[Ανάλυση] Τρέξε, κυβέρνηση, τρέξε!

Υπάρχει το ανέκδοτο πόσες ξανθιές χρειάζονται για να αλλάξουν μια λάμπα. Υπάρχει και το ερώτημα πόσοι υπουργοί μπορεί να χωρέσουν στο ίδιο δωμάτιο με την τρόικα. Η χθεσινή πολιτική επικαιρότητα δίνει την απάντηση: πολλοί!

Στράβωσε κάτι στις σχέσεις της Αθήνας με τους τροϊκανούς; Μια κυβέρνηση σαν αυτήν δεν ήθελαν σε Βρυξέλλες, Φρανκφούρτη και Ουάσιγκτον; Μια κυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ με αποφασισμένα ή αποφασιστικά πρόσωπα σε κρίσιμα υπουργεία; Οπότε – νέο ερώτημα – γιατί δημιουργήθηκε χθες μια ατμόσφαιρα κρίσης σε μια ημέρα του Ιουλίου που η ζέστη θα δικαιολογούσε πιο αργούς ρυθμούς;

Η απάντηση που δίνεται από κορυφαία κυβερνητικά χείλη είναι απλή: «Η ολιγωρία Μανιτάκη δημιούργησε ένα κενό. Και το κενό αυτό τρέχουμε όλοι μαζί τώρα για να καλύψουμε…». Σωστό. Στην πραγματικότητα, από την ώρα που η ΔΗΜΑΡ έφυγε από την κυβέρνηση ο πολιτικός χρόνος επιταχύνθηκε. Και τις συνέπειες αυτής της επιτάχυνσης είναι που παρακολουθήσαμε χθες.

Εως τώρα η ΔΗΜΑΡ ήταν το άλλοθι. Ενα αριστερό κόμμα που η παρουσία του έδινε μια χρήσιμη ιδεολογικά έξωθεν καλή μαρτυρία. Προκειμένου να μην έχει η ΔΗΜΑΡ πρόβλημα με το ακροατήριό της και να διατηρηθούν οι ενδοκυβερνητικές ισορροπίες, δικαιολογείται να κάνει κανείς και λίγο τα στραβά μάτια. Σε αυτήν ακριβώς τη λογική, η τρόικα δεν μπλοκάρισε τη δόση, όταν η κυβέρνηση δεν έθεσε εκτός Δημοσίου 2.000 άτομα στο τέλος Μαΐου όπως είχε δεσμευτεί. Και κάπως έτσι προέκυψε η κρίση με την ΕΡΤ τον Ιούνιο.

Ο Μανιτάκης όμως πλέον δεν υπάρχει – ή μάλλον δεν έχει χαρτοφυλάκιο! – και να τον εφεύρουν δεν μπορούν. Κάπως έτσι είχαμε χθες τις κοινές γυμναστικές ασκήσεις της τρόικας με τη μισή κυβέρνηση. Μαζεύτηκαν όλοι μαζί γιατί, εδώ που τα λέμε, οι καθυστερήσεις στα προαπαιτούμενα δεν ήταν όλες θέμα Μανιτάκη, όπως δεν τα μπορούσε και όλα μόνος του ο Μανιτάκης. Η άλλη όψη της υπερδραστηριοποίησης είναι η ανάγκη να παραγάγει η κυβέρνηση καλές ειδήσεις, να πετύχει δηλαδή μερικά γκολ και μάλιστα γρήγορα. Κι αυτό γιατί στα χαρτιά μια κυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ θα είναι ταχύτερη και αποτελεσματικότερη, αυτό όμως είναι και κάτι που πρέπει να επιβεβαιωθεί στην πράξη.

Με απλά λόγια, πρόκειται για άλλη φάση. Με άλλους ρυθμούς. Ακόμη περισσότερο: η ενσωμάτωση Βενιζέλου στον πόλο εξωτερικών και άμυνας – και η φυσική ενασχόλησή του με την ελληνική προεδρία της ΕΕ το 2014 – απελευθερώνει τον Γιάννη Στουρνάρα. Ή μάλλον επιφέρει ανακωχή στον κλεφτοπόλεμο μεταξύ της Ιπποκράτους και του υπουργείου Οικονομικών. Ποια Ιπποκράτους όμως; Ακόμη και το ΠΑΣΟΚ ξαναγυρίζει πίσω τη σελίδα, μετακομίζοντας στη Χαριλάου Τρικούπη – ένα είδος επιστροφής στο μέλλον.

Πάμε για άλλα λοιπόν, αλλά το πιο ενδιαφέρον είναι ότι πάμε για τα πολλά. Η νέα κυβέρνηση – μαζί με την τρόικα – θα κάνει μια προσπάθεια να προχωρήσει γρήγορα. Αλλωστε, κακά τα ψέματα, ο κρυφός στόχος δεν είναι να βγούμε ξανά στις αγορές στο ξεκίνημα του 2014, αλλά πριν από το τέλος του 2013.