Ζόμπι εναντίον ανθρωπότητας

Ενα αξιοπρεπές blockbuster και μια σπουδαία επανέκδοση για τους σινεφίλ σε μια γεμάτη εβδομάδα.

«Παγκόσμιος Πόλεμος Ζ» (World War Z): Από την πρώτη στιγμή που καταγράφηκε η ανθρωποφαγική ανάγκη των ζόμπι στη μνημειώδη «Νύχτα των ζωντανών νεκρών» του Τζορτζ Ρομέρο το 1968, η πολιτική διάσταση της ταινίας τρόμου απέκτησε την πραγματική της βαρύτητα. Ο πόλεμος του Βιετνάμ μαινόταν και στις οθόνες μια νέα γενιά κατασπάραζε (και καταβρόχθιζε) την παλιά – στο δε σίκουελ του 1977 οι νεκροζώντανοι κατέκλυζαν ένα εμπορικό κέντρο επειδή το μόνο πράγμα που είχε μείνει ζωντανό στον εγκέφαλό τους ήταν το καταναλωτικό τους ένστικτο! Οι εποχές πέρασαν και σύντομα όλο αυτό το ρεύμα του φανταστικού πέρασε γρήγορα στο mainstream – τα κυρίαρχα στούντιο δεν θα μπορούσαν να μείνουν με σταυρωμένα χέρια βλέποντας αυτά τα b-movies να τους κλέβουν το χαβιάρι.

Το στόρι (που βασίζεται σε εξαίσιο best seller) έχει ως εξής: Ενας υπάλληλος του ΟΗΕ επιστρέφει στην ενεργό δράση προκειμένου να σταματήσει μια θανατηφόρα πανδημία που μεταμορφώνει ταχύτατα τους ανθρώπους σε λυσσασμένα «όντα» – και αυτή η… παγκοσμιοποίηση της φρίκης δίνει λαβή για κάποια πολιτικά σχόλια, εύστοχα μέσα στην καμουφλαρισμένη αμφισημία τους (τουλάχιστον στον βαθμό που αφορούν μια ταινία προορισμένη να σπάσει ταμεία). Ο Μαρκ Φόρστερ φροντίζει μάλιστα να κλείσει το «World War Z» με ένα σιωπηλό αλλά αγωνιώδες τελευταίο μέρος που παραπέμπει στις καλύτερες στιγμές ενός Κάρπεντερ, ενώ το επιμύθιο είναι εξίσου ενδιαφέρον: Ο ηθικά αμόλυντος (και δη ο Μπραντ Πιτ, ένα τόσο «τέλειο» αρσενικό) οφείλει να μολύνει το άρτιό του σώμα σε ακόμη χειρότερο βαθμό από τον αντίπαλο για να διασωθεί η ανθρωπότητα. Οπως το έλεγαν και στο «Fight Club» δηλαδή («η αυτοβελτίωση είναι αυνανισμός»), αλλά με ακόμη μεγαλύτερη σημασία τώρα που η «ιδεολογία» της «καθαρής φυλής» σηκώνει κεφάλι.

Κλείνοντας να τονίσω κι αυτό: μην περιμένετε να δείτε ταινία τρόμου. Η αγωνία υπάρχει, αλλά δεν θα βρείτε σταγόνα αίματος – και αυτό είναι μάλλον αναμενόμενο από μια ταινία που έχει στοιχίσει διακόσια εκατομμύρια δολάρια και απευθύνεται και σε… ανηλίκους. Το «World War Z» είναι περισσότερο από καθετί μια πετυχημένη (και σημαίνουσα) περιπέτεια καταστροφής.

(Βαθμοί: 6)

Η επανέκδοση της χρονιάς
«Θρέψε κοράκια» (Cria Cuervos): Ο δικτάτορας Φράνκο ήταν στα τελευταία του όταν ο Κάρλος Σάουρα γύριζε το «Cria cuervos», το αξεπέραστο – ακόμα και από τον ίδιο – αριστούργημά του, αφηγούμενος τη ζωή ενός οκτάχρονου κοριτσιού που βιώνει, καταφεύγοντας συχνά στη φαντασία, τον χαμό της μητέρας της (η Τζέραλντιν Τσάπλιν σε διπλό ρόλο). Με έναν ελεγειακό αλλά αιθέρια λυρικό τόνο που ποτέ δεν πλακώνει τον ρεαλισμό των καταστάσεων (ελάχιστες ταινίες εκεί έξω μοιράζονται ένα τόσο ξεχωριστό σύμπαν) και τη συγκλονιστική Αννα Τόρεντ στον πρώτο ρόλο (τη μικρή ηρωίδα από το «Πνεύμα του μελισσιού», που κατά τον γράφοντα αποτελεί και την καλύτερη ταινία που γυρίστηκε ποτέ), καταπιάνεται με συναισθήματα επώδυνα, προβάλλοντας τη διεκδίκηση της παιδικής αθωότητας ως ελπίδα και ανάθεμα μαζί. Γυρισμένο το 1976 και θεαματικά αγέραστο

Βαθμοί: 9

Γάμος σε κρίση
«Δύο για τον δρόμο» (Two for the road): Ο Αλμπερτ Φίνεϊ και η Οντρεϊ Χέπμπορν μπαίνουν στο αμάξι και ξεκινούν για τη Νότια Γαλλία. Δεν τα πάνε καλά και αυτό «γράφει» αμέσως στην οθόνη. Η γυρισμένη το 1967 ταινία του Στάνλεϊ Ντόνεν, όμως, μεταπηδά στις πρώτες στιγμές της γνωριμίας τους, στα πρώτα τους φλερτ και στον ρομαντικό τους ενθουσιασμό με μια ανάλαφρη χάρη που μοιάζει να προέρχεται κατευθείαν από τα παιχνιδίσματα της γαλλικής νουβέλ βαγκ. Ομολογουμένως, αυτό το πηγαινέλα γίνεται με στυλ, αλλά είναι η υποκριτική ενίσχυση των πρωταγωνιστών που καθιστά τόσο ευχάριστο το φιλμ.

Βαθμοί: 6

Αποκλειστικά για έφηβες
«Τακούνια… σε μυστική αποστολή» (So undercover): Μπαίνεις στην αίθουσα να παρακολουθήσεις μια κωμωδία με τη Μάιλι Σάιρους (τραγουδιάρα νεαρά σταρ των ΗΠΑ) και περιμένεις το χειρότερο. Η ταινία όμως δεν είναι για πέταμα. Εννοώ, εντάξει, αν δηλώνεις κινηματογραφόφιλος, δεν υπάρχει λόγος να περάσεις ούτε απέξω. Αλλά αν είσαι νεαρά έφηβη, έχεις δει σίγουρα χειρότερες ταινίες απ’ αυτή: το «So undercover» είναι στημένο με έναν κάποιο σεβασμό απέναντι στο κοινό που απευθύνεται. Οπου ντετέκτιβ αναζητεί… επικίνδυνο δολοφόνο σε κολεγιακή αδελφότητα. Θυμίζει λίγο ανάλογα φιλμ των 80s!

(Βαθμοί: 3)

Η σεφ του Μιτεράν
«Υψηλή μαγειρική» (Les Saveurs du Palais / Haute Cuisine): Η αληθινή ιστορία της προσωπικής μαγείρισσας του Μιτεράν, με μια υπέροχη Καθρίν Φρο, δεν έχει ιδιαίτερο βάθος, είναι όμως εξαιρετικά νόστιμη. Εννοώ, ποιος πραγματικά ενδιαφέρεται για το πώς η Ορτάνς Λαμπορί βρέθηκε στο προεδρικό μέγαρο; Η αφήγηση όμως ρέει κελαρυστά, η Φρο στήνει έναν χαρακτήρα που είναι αδύνατον να μη σε γοητεύσει, ενώ η φιλοσοφία της γεύσης που ξεπερνά τους ταξικούς περιορισμούς της (η Ορτάνς είναι πρώτα απ’ όλα μια γυναίκα λαϊκής καταγωγής) αρθρώνεται δίχως υπερβολικούς κομπασμούς. Μονάχα όσους περιμένεις – από κάτι τόσο, μα τόσο γαλλικό.

Βαθμοί: 5

Και τρεις κωμωδίες
Στο «Δύο και δύο» (Dos mas dos) ένα παντρεμένο ζευγάρι αποφασίζει να εμπλουτίσει με… τρίτους την ερωτική του ζωή. Συμπαθέστατη κωμωδία από την Αργεντινή, αλλά και άτολμη σε σχέση με το θέμα της.

Βαθμοί: 5

Στους «Καταφερτζήδες» (The internship) δυο άνεργοι σαραντάρηδες βρίσκουν δουλειά στην… Google. Σαν στόρι δεν λέει, αλλά οι Βινς Βον και Οουεν Γουίλσον έχουν πλάκα και περνά η ώρα.

Βαθμοί: 4

Τέλος, στο εξωφρενικά κακογραμμένο «Γάμος σε δόσεις» (Un Plan Parfait) η Νταϊάν Κρούγκερ παντρεύεται έναν τυχαίο με σκοπό να τον… χωρίσει, μια και όλοι οι πρώτοι γάμοι στο σόι της αποτυγχάνουν. Οι πιο αντιπαθητικοί χαρακτήρες που είδατε φέτος σε κωμωδία.

Βαθμοί: 1