Ο πιο ισχυρός παίκτης στη σκακιέρα φοράει χακί

Σχεδόν έναν χρόνο μετά τη σιωπηρή απομάκρυνσή τους οι επιτελείς του Στρατού της Αιγύπτου επιστρέφουν με σκοπό να (ξανα)πρωταγωνιστήσουν στην πολιτική σκηνή της χώρας. Αυτή τη φορά δεν εμφανίστηκαν με τεθωρακισμένα στο πλευρό των χιλιάδων διαδηλωτών, όπως τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο του 2011, αλλά με ελικόπτερα που πετούσαν πάνω από το συγκεντρωμένο πλήθος στις λεωφόρους του Καΐρου. Και ενώ κάποιος θα μπορούσε να μιλήσει για την Ιστορία που επαναλαμβάνεται, στην πραγματικότητα πρόκειται για την Ιστορία της σύγχρονης Αιγύπτου, η οποία συνεχίζεται με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο άρχισε να γράφεται: η σύγχρονη Αίγυπτος μοιάζει ανίκανη να κάνει ακόμη και το πιο μικρό βήμα δίχως την υποστήριξη του Στρατού, ενός Στρατού που κάποιοι επικαλούνται ως τη μοναδική σωτηρία της χώρας και κάποιοι άλλοι τον μισούν.

Επίσημα, ο πρώτος που αποπειράθηκε να αποδεσμεύσει την πολιτική ζωή της Αιγύπτου από την επιρροή των Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας ήταν ο Νάσερ. Στην πραγματικότητα όμως διεύρυνε αντί να περιορίσει τη σφαίρα επιρροής του Στρατού, ο οποίος πλέον δεν ήταν μόνον ο «προστάτης του έθνους» αλλά και ο κύριος, αν όχι ο μοναδικός, πρωταγωνιστής της πολιτικής, της οικονομικής και της κοινωνικής ζωής της χώρας. Με την άνοδο του Μουμπάρακ στην εξουσία η ισχύς του αιγυπτιακού Στρατού έφθασε σε πρωτόγνωρα επίπεδα, καθώς πέρα από στρατιωτική ισχύ, ο μεγαλύτερος Στρατός του αραβικού κόσμου και ο ενδέκατος μεγαλύτερος σε όλο τον κόσμο απέκτησε και μεγάλη οικονομική ισχύ. Σύμφωνα με τον αμερικανό δημοσιογράφο και ερευνητή Τζόσουα Χάμερ, το 40% του εθνικού πλούτου της χώρας ελέγχεται από τον Στρατό.  
Ο Στρατός στην Αίγυπτο αναλαμβάνει τον ρόλο του κράτους επειδή συνήθως το κράτος είναι ανήμπορο να εκπληρώσει τα καθήκοντά του. Η λαϊκή αποδοχή που απολαμβάνει οφείλεται σε μεγάλο βαθμό σε αυτό το γεγονός. Η επιτυχία της Αραβικής Ανοιξης (όσον αφορά την πτώση του Μουμπάρακ τουλάχιστον) ήταν περισσότερο αποτέλεσμα της στάσης του Στρατού – επέλεξε να γυρίσει την πλάτη στον επί 30 χρόνια πρόεδρο της Αιγύπτου –  και λιγότερο της δράσης των Αδελφών Μουσουλμάνων του Μοχάμεντ Μόρσι. Αυτές τις ημέρες ο Στρατός της Αιγύπτου βρίσκεται και πάλι στο προσκήνιο, αποτελώντας στα μάτια των περισσότερων Αιγυπτίων έναν φορέα σταθερότητας σε εξαιρετικά δύσκολους καιρούς.