[τάσεις] Απέραντο μπλε

Μια ημέρα στα νερά της ή ένας περίπατος στα ορεινά μονοπάτια της μοιάζει με πέρασμα στη γνωριμία του σώματος με τη φύση. Αγρια βράχια, γαλάζια νερά, μυρωμένοι θάμνοι, χυμώδεις καρποί, ζεστή άμμος.

Αυτή η Μεσόγειος της μακράς διάρκειας, κατά τη διαπίστωση του γάλλου ιστορικού Φερνάν Μπροντέλ, έφτασε για να δημιουργήσει και στη μόδα τις έννοιες των απέριττων κομματιών, των λευκών ρούχων, με τις μπλε λεπτομέρειες στις γαλλικές συλλογές ή τις υδάτινες αποχρώσεις σε μεταξωτά υφάσματα ιταλών σχεδιαστών. Ο Τζόρτζιο Αρμάνι θα βρίσκει πάντα αφορμές στις δημιουργίες των ρούχων ή των συλλογών εσωτερικής διακόσμησης για να μιλά για την ομορφιά των αντιθέσεων που απολαμβάνει στο νησιωτικό εξοχικό του στην ηφαιστειογενή Παντελερία.  

Τα ζεστά μεσημέρια στα νησιά και στις ακτές είναι η αιτία που τα σανδάλια με τα λεπτά δερμάτινα λουριά στολίζουν με τα μινιμαλιστικά τους σχέδια πόδια με διακριτικό πεντικιούρ. Και κρατάνε τη γραμμή συνέχειας με τα προγονικά τους σχέδια πάνω στα αρχαία ερυθρόμορφα αγγεία.

Κάθε συγγραφέας, άνθρωπος του πνεύματος, της τέχνης, της δημιουργίας, είτε γεννήθηκε κοντά στη Μεσόγειο είτε πολύ μακριά από το φως της, διαπίστωσε τους αργούς ρυθμούς της. Ο περίγυρός της επηρέασε το έργο του και τη νοοτροπία του.

Η Κάζα Μαλαπάρτε στο Κάπρι αναδείχθηκε από το 1937 σε έμβλημα της μοντέρνας αρχιτεκτονικής της Μεσογείου. Το κόκκινο κουτί του αρχιτέκτονα Κούρτσιο Μαλαπάρτε στην κορυφή του βουνού, στην Πούντα Μασούλο, με τα πυραμιδοειδή σκαλιά που οδηγούν σε μια επίπεδη στέγη με θέα το απέραντο μπλε, ίσως και να συγκλόνισε τους θεατές εξίσου με το γυμνό σώμα της Μπριζίτ Μπαρντό στην ταινία που γυρίστηκε εκεί, «Περιφρόνηση» (1963) του Ζαν- Λικ Γκοντάρ.

Ο γάλλος φιλόσοφος Ζαν -Πολ Σαρτρ συνειδητοποιεί ότι «το Κάπρι είναι ιερό. Σκοπός δεν είναι τόσο να το δεις όσο να αντιληφθείς μια δεδομένη συναισθηματική ποιότητα του τόπου».

Η ουαλή ιστορικός και ταξιδιωτική συγγραφέας Τζαν Μόρις γράφει για τη Βενετία πως «η λαγκούνα δεν εφησυχάζει ποτέ. Οι παλίρροιες τη χτενίζουν δύο φορές την ημέρα,  και τα ταχύπλοα των βενετσιάνων πλεϊμπόι σχίζουν την επιφάνειά της σκορπίζοντας αφρούς».

Στη συμμετρία των παραδοσιακών οικισμών στις Κυκλάδες έδωσαν προσοχή οι εμπνευστές της αρχιτεκτονικής του μοντερνισμού τη δεκαετία του ’30.

Στα νερά του Αιγαίου και της Αμοργού, ο Ιάννης Ξενάκης σχεδίασε το 1966 το σπίτι διακοπών για τον γάλλο μουσικοσυνθέτη και φίλο του Φρανσουά – Μπερνάρ Μας. Κι έδωσε στα παράθυρα σχήμα από τις παρτιτούρες του ώστε ο αέρας να διαπερνά τις χαραμάδες και να ακούγεται σαν μουσική το σφύριγμά του.