ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ

Η ανταγωνιστικότητα της Κίνας

Γιώργος Ματαλλιωτάκης

ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ & ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ

Οι συγκυρίες και τα δεδομένα στόχευσης των ελλειμμάτων αποτελούν τον στόχο των Μνημονίων που έχουν υπογραφεί. Ολοι γνωρίζουμε σε αυτό το σημείο ότι το πρόβλημα ανέκυψε από την επεκτατική πολιτική της Κίνας, η οποία ως χώρα κινείται στον αντίποδα της Ευρώπης σε επίπεδο αρχών, αξιών, φιλοσοφίας εν γένει.

Για να γίνω περισσότερο σαφής, όλοι γνωρίζουμε το αξιακό σύστημα της Ευρώπης και το φιλοσοφικό της υπόβαθρο στη χάραξη και στην άσκηση της πολιτικής. Η Ευρώπη με τις άπειρες αντιθέσεις, τις αντίθετες ψυχικές διαθέσεις που γεννιούνται από τον Βορρά στον Νότο και από την Ανατολή στη Δύση, με τη διαφορετικότητα στον τρόπο έκφρασης και σκέψης, κατάφερε με τον συγκερασμό των παραπάνω ιδιαιτεροτήτων να «οικοδομήσει» την ευρωπαϊκή ταυτότητα η οποία φέρει ανάμεσα σε άλλα τη διατήρηση των εθνικών ιδιαιτεροτήτων, τη νομισματική ένωση, την άνοδο του βιοτικού επιπέδου των πολιτών της, την αποβιομηχάνισή της, την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αλλά και του περιβάλλοντος.

Από την άλλη πλευρά η Κίνα «κινήθηκε» με διαφορετικό τρόπο, για τον λόγο ακριβώς ότι στηρίζεται σε διαφορετικές αρχές λειτουργίας, όπως είναι η πολιτική των κοινωνικών και οικονομικών ανισοτήτων και της εντατικοποιημένης παραγωγής. Η υπερπροσφορά εργατικών χεριών σήμανε αυτόματα το χαμηλό κόστος παραγωγής για τις πολυεθνικές και πολύ γρήγορα η χώρα αυτή κατέστη η παραγωγική δύναμη των ευρωπαϊκών χωρών.

Oι Ευρωπαίοι αντιλήφθηκαν ότι μπορούσαν να παράγουν στην πολύ μακρινή αλλά πάρα πολύ οικονομική Κίνα, καθώς και σε άλλες οικονομικές χώρες της Ασίας, και να υπερκαλύψουν τις ανάγκες της Ευρώπης αλλά και πέραν αυτής. Γίνονταν ως εκ τούτου οι μαζικές παραγγελίες των προϊόντων εκεί, αλλά με τις προδιαγραφές των ευρωπαϊκών αγορών και απαιτήσεων. Εγιναν κολοσσιαίες επενδύσεις και οι Κινέζοι παρήγαν συνεχώς, ανταποκρινόμενοι στις απαιτήσεις της Ευρώπης και όχι μόνο.  

Η Ευρώπη όμως μετέφερε επί της ουσίας την τεχνογνωσία στην Κίνα. Η οποία, με το φθηνό εργατικό δυναμικό και τη δυναμική της ανερχόμενης οικονομικά χώρας, δεν θα μπορούσε να αφήσει αναξιοποίητο τον «θησαυρό» που της δόθηκε. Με τον καιρό οι Κινέζοι άρχισαν να παράγουν τα δικά τους προϊόντα, τα οποία σε πολλές περιπτώσεις αποδεικνύονται ανώτερα των ευρωπαϊκών. Παράλληλα οργάνωσαν τα δικά τους διεθνή δίκτυα διανομής των προϊόντων τους ή λειτούργησαν ανταγωνιστικά προς τα ευρωπαϊκά. Επομένως, ο ανταγωνισμός με την Κίνα αποτελεί πλέον πραγματικότητα και διαφαίνεται πάρα πολύ δύσκολο, ως προοπτική, να τον ξεπεράσουμε.