Μια έφηβη σαραντάρα

Το παιδικό «Μυστικό βασίλειο του δάσους» είναι η μόνη ταινία που εκπληρώνει όλες τις υποσχέσεις της αυτή την εβδομάδα.

«Γλυκά μου λάθη». «Να ‘ταν τα νιάτα δυο φορές» λέει το τραγούδι – και κινηματογραφικώς έχουμε μονάχα ένα ελληνικό αντίστοιχο, το «Αλίμονο στους νέους» με τον Δημήτρη Χορν. Γιατί οι διεθνείς «εκδοχές» του είναι υπεράριθμες και εξίσου πολυποίκιλες σε επίπεδο ύφους και προσανατολισμού: από χολιγουντιανές φαρσοκωμωδίες της πλάκας μέχρι και «ευρωπαϊκές», ας πούμε, πιο σοβαρές προσπάθειες πάνω στο μοτίβο της επανάληψης των… ίδιων λανθασμένων αποφάσεων. Γιατί, μεταξύ μας, εκεί συγκλίνουν όλες σχεδόν οι επαναλήψεις του «μύθου»: Ενας ήρωας, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, επιστρέφει στη νεότητά του και ανακαλύπτει πως δεν μπορεί να αλλάξει ούτε τον κόσμο ούτε τον εαυτό του.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση τώρα έχουμε την Καμίγ, σαραντάρα (και κάτι ψιλά) που βγάζει τα προς το ζην με μικρά ασήμαντα ρολάκια στο θέατρο και το σινεμά (η καριέρα δεν της «έκατσε») και πνίγει τον καημό για τη μετριότητα της ζωής της στο αλκοόλ. Η οποία, συν τοις άλλοις, χάνει και τον σύζυγό της, που την εγκαταλείπει ύστερα από 25 χρόνια. Ε, και την παραμονή της Πρωτοχρονιάς… το μαντέψατε: γίνεται λειώμα, σωριάζεται στο πάτωμα και συνέρχεται όντας ξανά έφηβη.

Η Νοεμί Λβόβσκι, που σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί, έχει επιλέξει να ενσαρκώσει η ίδια την ηρωίδα και στις δυο ηλικιακές της «φάσεις» δίχως την επέμβαση κάποιου make-over (ψηφιακού ή μη) και είναι μια εμπνευσμένη επιλογή. Γιατί στο πρόσωπό της καθρεφτίζεται η ειρωνεία της κατάστασης περισσότερο απ’ όσο το – δίχως εκπλήξεις – σενάριο θα μπορούσε να επισημάνει.

Πέραν αυτού, τα «Γλυκά μου λάθη» περιλαμβάνουν τα κλισέ που περιμένετε: retro μουσικές επιλογές που έχουν την πλάκα τους, γεγονότα που ξέρουμε πως θα επαναληφθούν, μια και σημάδεψαν την ενήλικη εκδοχή της ηρωίδας, επιστροφή στους ίδιους έρωτες και καθώς βρισκόμαστε σε γαλλικό γήπεδο, λίγη φεμινιστική – και εξόχως αντι-εξουσιαστική – βαβούρα φιλμογραφημένη με γούστο, είναι η αλήθεια. Σας αρκούν αυτά; Προσωπική σας η επιλογή, σαφώς – πάντα είναι. Εγώ τι να σας πω. Από τη μια, η νεότητα που χάσαμε χωράει μέσα τις πολύ (μα πάρα πολύ) καλύτερες ταινίες από αυτή της κυρίας Λβόβσκι. Από την άλλη, γιατί να μαραζώνουμε καλοκαιριάτικα;

Βαθμοί: 5