Τα δίδυμα κορίτσια της βιτρίνας

Αν έλεγαν σε κάποιον να αναζητήσει δύο δίδυμες πόρνες, το πρώτο μέρος που θα σκεφτόταν να ψάξει θα ήταν πιθανότατα η συνοικία με τα κόκκινα φανάρια στο Αμστερνταμ. Και θα είχε δίκιο. Εκεί, στο δικό τους «σπίτι», υποδέχθηκαν τους περίπου 400.000 πελάτες τους η Λουίζ και η Μαρτίν Φόκενς, που είδαν μαζί για πρώτη φορά το φως της ημέρας και μοιράστηκαν ένα επάγγελμα που έγινε βιβλίο υπό τον τίτλο «Δύο ζωές στη βιτρίνα». Στα 71 τους χρόνια, σήμερα, οι δίδυμες Φόκενς έχουν πολλά να θυμηθούν. Οι ιταλοί δημοσιογράφοι που αναζήτησαν τις δύο ολλανδές εκδιδόμενες γυναίκες, με αφορμή την έκδοση του βιβλίου τους στα ιταλικά, βρήκαν δύο ζωντανά πλάσματα που δεν μετανιώνουν για τις επιλογές τους, που είχαν πάντα στο πλευρό τους τα μέλη της οικογένειάς τους και που σήμερα απολαμβάνουν μια ζωή με πολλά εγγόνια και δισέγγονα.

Για τις δύο γιαγιάδες, όλα ξεκίνησαν τη δεκαετία του ’50. Η Λουίζ και η Μαρτίν ήταν δύο χυμώδεις ξανθιές με πλούσια στήθη που είχαν γεννηθεί στο Αμστερνταμ τα δύσκολα χρόνια του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου. Μετά τον Πόλεμο, ο πατέρας τους βρίσκει δουλειά ως ασφαλιστής και εξασφαλίζει τα προς το ζην για την οικογένειά του. Από τις δύο του κόρες, η Λουίζ είναι η πιο ανήσυχη. Εχει στο αίμα της την περιπέτεια και δεν της αρέσει καθόλου το σχολείο. Στα 17 της μένει έγκυος. Για να αποφύγει το σκάνδαλο μιας τεκνοποίησης εκτός γάμου παντρεύεται τον αγόρι της. Αυτός είναι ο Βίλεμ ο Ομορφος, ένας μποέμ τύπος, τεμπέλης, βίαιος και εραστής της εύκολης ζωής. Η Λουίζ αρχίζει να εργάζεται σε ένα εστιατόριο αλλά ο Βίλεμ ονειρεύεται το εύκολο χρήμα και την ωθεί στην πορνεία. Εχει μπει πλέον η δεκαετία του ’60 και είναι η σειρά της 19χρονης Μαρτίν να παντρευτεί με έναν φίλο του Βίλεμ, τον Γιαν. Λίγο πριν φέρει στον κόσμο την πρώτη της κόρη μαθαίνει ότι η αδελφή της εκδίδεται. Στην αρχή δεν θέλει να το πιστέψει. Επειτα δουλεύει στο «σπίτι» της αδελφής της ως καθαρίστρια. Και στο τέλος αποφασίζει να ακολουθήσει την ίδια επαγγελματική οδό.

Οι δουλειές πάνε καλά. Οι δίδυμες έχουν σταθερούς πελάτες, καταφέρνουν να χειριστούν τους πιο διαφορετικούς τύπους ανθρώπων, όταν τους το ζητούν δουλεύουν μαζί. Το 1978 γίνονται αφεντικά του εαυτού τους και την ίδια χρονιά ανοίγουν κι ένα εστιατόριο.

ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ. Η συσσωρευμένη εμπειρία τους λέει ότι «οι άνδρες ζουν για να έχουν οργασμό, αλλά είναι απλοί σαν μηχανές του καφέ εάν μάθεις τα κουμπιά τους, τους κάνεις ό,τι θέλεις». Υπενθυμίζουν ότι στις αρχές της δεκαετίας του ’60 οι άνδρες δεν τολμούσαν να ζητήσουν από τις γυναίκες τους ούτε στοματικό σεξ. Σε αυτόν τον μισό αιώνα δραστηριότητας είδαν τα πάντα: πελάτες που πήγαιναν στο «σπίτι» τους ντυμένοι σαν τους επτά νάνους, άλλους που τους ζητούσαν να τους κλειδώσουν σε μια ντουλάπα και να τους βρίζουν, ιερείς για τους οποίους είχαν φτιάξει μια απομίμηση εξομολογητηρίου («τους άρεσε να μας εξομολογούνται»), κάποιους που ήθελαν να ακούν επαίνους για το μέγεθος του πέους τους. Η Λουίζ και η Μαρτίν ικανοποιούσαν όλα τα γούστα. Το μοναδικό όχι, όσα και να προσέφεραν οι λάτρεις του είδους, ήταν στο αίτημα για πρωκτικό σεξ. Ηταν «ζήτημα αξιοπρέπειας». Δεν πήραν ποτέ ναρκωτικά και δεν έπιναν αλκοόλ. Ποτέ δεν έκαναν σεξ χωρίς προφυλακτικό.

Κάπου στα τέλη της δεκαετίας του ’80 άρχισαν να τελειώνουν και τα χρόνια της αθωότητας. Η εισβολή κοριτσιών από τη Βραζιλία και τις χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ άλλαξαν τα δεδομένα στο επάγγελμα. «Αυτά τα κορίτσια έκαναν σαν να δουλεύουν σε αλυσίδα παραγωγής. Πολύ συχνά ήταν υπό την επήρεια ναρκωτικών. Δούλευαν για πολύ λίγα χρήματα και δεν κατάφεραν ποτέ να αποκτήσουν πελατεία» διηγούνται στον απεσταλμένο του περιοδικού «Πανοράμα». Αυτά που δεν φαίνεται να έχουν αλλάξει από την εποχή της αθωότητας είναι τα βίτσια. Η Μαρτίν ανοίγει ακόμη το «σπίτι», δυο φορές την εβδομάδα. Η Λουίζ προσφέρει τις υπηρεσίες της μόνο αν της ζητηθεί. «Μας ψάχνουν ακόμη πολλοί νέοι άνδρες. Αλλος μου ζητάει να τον μαστιγώσω κι άλλος θέλει να ντυθεί γυναίκα. Η δική μου δουλειά είναι να τους ικανοποιώ».