Τα ταλέντα ανθίζουν στην κρίση, στον Ιλισό και τον Φιλαθλητικό

Εχει φτάσει η ώρα των αναθέσεων. Ο προπονητής σκύβει πάνω από το μπλε τετράδιο με γράμματα που μόνο ο ίδιος μπορεί να διαβάσει. Το μελίσσι των δρομέων περιμένει να ακούσει στροφές και χρόνους. Είναι ασυνήθιστα πολλοί για την εποχή και την πόλη. Η οικονομική ύφεση και το στράγγισμα των κρατικών επιχορηγήσεων έχουν απομακρύνει τα παιδιά από τον στίβο. Ο Ιλισός όμως αντέχει. Σε μία από τις πιο πυκνοκατοικημένες αθηναϊκές γειτονιές, όπου τα σπίτια μοιράζονται μαζί με τις μεσοτοιχίες τα μυστικά τους, εδώ και χρόνια ο σύλλογος αυτοχρηματοδοτείται και αναδεικνύει ταλέντα.

Στα δύο γήπεδα, που οι αρχιτέκτονες σφήνωσαν σε μια απότομη πλαγιά, εξελίσσεται εδώ και χρόνια μια ιστορία ελπίδας. Μακριά από πολιτικά γραφεία, διαδηλώσεις και διανομές αλληλεγγύης, προπονητές, αθλητές και γονείς διδάσκουν και διδάσκονται την αξία της προσπάθειας και της συνύπαρξης. Υπομονετικά και αθόρυβα.

Σήμερα, περίπου 20 παιδιά του Φιλαθλητικού προέρχονται από οικογένειες μεταναστών. «Λόγω της οικονομικής κρίσης αλλά και των αθλητικών επιτυχιών επιλέγουν την ομάδα. Βλέπουν και άλλα παιδιά την ιστορία των Αντετοκούνμπο και ελπίζουν ότι μπορούν να ακολουθήσουν το παράδειγμά τους», λέει ο Σωκράτης Κοτσολέτης, υπεύθυνος τμημάτων υποδομής στον Φιλαθλητικό. Και ο ίδιος είχε περάσει κάποτε από αυτά τα φυτώρια.  

Οταν ξέρεις ότι υπάρχει κάποιος που σε στηρίζει δεν νιώθεις μοναξιά

Ο Ναπολέων Κεφαλόπουλος, προπονητής βάδην, μετράει 22 χρόνια στον Ιλισό. Ενας από τους αθλητές του, ο Ζαχαρίας Τσαμουδάκης, θα συμμετάσχει φέτος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Παίδων κυνηγώντας μια θέση στο βάθρο. «Η περιοχή μας έχει παράδοση στις μεγάλες αποστάσεις. Χρειάζεται μεράκι για τον στίβο και το μεταδίδουμε εμείς με το πάθος που έχουμε», λέει ο Κεφαλόπουλος.

Αυτό το πάθος όμως μοιάζει να στερεύει τελευταία στην Ελλάδα. Το 1991 στο πανελλήνιο πρωτάθλημα ανωμάλου δρόμου συμμετείχαν πάνω από 100 αθλητές στην κατηγορία των εφήβων. Φέτος δεν ξεπερνούσαν τους 30. Οι διαρκείς μεταρρυθμίσεις στις Πανελλαδικές Εξετάσεις και το αγεφύρωτο χάσμα ανάμεσα στον αθλητισμό και την εκπαίδευση απομάκρυναν τους νέους από τα γήπεδα.
Στον Ιλισό όμως επιμένουν. Ο Ζώρζος αλιεύει ταλέντα στη γειτονιά. Σταμπάρει επίδοξους πρωταθλητές από την «κοψιά», τα κιλά, το ύψος. Στη γειτονιά δεν χρειάζεται συστάσεις. «Πολλά παιδιά με αποφεύγουν στον δρόμο! Φοβούνται ότι θα τους δω και θα τους στείλω στο γήπεδο για προπόνηση», λέει αστειευόμενος. Πλέον στου Ζωγράφου έρχονται παιδιά από το Μενίδι και τη Νίκαια μόνο και μόνο για να γυμναστούν στον σύλλογο.
«Είναι ατομικό το αγώνισμά μας, αλλά εάν δεν έχεις πίσω σου άτομα να σε παροτρύνουν, να σε σπρώξουν, δεν θα καταφέρεις τίποτα», λέει ο Αλέξης Πασπάτης, δρομέας στον Ιλισό. «Εδώ είμαστε μια οικογένεια».

Η βοήθεια των χορηγών
Στον Φιλαθλητικό οι ακαδημίες του μπάσκετ είναι δωρεάν για όλες τις ηλικίες. Κάθε χρόνο περνούν από εκεί περίπου 180 παιδιά. «Τους δίνουμε την ευκαιρία να ασχοληθούν με το μπάσκετ. Το μέτρο αυτό έχει καθιερωθεί εδώ και δέκα χρόνια. Οι χορηγοί βοηθούν για τις εμφανίσεις των ομάδων και τα έσοδα μοιράζονται για τη μισθοδοσία των προπονητών», λέει ο Σωκράτης Κοτσολέτης.

Υπεύθυνη δουλειά χωρίς συνδρομή
Τα παιδιά στα αγωνιστικά τμήματα του Ιλισού δεν καταβάλλουν συνδρομή. Μόνο τα μικρά του Δημοτικού, που συνολικά φτάνουν τα 60, πληρώνουν για την αμοιβή του προπονητή που τα έχει αναλάβει. «Ο σύλλογος καταφέρνει να κρατάει μεγάλο αριθμό παιδιών ακόμα και χωρίς μεγάλη χρηματοδότηση από την Πολιτεία. Προσπαθούμε να βασιστούμε στην ιδιωτική πρωτοβουλία και σε χορηγούς για να σταθούμε οικονομικά», λέει η Ντενίζ Δημάκη, πρωταθλήτρια τριάθλου και στίβου που έχει συμπληρώσει δύο δεκαετίες στο γήπεδο του Ζωγράφου.