Επιχείρηση γοητεία στα εσωκομματικά

Δεν είναι το είδος της ορολογίας που χρησιμοποιείται ευρέως στις γειτονιές της Δραπετσώνας ή στην Καισαριανή. Αλλά είναι αυτό που στο Παρίσι θα το αναγνώριζαν αμέσως και θα το αποκαλούσαν operation seduction – ελληνιστί, επιχείρηση γοητεία. Αυτό κάνει ο Αλέξης Τσίπρας επισκεπτόμενος για κομματικές εκδηλώσεις-ομιλίες τις έδρες των συντρόφων Λαφαζάνη και Γλέζου. Α, και για τις αναγκαίες φωτογραφίες μαζί τους.

Μερικές εβδομάδες μας χωρίζουν από το ιδρυτικό Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, που μόνο στόχο έχει την ενθρόνιση ενός αποθεωμένου ως προέδρου από τους συνέδρους Τσίπρα με τρόπο που να τον καθιστά κυρίαρχο στον ΣΥΡΙΖΑ, όπως ήταν κάποτε ο Ανδρέας στο ΠΑΣΟΚ. Προτού γίνει αυτό όμως έπρεπε να κλείσουν οι πληγές, οι οποίες δημιουργήθηκαν προ δεκαπενθημέρου, το μοιραίο Σαββατοκύριακο εκείνης της Κεντρικής Επιτροπής που σημαδεύτηκε από την εξέγερση των υπό κατάργηση συνιστωσών και τα φωνήεντα – τι σύμπτωση! – του Μανώλη Γλέζου και του Παναγιώτη Λαφαζάνη. Ηταν μια φάση που είχε φανερώσει για άλλη μία φορά τις αδυναμίες της προεδρικής φρουράς σε θέματα πολιτικών χειρισμών.

Ο Τσίπρας διαπρέπει στην επικοινωνία και στο να ταξιδεύει ανά τον κόσμο – όπως στη Μαδρίτη – για να φωτογραφηθεί ως διαδηλωτής που κρατάει σε ύφος επαναστατικού κάζουαλ ένα ξένο πανό. Και οι δικοί του διαπρέπουν στο να καταγγέλλουν με όρους πολιτικών προγραφών αυτούς που τους επικρίνουν. Αυτά όμως δεν περνάνε στο κόμμα. Εξού και η κόμπλα με Γλέζο και Λαφαζάνη. Τώρα, προκειμένου να την ξεπεράσουν, ο Αλέξης και οι συν αυτώ παίζουν πάλι με το δυνατό τους χέρι. Κάνουν δηλαδή επικοινωνία, ή μάλλον επικοινωνιακό μασάζ, στους αντιρρησίες. Διότι πολιτική δεν κάνουν – και αυτό μάλλον θα το βρουν μπροστά τους.

Πάντως η φιλοσοφία της κίνησης είναι φανερή: παρότι πρόεδρος, έρχομαι εγώ σ’ εσάς και μάλιστα στην περιφέρειά σας, σε μια κίνηση αβρότητας και εξευμενισμού. Θα του βγει; Ως ένα σημείο ναι. Παρ’ όλα αυτά, το πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ παραμένει ότι προσπαθεί να βγει στο Κέντρο πολύ γρήγορα και χωρίς να υπάρχει εκεί απόθεμα ψηφοφόρων. Οποιος είναι ΔΗΜΑΡ μένει ΔΗΜΑΡ. Οποιος έμεινε στο ΠΑΣΟΚ είναι ΠΑΣΟΚ. Το χειρότερο είναι ότι η Αλέξης έχει φύγει προς αυτή την κατεύθυνση χωρίς να έχει κατοχυρώσει τα αριστερά του μετόπισθεν. Ασχέτως της επανεμφάνισης του Αλέκου Αλαβάνου, φαίνεται ότι υπάρχει μια διαρροή κλασικών αριστερών ψηφοφόρων προς το ΚΚΕ – που με τον Κουτσούμπα έχει πάρει κάπως μπροστά – και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Η ειρωνεία είναι ότι ο Τσίπρας απωθεί, ως κομμουνιστογενής, τους εναπομείναντες στο Κέντρο, αλλά αρχίζει να φέρεται λίγο σαν σοσιαλδημοκράτης του Μεσοπολέμου στα μάτια της αριστερής του πτέρυγας.

Ολα αυτά με την Ελλάδα να βγαίνει από το αφήγημα καταστροφής και την οικονομία να ξαναπαίρνει – πολύ σιγά, είναι η αλήθεια – μπροστά. Οχι ότι το παιχνίδι είναι τελειωμένο. Αλλά για τον Τσίπρα η πρόκληση θα ήταν να μετατρέψει τον ΣΥΡΙΖΑ σε ένα νεωτερικό αριστερό κόμμα που να διακρίνεται από ρεαλισμό – κάτι που προς το παρόν δεν προσπαθεί να κάνει, παραμένοντας σε λογική εσωκομματικού «PR».