«Τα Γιάννινα με έφεραν ξανά στο γήπεδο»

Λες Εδουάρδος Κοντογεωργάκης και αμέσως έρχεται στον νου η μεγάλη ομάδα του ΠΑΣ Γιάννινα, ο θρυλικός Αγιαξ της Ηπείρου της δεκαετίας του ’70.

Ο Εδουάρδος, γιος του Εδουάρδο Ριγκάνι, του αργεντινού ποδοσφαιριστή, πρώτου σκόρερ στην πατρίδα του στις αρχές της δεκαετίας του ’50, ο οποίος στη συνέχεια μεταγράφηκε στη Μίλαν και κατόπιν στη Γιουβέντους. Βασικός παίκτης της Εθνικής Αργεντινής τότε, το 1954 κέρδισε Κύπελλο Ευρώπης με τη Γιουβέντους επικρατώντας της Ρεάλ του Φέρεντς Πούσκας και του Ντι Στέφανο.

Ο Εδουάρδος ήρθε στην Ελλάδα το 1972 και από το 1974 μέχρι το 1980 μαζί με άλλους Αργεντινούς και Ελληνες έβαλαν τη σφραγίδα τους σε μία ξεχωριστή ομάδα. Οι Λίσα, Σιόντης, Γκλασμάνης, Μοντέζ, Αλβαρέζ, Παπάζογλου και άλλοι με προπονητή τον Αντώνη Γεωργιάδη έφτιαξαν ένα σύνολο που τρόμαζε τους αντιπάλους.

ΘΗΡΙΑ. «Είχαμε να αντιμετωπίσουμε μεγάλες ομάδες τότε και παίκτες όπως οι Δομάζος, Παπαϊωάννου, Κούδας, Δεληκάρης, Μπάγεβιτς» λέει στην «ΟΜΑΔΑ» ο Εδουάρδος Κοντογεωργάκης και συνεχίζει: «Φτάσαμε δύο φορές στην πέμπτη θέση του πρωταθλήματος. Τότε για να το καταφέρεις αυτό ήταν μεγάλη υπόθεση. Τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα για τις επαρχιακές ομάδες. Στο Κύπελλο δεν υπήρχε το σύστημα διεξαγωγής όπως τώρα.

Θυμάμαι παίξαμε με τον Παναθηναϊκό στη Λεωφόρο, τον νικήσαμε 2-1 και αμέσως μετά με τον Ολυμπιακό στο Καραϊσκάκη. Νικούσαμε 1-0, μας ισοφάρισε στο 88′ και στην παράταση χάσαμε με ένα γκολ του Γαλάκου. Ολος ο κόσμος όμως ερχόταν να δει τον ΠΑΣ Γιάννινα που έπαιζε σπουδαίο ποδόσφαιρο.

Εκείνη η ομάδα έχει ένα κοινό με την τωρινή ομάδα του ΠΑΣ: ήμασταν όλοι αγαπημένοι. Είχαμε όλοι πολύ καλή σχέση μεταξύ μας παρά τις δυσκολίες που υπήρχαν και φυσικά είχαμε και την ποιότητα. Οταν παίζαμε με τις λεγόμενες μεγάλες ομάδες το γήπεδο γέμιζε από τις 10 το πρωί. Ωαία εποχή».

Μιλώντας για τη φετινή ομάδα του ΠΑΣ, τονίζει: «Είναι και αυτή ενωμένη, όπως ήμασταν και εμείς εκείνα τα χρόνια. Παλεύει όλα τα παιχνίδια και είδατε ότι τα περισσότερα από αυτά που έχασε ήταν με ένα γκολ διαφορά. Είναι καλά δουλεμένη ομάδα, οι παίκτες δεν έπαθαν θλάσεις και σοβαρούς τραυματισμούς παρότι αγωνίστηκαν κυρίως δεκατέσσερις. Είναι πολύ καλός προπονητής και απέδειξε ότι ακόμα και όταν έκανε αλλαγές αγωνίζονταν άλλοι παίκτες που έπαιζαν στο ίδιο επίπεδο. Ελπίζω να μείνει και τη νέα χρονιά. Χαίρεσαι να τη βλέπεις αυτή την ομάδα. Με ανησυχεί πολύ η φυγή του Ντε Βισέντι. Ηταν ο μαέστρος στην ορχήστρα. Είναι δύσκολο να αντικατασταθεί. Ελπίζω ο κόσμος να μην έχει περισσότερες απαιτήσεις. Δεν είναι εύκολο πράγμα αυτό που κατάφερε φέτος η ομάδα. Πρέπει όμως να συνεχίσει τη συμπαράστασή του στην ομάδα. Εγώ αρκετά χρόνια δεν  πήγαινα στο γήπεδο γιατί είμαι απαιτητικός. Αυτή η ομάδα όμως με ανάγκασε να επιστρέψω. Αξίζουν συγχαρητήρια σε όλους».

Η διαιτησία και τα συμβόλαια
Τα εμπόδια δεν ήταν λίγα για τον Αγιαξ της Ηπείρου στη χρυσή εποχή: «Το μεγάλο πρόβλημα ήταν η διαιτησία. Δεν υπήρχε και η τηλεόραση για να δείξει τι συνέβαινε στο γήπεδο. Το καλό ήταν ότι παίρναμε τα χρήματά μας. Τα συμβόλαια όμως ήταν οκταετή. Δεν μπορούσαμε να φύγουμε εύκολα. Γι’ αυτό και κρατήθηκε εκείνη η ομάδα οκτώ χρόνια».