Ενα βιβλίο σε κάνει σοφότερο

Καλοκαιράκι και ραθυμία και τα προβλήματα στα ράφια του φθινοπώρου. Ιούλιος μαινόμενος και ακολουθεί κι ο Αύγουστος ο ολετήρας του άγχους. Εδώ στον τόπο μας το καλοκαίρι ολόκληρο δεν υπάρχουν ειδήσεις (όχι μοναχά τον Αύγουστο, κατά τη ρήση του Εκο), και αν υπάρξουν περνούν στα ψιλά του εγκεφάλου μας. Καλοκαίρι και ένα βιβλίο συμπληρώνει τα σιωπηρά μεσημέρια. Για τους ποδοσφαιρόφιλους το ιδανικό βιβλίο θα ήταν το ετήσιο Αλμανάκ με ονόματα και… διευθύνσεις των ανά τον κόσμο παικτών για να μαθαίνουν οι ταλαίπωροι ποιοι είναι και από πού έρχονται οι μεσσίες των ελληνικών ομάδων.

Πάνε χρόνια από τότε, αλλά η σκηνή δεν φεύγει από τον νου. Τέτοιες ημέρες ήταν όταν σε παραθαλάσσιο καφενείο ευτραφής 50άρης, κραδαίνοντας αθλητική εφημερίδα, βροντοφώναξε: «Πήραμε Εσταβίγιο Βιθέντε, ψάξτε για τον δεύτερο στη βαθμολογία!».

Μου είχε κάνει εντύπωση το όνομα: Εσταβίγιο Βιθέντε; Τυχερή ομάδα ήταν ο Ολυμπιακός και ο Σταύρος Νταϊφάς, βλέποντας τον να παίζει σε φιλικό κόντρα στην Παναχαϊκή, δεν δίστασε να τον κλείσει. Ουρουγουανός ο Εσταβίγιο, φίλος του θρυλικού Μίλτον Βιέρα, βρήκε την τύχη του στην Ελλάδα. Και η Ελλάδα τον περιέθαλψε όταν τραυματίστηκε και του πρόσφερε γλυκό ψωμί, όχι μόνο στον Ολυμπιακό αλλά και στα Γιάννενα.

Το θέμα μας δεν είναι ο Εσταβίγιο, είναι οι δεκάδες άσημοι «Εσταβίγιο» που φθάνουν στην χώρα μας σαν αστέρια και αποχωρούν νύχτα χωρίς φεγγάρι. Και όχι μόνο αυτοί, αλλά και εκείνοι που προτείνονται με τα εξωτικά ονόματα που τίποτα δεν θυμίζουν και ουδείς τους γνωρίζει εκτός από τη μάνα τους, τον μάνατζέρ τους και τους δανειστές τους…

Οπως κάθε που θα μπει ο Ιούνιος τα κοπάδια των χελιδονιών ακολουθούν τα κοπάδια των γκασταρμπάιτερ του ποδοσφαίρου. Ακούστε ονόματα που έχουν ακουστεί φέτος και προστρέξτε στα λεξικά: Αμαλφιτανό, Βάις, Μολό, Ντομίνγκες. Για δουλειές λιμανίσιες αυτοί… Στον Ολυμπιακό οι προτάσεις πέφτουν βροχή, αφού οι μάνατζερ γνωρίζουν ότι λεφτά υπάρχουν…

Η Μαρσέιγ δεν ταίριαζε με το στυλ παιχνιδιού του Αμαλφιτανό, πού θα πάει; Ελλάδα. Ο Μολό δεν τα βρήκε με τη Σταντάρ της Λιέγης και κοίταξε προς Πειραιά μεριά. Και η παρέλαση, μέχρι να σβήσουν τα φώτα της μεταγραφικής περιόδου, θα συνεχίζεται.

Στον Παναθηναϊκό ήρθε κάποιος Φέλκεμπεργκ, είδε, τον είδαν, κι έφυγε χωρίς να αφήσει ίχνη. Στα τραπέζι έπεσαν και κάτι ονόματα για ορεκτικά όπως του Νταβίντ Μέντες ντα Σίλβα, του Μπεργκ, αλλά δεν άρεσαν, δεν τους άρεσε το πράσινο, ποιος ξέρει.

Κλείστε τα μάτια και φέρτε στον νου παίκτες που πέρασαν και δεν ακούμπησαν ούτε μπάλα ούτε χόρτο: Αμπουάγκουε (το ζαρκάδι της Αλ Αχλί ήρθε στην Ελλάδα τουφεκισμένο), Μπαμπαγκίτα, Φέλιξ Μπόρχα, Ζίζι Ρόμπερτς, Ραμπεσαντρατανά (…). Και πιο παλιά κάτι Ρος και Λάνγκλεϊ, κάτι Πολέτι και Αλτσιμπαρ και Νικολάου και, και, και.

Και ανάμεσα τους, στο λιμάνι της Επαγγελίας, φθάνουν και κάποιοι  φορτωμένοι τίτλους, ιστορία, αλλά και χρόνια που τους λυγίζουν. Ηρθε ο Ρεκόμπα, ο Ζούλιο Σέζαρ, ο Πάουλο Σόουζα, ο Αλιόσα Ασάνοβιτς, ο Γκούντιονσεν, ο Πέτριτς, ο Μπερμούντες… για να απολαύσουν φροντίδα ηλικιωμένων, όχι για να παίξουν μπάλα.

Και αυτά δεν συμβαίνουν μόνο στον τριτοκοσμικής αντίληψης και φιλοσοφίας ποδοσφαιρικό μας κόσμο, συμβαίνουν και σε «ανεπτυγμένα γήπεδα». Οσο υπάρχουν ξύπνιοι μάνατζερ και αφελείς, τα παλτά θα πωλούνται ντάλα καλοκαίρι.

Και οι φτωχές ψυχές που προσπαθούν να ξεδιψάσουν από τα λασπωμένα πατήματα των ποδοσφαιριστών τους θα μένουν στεγνές και αφυδατωμένες σε ένα καυτό καλοκαίρι που προμηνύει έναν παγερό χειμώνα.

Και οι ατζέντηδες θα τρίβουν τα χέρια τους όσο υπάρχουν αγορές και κλακαδόροι που χειροκροτούν την απόκτηση κάποιου Αταλίμπα ή κάποιου Μπούτινα… ή τέλος κάποιου Κοστάντζο που άφησε το ποδόσφαιρο για να γίνει ψαράς αξιοποιώντας την πείρα που απέκτησε στα δίχτυα του Ολυμπιακού…