Νέες ταινίες: Περί έρωτος και… Μεσσηνίας

«Πριν τα μεσάνυχτα»(Before Midnight): «Ρομαντική κωμωδία» – δημοφιλές ιδίωμα, που ως τέτοιο έχει και αυτό τους περιορισμούς του. Χρειάζεσαι (συνήθως) έναν άνδρα και μία γυναίκα, ένα καλογραμμένο φλερτάκι, μια ρήξη και μια καραμπινάτη επανασύνδεση. Απλά πράγματα, που ακριβώς επειδή είναι απλά είναι και δύσκολο να επιτευχθεί η μεταξύ τους ισορροπία.

Αν όμως τη βρεις, συγχαρητήρια: και καλή ταινία θα έχεις σιάξει, και τα εισιτήρια θα έχεις εξασφαλίσει. Και αυτό γιατί η ρομαντική κωμωδία εξυπηρετεί κυρίως έναν σκοπό: την εμπιστοσύνη στο «κοσμικό» πλάνο του έρωτα. Και αν τα ρομάντζα εκτός της οθόνης συνήθως συγκρούονται με τους υφάλους του ρεαλισμού, ο (εκάστοτε) Χιου Γκραντ και η (εκάστοτε) Μεγκ Ράιαν πάντα θα είναι εκεί για να αγκαλιαστούν στοργικά λίγο πριν από τους τίτλους τέλους.

Δεν υπάρχει όμως μόνο η χολιγουντιανή εκδοχή του ρομάντζου. Και ο Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ εδώ και 18 χρόνια επιστρέφει διαρκώς στην ευρωπαϊκή κληρονομιά των Ρομέρ, Τριφό, Λελούς (του «Ενας άνδρας και μια γυναίκα») για να ολοκληρώσει εδώ μια τριλογία, η οποία είναι για τους φίλους της ρομαντικής κομεντί ό,τι και το «Star Wars» για αυτούς της επιστημονικής φαντασίας.

Το μεγάλο της προσόν: Ο Τζέσι (Ιθαν Χοκ) και η Σελίν (Ζιλί Ντελπί) δεν είναι καρικατούρες, ούτε ζουν σε ένα φαντασιακό σύμπαν τύπου «Sex and the city». Είναι υπαρκτοί, και ταλανίζονται από τα δικά μας πάθη και τις δικές μας ανησυχίες. Δεκαοκτώ χρόνια έχουν περάσει από την πρώτη τους συνάντηση, και αυτοί, παντρεμένοι πια, βρίσκονται στην τρίτη ταινία της σειράς αλλά και στη «μέση» της σχέσης τους – το πιο άχαρο «κομμάτι» δηλαδή, που σπανίως αφορά τους κινηματογραφιστές. Κι εμείς περνούμε μια βραδιά μαζί τους, στη Μεσσηνία, σε μια κλεφτή ματιά στις καλοκαιρινές τους διακοπές. Τόσο απλά. Και όμως! Ο Λινκλέιτερ κατορθώνει να μας ψυχαγωγήσει και να μας αγγίξει βαθιά δίχως στιγμή να χρησιμοποιήσει ένα εξωπραγματικό τέχνασμα πλοκής.

«Το καρφί» (Snitch): Με λίγα λόγια, γιατί τόσα της αξίζουν, ένας πατέρας αναγκάζεται να γίνει «πιόνι» της δίωξης ναρκωτικών για να σώσει το παιδί του από τη φυλακή. Κανένα σοβαρό δράμα και καμία, μα απολύτως καμία συγκίνηση. Ούτε δράση, δηλαδή, ούτε ταύτιση, παρά την παρουσία του Ντουέιν Τζόνσον, της Σούζαν Σαράντον και του Μπέντζαμιν Πρατ – όλοι τους, στον τομέα τους, ικανοί. Εφέτος δεν είδα πιο βαρετό φιλμ.

«Κυνηγώντας τον δολοφόνο μου» (D.O.A.): Κλασικό νουάρ σε επανέκδοση. Οπου ένας άνδρας έχει μόλις λίγες ώρες για να βρει αυτόν που τον δηλητηρίασε! Γυρισμένο από τον Ρούντολφ Ματέ το 1950, από τα διαμάντια του είδους.