Ηρωας εκτός νόμου
O Τζόνι Ντεπ ως Ινδιάνος Τόντο κλέβει με άνεση την παράσταση στον «Μοναχικό καβαλάρη»
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
5 λεπτά Για δεύτερη συνεχόμενη εβδομάδα, ένα blockbuster καταθέτει εκτός από την ψυχαγωγική του πρόταση και μια οξυδερκή πολιτική ματιά στο άκρως διασκεδαστικό «Lone Ranger».
«Ο μοναχικός καβαλάρης» (The Lone ranger). Τα γουέστερν της δεκαετίας του ’20 ήταν, σύμφωνα με πολλούς σημαντικούς και μη, τα πρώτα b-movies. Μια παράδοση που τράβηξε μέχρι και τη δεκαετία του ’40, οπότε και ο καμβάς του γουέστερν χρησίμευσε ως βάση για να ειπωθούν «μεγαλύτερα» πράγματα.
Και τα b-movies όφειλαν να έχουν κάποιες βασικές συνισταμένες: να είναι φτηνές (κάτι που «ξεπεράστηκε» από τότε που ο Σπίλμπεργκ γύρισε τα «Σαγόνια του καρχαρία»), να ανήκουν αυστηρά σε κάποιο συγκεκριμένο – δημοφιλές – είδος (γουέστερν, περιπέτειες, θρίλερ κ.λπ.) και φυσικά να είναι γυρισμένες και έτοιμες για «κατανάλωση» στην ώρα τους.
Γιατί όμως αγαπάμε τα b-movies; Ισως γιατί στα b-movies συναντάμε την αλφάβητο του αφηγηματικού σινεμά. Μαζί με αυτή τη χαρακτηριστική μαστοριά που τα συνοδεύει σε κάθε πλάνο. Γιατί, στο φινάλε, υπάρχουν δύο είδη κινηματογράφου: ο αφηγηματικός και ο αντί-αφηγηματικός. Ε, αν είσαι φίλος του πρώτου, δεν μπορεί να μην αγαπάς τα b-movies. Και ο «Μοναχικός καβαλάρης» του Γκορ Βερμπίνσκι, βασισμένος σε μια μυθική ραδιοφωνική και στη συνέχεια τηλεοπτική εκπομπή της αμερικανικής τηλεόρασης, είναι ένα έξοχο b-movie, διασκεδαστικό, πληθωρικό, τίγκα στις σινεφιλικές αναφορές και αιφνιδιαστικά συνειδητοποιημένο πολιτικά. Ναι, συμβαίνουν κι αυτά.
Ο «Μοναχικός καβαλάρης», βλέπετε, είναι φορέας ατόφιου αμερικανικού ιδεαλισμού – που, ακριβώς επειδή είναι πιο ηθικός από τους «σκάρτους» διώκτες του, παραμένει εκτός νόμου. Και ο Βερμπίνσκι παρουσιάζει μια ιστορία της Αγριας Δύσης κάπως διαφορετική απ’ αυτή που έχουμε συνηθίσει. «Κακός» εδώ ο πρόεδρος της σιδηροδρομικής εταιρείας, όπως αυτή επεκτείνεται με φρενήρη ρυθμό σε μια αφιλόξενη γη – δίπλα του, μια συμμορία που εκμεταλλεύεται τον ορυκτό της πλούτο και στη μέση ο αδελφός ενός δολοφονημένου σερίφη, απόφοιτος Νομικής, που έντρομος ανακαλύπτει πως το δίκιο μπορεί να είναι με το μέρος του, τα μεγάλα έθνη όμως για να χτιστούν χρειάζονται αίμα αθώων.
Κι όλα αυτά δοσμένα με προσοχή, δίχως δηλαδή να σκεβρώσει ο καμβάς μιας περιπέτειας άκρως ψυχαγωγικής, με σινεφιλικές αναφορές στο «Κάποτε στη Δύση» και εξαίσιες παρουσίες (έξοχος ο Τζόνι Ντεπ ως Τόντο, ο ινδιάνος φύλακας – άγγελος του ήρωα, ο αληθινός πρωταγωνιστής του φιλμ, συνεπής δίπλα του ο Αρνι Χάμερ).
Βαθμοί: 6
>Οι άλλες ταινίες
Η σουηδική συνταγή
«Ο υπνωτιστής» (The hypnotist(. Μια άγρια δολοφονημένη οικογένεια, ένας μόνο μάρτυρας – ο μοναδικός επιζών – και ένας υπνωτιστής που έχει καιρό να εξασκήσει την ιδιότητά του συνθέτουν το μπεστ σέλερ που τώρα μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη ο Λάσε Χάλστρομ. Το τελικό αποτέλεσμα δεν διεκδικεί δάφνες πρωτοτυπίας, ούτε σε πιάνει και από τα μούτρα, έτσι όπως οι ρυθμοί του δείχνουν διστακτικοί ως προς το είδος που έχουν ταχθεί να υπηρετήσουν (ανάμεσα δηλαδή στο θρίλερ τρόμου και το κοινωνικό δράμα). Το χιονισμένο τοπίο όμως φιλμογραφείται με έμπνευση (η σινεμασκόπ φωτογραφία είναι πέρα από κάθε κριτική), οι ερμηνείες είναι καλοκουρδισμένες, ενώ το γεμάτο σασπένς τελευταίο τέταρτο θα αποζημιώσει τους φίλους του μυστηρίου. Αυτά.
Βαθμοί: 5
Γνήσια ευαισθησία
«Η αγάπη δεν έρχεται μόνη» (Un Bonheur n’ Arrive pas Seul). Ρομαντική κομεντί – το είδος από μόνο του προϋποθέτει κάποιους κανόνες από τους οποίους ο σκηνοθέτης δεν πρέπει να «ξεφύγει». Εδώ, ένας ταλαντούχος πιανίστας της τζαζ και φανατικός εργένης σμίγει με 40χρονη, με τρία παιδιά και έναν ιδιαιτέρως ζηλιάρη πρώην σύζυγο. Κι ενώ όπως είπαμε τα κλισέ είναι παρόντα, υπάρχει εδώ μια γνήσια ευαισθησία που δεν μπορείς να αγνοήσεις: αυτή εδώ η ταινία πραγματικά νοιάζεται για τους ήρωές της. Αφήστε δε που το ταίριασμα του Γκαντ Ελμαλέχ (απείρως καλύτερος εδώ απ’ ό,τι στο «Κεφάλαιο» του Γαβρά) με τη σταθερά πανέμορφη Σοφί Μαρσό είναι άκρως λειτουργικό!
Βαθμοί: 6
Χαβαλεδιάρικη βία
«Ανοιχτοί λογαριασμοί» (Hit and run). Κακοποιός που έχει πάρει τον καλό δρόμο και βρίσκεται υπό προστασία καθότι μάρτυρας σε δικαστική υπόθεση καταδιώκεται από ψυχοπαθή με ράστα (ο Μπράντλεϊ Κούπερ σε μια εξαιρετική εμφάνιση) σε αυτή την κωμική περιπέτεια που παραπέμπει τόσο στο «Αριζόνα Τζούνιορ» των αδελφών Κοέν όσο και σε πρώιμο Ταραντίνο. Το οποίο σημαίνει πως οι διάλογοι είναι καλογραμμένοι και χιουμοριστικοί ενώ η βία δεν ξεφεύγει από μια κόμικς αισθητική. Η αλήθεια είναι πως περνάς μια χαρά όσο το βλέπεις, αλλά μετά την προβολή του δεν έχεις και πολλά να κρατήσεις, εκτός από μερικές καταδιώξεις.
Βαθμοί: 5
«Μπόρατ» α λα γαλλικά
«Είναι τρελοί αυτοί οι Γάλλοι» (Vive la France). Προκειμένου να φέρουν τη χώρα τους στο επίκεντρο της διεθνούς σκηνής, το μικρό και άγνωστο κράτος του Ταμπουλιστάν σχεδιάζει ένα τρομοκρατικό χτύπημα και δύο κακόμοιροι βοσκοί καλούνται να φέρουν εις πέρας την καταστροφή του Πύργου του Αϊφελ! Οι Γάλλοι αντιγράφουν τον «Μπόρατ» και τα κάνουν όλα λάθος: εκεί που ο Μπόρατ αποκάλυπτε ένα διόλου κολακευτικό πρόσωπο των ΗΠΑ, οι βοσκοί του Ταμπουλιστάν γίνονται οι καλύτεροι πρεσβευτές των γαλλικών κρασιών, τυριών, γυναικών και άλλων εξαγώγιμων ειδών σε μια κωμωδία δίχως χιούμορ.
Βαθμοί: 0
Και μια επανέκδοση
«Ζούσε τη ζωή της» (Vivre sa vie). Ο Ζαν-Λικ Γκοντάρ διηγείται την ιστορία της Νανά που, αντιμετωπίζοντας οικονομικά προβλήματα, εγκαταλείπει τόσο τον σύντροφό της όσο και τη δουλειά της και αρχίζει να εκπορνεύεται, βρίσκοντας μια ψευδαίσθηση ελευθερίας στα πεζοδρόμια του Παρισιού. Αυτή η ψευδαίσθηση καταγράφεται με μια περίτεχνη ειρωνεία από τον μέγιστο Ζαν-Λικ Γκοντάρ που χρησιμοποιεί τους κώδικες του μελοδράματος για να αποδημήσει το είδος κάνοντας ένα μετα-σχόλιο πάνω στο ίδιο το κινηματογραφικό θέαμα. Κι όμως σε συγκινεί. Διαμάντι από τα λίγα.
Βαθμοί: 10
Google news
