«Μια εξέλιξη όχι μόνο αδιανόητη, αλλά και επικίνδυνη»

Για ένα σημαντικό τμήμα της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης η παύση λειτουργίας των ραδιοτηλεοπτικών σταθμών του Δημοσίου στην Ελλάδα ήταν μια ακόμη απόδειξη του στραβού δρόμου στον οποίο έχει εισέλθει, συνεπεία της οικονομικής κρίσης, η Ευρώπη. Ενός δρόμου που στα μάτια των περισσότερων ευρωπαίων πολιτών έχει ως αποτέλεσμα τη συρρίκνωση τόσο του κράτους πρόνοιας, όσο και γενικότερα της δημοκρατίας στα κράτη-μέλη της ΕΕ.

Οι κρατικοί ραδιοτηλεοπτικοί σταθμοί στις χώρες της Κεντρικής και της Βόρειας Ευρώπης αποτελούν λίγο-πολύ τα βασικά μέσα ενημέρωσης του πληθυσμού τους. Λειτουργούν εδώ και 60 χρόνια και παρά την προ τριάντα ετών έλευση της ιδιωτικής ραδιοτηλεόρασης εξακολουθούν να αποτελούν τα βασικά σημεία αναφοράς σε σχέση με την ενημέρωση των πολιτών. Κατά τεκμήριο δε σε ό,τι αφορά τα θέματα δημοσιογραφικής δεοντολογίας και ελέγχου της εγκυρότητας των πληροφοριών που μεταδίδουν οι κρατικές ραδιοτηλεοράσεις στην Ευρώπη είναι εξαιρετικά προσεκτικές. Στο Βέλγιο, για παράδειγμα, η κρατική ραδιοτηλεόραση δεν τίθεται υπό την εποπτεία του Ραδιοτηλεοπτικού Συμβουλίου διότι θεωρείται αυτονόητο ότι αν υποπέσει σε δημοσιογραφικό παράπτωμα θα έχουν τιμωρηθεί οι υπαίτιοι πριν ακόμη συνεδριάσει το Συμβούλιο. Στη χώρα αυτή η σύνθεση του Διοικητικού Συμβουλίου της κρατικής ραδιοτηλεόρασης αλλάζει κάθε φορά που πραγματοποιούνται εκλογές, ούτως ώστε να μετέχουν όλα τα κόμματα στη διοίκησή της αναλόγως της εκλογικής τους δύναμης, αλλά ο διευθύνων σύμβουλος, που κατά βάση λαμβάνει τις σημαντικές αποφάσεις, αλλάζει κάθε δέκα χρόνια. Τούτων δοθέντων, για τις χώρες της Κεντρικής και της Βόρειας Ευρώπης η παύση λειτουργίας των ραδιοτηλεοπτικών σταθμών του Δημοσίου είναι μια εξέλιξη όχι μόνο αδιανόητη, αλλά και επικίνδυνη.