[Τrashme] Χαμένα, κερδισμένα, όλα από μένα κερασμένα

Σου λέει, ο ήλιος σήμερα, Ηλία μου, στον κολοφώνα της δόξας του. Στο απόγειο της έπαρσής του. Πιο ψηλά δεν γίνεται, πέφτει και τσακίζεται! Και δεν ξέρω αν πρόκειται περί σύμπτωσης, αλλά επίσης στα ρετιρέ του ουρανού, πιο πάνω και από τα πετεινά του, αιωρείται αυτή την εποχή – και νομίζω πάντα – η αμετροέπεια της Ελένης Μενεγάκη. Για άλλη μία φορά έσπασε, έκανε κομμάτια και θρύψαλα τη σιωπή της, και παρότι η συνέντευξη ήταν έντυπη, εγώ τον ένιωσα τον ψεύτικο τον πόνο τον μεγάλο, όταν απευθυνόμενη νοερά προς τους παπαράτσι είπε: «Μα γιατί με διώχνετε από το μέρος μου;». Μέρος της (με την καλή έννοια, γιατί «μέρος» έλεγε η γιαγιά μου και τον απόπατο) η κυρία Ελένη θεωρεί την παραλία Αχλα στην Ανδρο! Γιατί όχι, δηλαδή; Δεν είναι αυτή ξανθιά; Δεν έχει εξτένσιον; Δεν δικαιούται μια δική της παραλία; Δεν πάει να λέει ο νομοθέτης περί αιγιαλού στον οποίο πρέπει να έχουν πρόσβαση όλοι… Η κυρία Ελένη θα του κάνει ματάκια και θα της δώσει για πάρτη της την Αχλα, να ξαπλώνει μόνη της τον ομολογουμένως τσουπωτό καθεδρώνα της. Τζους, τζους, κακοί παπαράτσι, περίεργοι Ανδριώτες και λοιποί κοινοί θνητοί. Το πολύ πολύ να σας επιτρέψει η βασίλισσα της ουτοπίας να στήσετε ένα μνημείο απά στο σημάδι που άφησε στην άμμο ο καθεδρώνας. …Ωστόσο, μια και είμαστε στην παραλία, να θυμάται η κυρία Ελένη ότι όποιος κατουράει στη θάλασσα θα το βρει στ’ αλάτι.

Αυτό το «Παναγιώτης Πετράκης», Ηλία μου, ξέρεις αν είναι άνθρωπος ή ιδέα; Ζωντανός ή αερικό; Ποιο στοίχημα έβαλε με τη ματαιότητα και το κέρδισες; Διότι δεν μπορώ να εκλάβω ως τυχαίο το γεγονός ότι εμφανίζεται στο ένα μετά το άλλο (μη σας πω ταυτόχρονα και σας βάλω ιδέες για το κατά πόσο πρόκειται περί φυσικής παρουσίας) σε τόσο κάκιστα θεάματα. Από το «Μέρες ραδιοφώνου» στους «Δαίμονες» και τώρα στο «Μιούζικαλ, αγάπη μου» υπό τη διεύθυνση της Ευγενίας Μανωλίδου… Και τις τελευταίες λέξεις τις αφήνω στον αέρα. Η μικρότερη νύχτα του χρόνου σήμερα, μη σας την κουτσουρέψω ακόμη παραπάνω…

Οι τροϊκανοί, Ηλία μου, δεν επιβάλλουν μόνο φόρους, αλλά και ηθοποιούς. Διότι μόνο ως δάκτυλο της τρόικας μπορώ να εκλάβω το γεγονός ότι ψωμί, τυρί δεν είχαμε, Μαρία Ναυπλιώτου θέλαμε. Μια υπερεκτιμημένη ηθοποιός, η οποία έχει εξισώσει το ύφος «αν δεν ήμουν εδώ, θα ήμουν κάπου αλλού πολύ καλύτερα» με το ταλέντο. Το ότι η κυρία Μαρία περιφέρει τη μη μου άπτου και κατεψυγμένη ως τσιπούρα Ευρυδίκης φιγούρα της ως η ωραιότερη Ελληνίδα θα το λεζαντάρω με το λεχθέν για άλλη ηθοποιό: «Το Κελβινέιτορ που καπνίζει». Η Ναυπλιώτου λοιπόν θα υποδυθεί τη Μελίνα Μερκούρη σε μία παράσταση για το Φεστιβάλ Πρεσπών, αλλά… δεν θα την υποδυθεί ακριβώς… «Θα αναδείξω τον μύθο της», είπε η υπερεκτιμημένη και φωτογραφίστηκε στον Παρθενώνα με ζαχαρί γκαμπαρντίνα, ξεπατικούρα της γνωστής φωτογραφίας της Μελίνας. Με μια κενού περιεχομένου γκαμπαρντίνα, όμως, δεν αναδεικνύονται πια ούτε παραμύθια. Οχι μύθοι, και μάλιστα τόσο μεγάλοι!

ΥΓ: Μετά τη Μελίνα η Ναυπλιώτου θα υποδυθεί τη Σάλι Μπόουλς, τον ρόλο που ξέσκισε η Μινέλι, στο «Καμπαρέ», σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Ρήγου. Να σου πω, Ηλία μου, μετά τα «Κόκκινα φανάρια» του ιδίου σκηνοθέτη – και «Ο Μάικλ ο Φασολάκης πάει Τρούμπα» το έλεγες -, έχω περάσει τα σύνορα της φαντασίας και έχω μπει στη ζώνη του λυκόφωτος.

Εγώ θέση για τα της ΕΡΤ δεν θα πάρω, Ηλία μου. Γιατί και κάτι βερίκοκα που πήρα, τα είδα τα χαΐρια μου. Για Μπεμπέκου τα εξέλαβα, Διαμαντοπούλου μου βγήκαν. Ποιο είναι το βαθύτερο νόημα; Οτι θέση και βερίκοκα δεν παίρνεις με κλειστά μάτια. Θέση, θα έλεγα, ούτε με ανοιχτά πλέον, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας. Το θέμα μας είναι η Ράνια Θρασκιά. Η παρουσιάστρια με το απλανές βλέμμα που επρόκειτο να κάνει μια εκπομπή εφέτος (πάντα στην ΕΡΤ μιλάμε), αλλά δεν πρόκανε και θα την έκανε του χρόνου. Το γεγονός ότι η προηγούμενη δουλειά της Θρασκιά ήταν στο Αlter τής χαρίζει δικαίως τον τίτλο που της απενεμήθη στο Διαδίκτυο: «Ο επίτιμος της τηλεόρασης». Το πιάσατε το υπονοούμενο…

ΥΓ: Από τα σχόλια που έπαιξαν διαδικτυακά, με αφορμή την ΕΡΤ, ένα ακόμη θα κρατήσω και θα το βάλω κάτω από το μαξιλάρι μου για να (μην) κοιμηθώ αυτή την πιο μικρή νύχτα του χρόνου: ο ιδανικός ερμηνευτής του «Αξιον εστί» είναι ο Βασίλης Λέκκας. Κυρίες και κύριοι, καληνύχτα σας, που έλεγε και η θεά Νάκη Αγάθου…