[ΑΠΟΡΙΕΣ] Πρόωρη εκσπερμάτιση

Είμαι άνδρας 43 ετών και ενώ είχα έντονη σεξουαλική ζωή, πάντα εκσπερμάτιζα γρήγορα. Η τωρινή μου σύντροφος δεν απολαμβάνει το σεξ μαζί μου και με παρακινεί να ζητήσω βοήθεια από ειδικό. Πού οφείλεται αυτό το πρόβλημα και τι θεραπευτικές λύσεις υπάρχουν;

Η πρόωση εκσπερμάτιση αναφέρεται σε μια κατάσταση όπου ο άνδρας εκσπερματίζει συντομότερα από ό,τι επιθυμεί, δίχως να μπορεί να το ελέγξει. Η εκσπερμάτιση λαμβάνει χώρα είτε πριν είτε αμέσως μετά την έναρξη της σεξουαλικής πράξης και παγιδεύει το άτομο, όπως συνήθως και τη σύντροφό του, σε μια κατάσταση έντονης ψυχικής δυσφορίας. Ερευνες έχουν ορίσει τον «φυσιολογικό» χρόνο εκσπερμάτισης σε 7,3 λεπτά ενώ για τους άνδρες με πρόωρη εκσπερμάτιση σε 1,8 λεπτά, χωρίς αυτό βέβαια από μόνο του να αποτελεί επίσημο διαγνωστικό κριτήριο. Η πρόωρη εκσπερμάτιση είναι η συχνότερη ψυχοσεξουαλική δυσλειτουργία στους άνδρες, με παγκόσμιο επιπολασμό που κυμαίνεται από 25% έως 40%. Τα αίτια αναζητούνται σε παράγοντες όπως είναι η ανεπαρκής στύση, η έλλειψη σεξουαλικών εμπειριών, η κακή εικόνα του εαυτού, η κατάθλιψη, οι διαταραχές στο ουροποιητικό σύστημα, το συνολικά χαμηλό επίπεδο υγείας του ατόμου, το άγχος για τη σεξουαλική απόδοση και τις σεξουαλικές σχέσεις γενικότερα, το ιστορικό τραυματικών σεξουαλικών εμπειριών (π.χ. σεξουαλική παρενόχληση) κ.λπ. Οι άνδρες με πρόωρη εκσπερμάτιση εύκολα οδηγούνται στην κατάθλιψη, στην απομόνωση από τις σχέσεις και στις καταχρήσεις, οι οποίες με τη σειρά τους επιδεινώνουν το πρόβλημα. Η θεραπεία συμπεριφοράς είναι μια συμπτωματική θεραπεία η οποία προτείνεται ως αποτελεσματική μέθοδος στη θεραπεία της πρόωρης εκσπερμάτισης. Διαφέρει όμως από άλλες θεραπευτικές προσεγγίσεις όπως π.χ. την ψυχαναλυτική θεραπεία, ή οποία συμβάλλει στη συνολικότερη αναδιοργάνωση της προσωπικότητας του θεραπευομένου. Μια κλασική συμπεριφορική τεχνική που χρησιμοποιείται ευρέως είναι η επαναλαμβανόμενη σεξουαλική διέγερση και η παρεμπόδιση της εκσπερμάτισης. Οι ασκήσεις χαλάρωσης για τη μείωση του άγχους σε συνδυασμό με έναν συνολικά πιο υγιή – σωματικά και ψυχολογικά – τρόπο ζωής μπορεί να είναι ιδιαίτερα βοηθητικές στην υπέρβαση του προβλήματος.

Μητρότητα και αϋπνία

Γέννησα την κόρη μου πριν από 2 μήνες και ο ύπνος μου από την αρχή της εγκυμοσύνης μέχρι και σήμερα παραμένει ελλειμματικός και διαταραγμένος. Πού μπορεί να οφείλεται αυτό;

Η αϋπνία δείχνει προτίμηση προς το γυναικείο φύλο. Η εγκυμοσύνη, λόγω των ορμονικών και σωματικών αλλαγών με τις οποίες συνδέεται (π.χ. εμβρυϊκή κίνηση, αυξημένο σωματικό βάρος, αλλαγές στην αναπνοή και στη θερμοκρασία του σώματος), ευθύνεται συχνά για την ελλιπή ποιότητα ύπνου στη μέλλουσα μητέρα. Το άγχος, η αγωνία και η θλίψη κατά τη διάρκεια της ημέρας μπορούν με τη σειρά τους να επιτείνουν τις αϋπνίες. Η λοχεία εγείρει μια σειρά ανατροπών στην καθημερινότητα της νέας μητέρας, η οποία καλείται να «αντέξει» και να διαχειριστεί επαρκώς τις νέες της ευθύνες, τον νέο της ρόλο, αλλά και την καθημερινή στέρηση ύπνου. Επιστρατεύει παράλληλα και τις δυνάμεις της για να μην πέσει στα πλοκάμια της επιλόχειας κατάθλιψης. Για τους λόγους αυτούς θεωρήστε τον ελλιπή σας ύπνο σαν μια σχεδόν φυσιολογική απάντηση στις αλλαγές που βιώνετε και αφήστε τον εαυτό σας ελεύθερο να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα.

Αποχωρισμός και κατασκήνωση

Ο γιος μας πηγαίνει στην Δ’ Δημοτικού και φέτος για πρώτη φορά θα πάει διακοπές στην κατασκήνωση. Ανησυχούμε γιατί είναι η πρώτη φορά που μας αποχωρίζεται και δεν ξέρουμε πώς να το διαχειριστούμε.

Για τα παιδιά του Δημοτικού η πρώτη ημέρα στην κατασκήνωση αποτελεί μια σημαντική σελίδα στη διεκδίκηση της αυτονομίας τους. Το γνωστό και το οικείο μεταμορφώνονται στο άγνωστο και το παιδί κατακλύζεται από την περιέργειά του να νιώσει έστω και προσωρινά λίγο αυτόνομος, λίγο «ενήλικος». Ο τρόπος με τον οποίο το παιδί θα αντιδράσει στον αποχωρισμό από τους γονείς διαμορφώνεται σε μεγάλο βαθμό από το αν έχει αυτοπεποίθηση, αν οι γονείς είναι υπερπροστατευτικοί, αν έχει σχέση εξάρτηση με εκείνους ή αν ζει σε ένα περιβάλλον συναισθηματικά και πρακτικά ασταθές. Οι παράγοντες αυτοί συνήθως ευθύνονται για το άγχος αποχωρισμού που οδηγεί με τη σειρά του σε άρνηση, αποφυγή και έντονες συναισθηματικές διακυμάνσεις. Προσπαθήστε να μην προβάλλετε πάνω του τον δικό σας φόβο αποχωρισμού και δείξτε του ότι τον εμπιστεύεστε και ότι θα τα καταφέρει μόνος του. Είναι λοιπόν περισσότερο μια πρόκληση για εσάς η αλλαγή αυτή, προκειμένου να συνειδητοποιήσετε ότι το παιδί σας μεγαλώνει και σχηματίζει τη δική του προσωπικότητα, την οποία ως γονείς οφείλετε να σεβαστείτε.

Δρ Κλινικής Ψυχολογίας – ψυχοθεραπεύτρια 
myrsi@hol.gr
twitter: @myrsi1