Με το νυστέρι του μασίφ πεζογράφου

Η Μονρό μέσα από τη σπαραγμένη δομή της διήγησης, με μεταφορές που κυριολεκτικά αστράφτουν και αμφίσημο ή αμφίθυμο κάθε φορά τέλος στις ιστορίες της, αποτυπώνει την καθημερινότητα με το νυστέρι του μασίφ πεζογράφου. Η μετάφραση αποδίδει τον εσωτερικό ρυθμό της αφήγησης και τη ζυγισμένη ισορροπία στις φράσεις. Στο ομότιτλο διήγημα «Πάρα πολλή ευτυχία», ηρωίδα είναι η Σόνια Κοβαλέφσκι (1850-1891), μαθηματικός, συγγραφέας και υπέρμαχος των δικαιωμάτων των γυναικών. Η Κοβαλέφσκι ήταν η πρώτη γυναίκα που απέκτησε διδακτορικό δίπλωμα στην Ευρώπη, και μάλιστα σε μια σκληρή επιστήμη, τα καθαρά μαθηματικά. Υπήρξε η πρώτη γυναίκα καθηγήτρια πανεπιστημίου. Στο διήγημα κυκλοφορούν ο Ντοστογιέφσκι και ο Πουανκαρέ. Η αφήγηση οργανώνεται γύρω από τις τελευταίες μέρες της Κοβαλέφσκι. Το διακειμενικό παίγνιο αντικρίζεται με τους σαφείς υπαινιγμούς για την ταπεινή και καταφρονεμένη τέχνη του διηγήματος. Η έμφυλη ταυτότητα των ηρωίδων είναι πανταχού παρούσα, όμως δεν πολεμά και δεν ακκίζεται. Η Σόνια αναγκάζεται να κάνει λευκό γάμο για να καταφέρει να σπουδάσει. Αλλες ηρωίδες είναι εμπαθείς αναγνώστριες, όμως αυτό δεν το λαμβάνει υπόψη ως σοβαρή ενασχόληση ο αντρικός περίγυρος. Η σχέση μάνας και γιου βρίσκεται στο επίκεντρο με ποικίλες εκδοχές άσκησης υπόγειας εξουσίας, εκατέρωθεν.