καμία έκπτωση στην επιβολή του νόμου. Είναι καιρός να ακουστεί η φωνή των πολιτικών φορέων της Κρήτης, από τους οποίους η κοινή γνώμη απαιτεί να δει να καταδικάζουν αυτές τις συμπεριφορές που χρονίζουν· ώστε να πάψει το νησί να εμφανίζεται ως άντρο «ψευτοκαπεταναίων» και θρασύδειλων τραμπούκων.