Γκίντερ Γκρας – Βίλι Μπραντ: «Αγαπητέ Βίλι, αλλάzουμε την Ιστορία…»

Αλληλογραφούσαν για τριάντα χρόνια. Τριάντα εξαιρετικά χρόνια τα οποία μεταμόρφωσαν τη Γερμανία, την Ευρώπη και όλο τον κόσμο. Ο συγγραφέας βιαζόταν να περάσει στον ενικό ενώ ο πολιτικός, παρότι το δέχτηκε, συχνά επέστρεφε στον πληθυντικό ευγενείας. Αμφότεροι έχουν τιμηθεί με το βραβείο Νoμπέλ, για τη Λογοτεχνία και την Ειρήνη αντίστοιχα. Ο συγγραφέας είναι ο Γκίντερ Γκρας και ο πολιτικός ο Βίλι Μπραντ. Και αυτές τις ημέρες, τα γράμματα που αντάλλαξαν δύο από τις πιο εμβληματικές προσωπικότητες της μεταπολεμικής Γερμανίας κυκλοφορούν για πρώτη φορά σε ένα βιβλίο με τον τίτλο «Βίλι Μπραντ και Γκίντερ Γκρας – η Αλληλογραφία» (Willy Brandt und Günter Grass, der Briefwechsel). Πρόκειται για ένα μοναδικό ντοκουμέντο μέσα από το οποίο αναβιώνουν οι ελπίδες, οι φόβοι και οι τραγωδίες της ευρωπαϊκής Αριστεράς αλλά και ολόκληρης της ανθρωπότητας. Μοναδική δυσάρεστη λεπτομέρεια, σχεδόν φασματική αλλά πραγματική δυστυχώς, η άγνωστη έως πριν από μερικά χρόνια στράτευση του Γκρας στις μονάδες των SS κατά το τέλος της εφηβείας του. Μια λεπτομέρεια την οποία ο συγγραφέας του «Τενεκεδένιου ταμπούρλου» ουδέποτε αποκάλυψε στο πολιτικό του είδωλο, στον καγκελάριο της ειρήνης ο οποίος είχε ταχθεί εξαρχής κατά των ναζιστών, πολεμώντας τους πρώτα στον πόλεμο της Ισπανίας και έπειτα στο πλάι των νορβηγών ανταρτών.

Στην αλληλογραφία των δύο ανδρών κυριαρχεί η πολιτική. Ο Γκρας γράφει περισσότερο από τον Μπραντ ενώ η αμοιβαία συμπάθεια άρχισε να εκδηλώνεται έπειτα από την πρόταση του συγγραφέα για μια «σοσιαλδημοκρατική εκλογική πρωτοβουλία», δηλαδή τον σχηματισμό μιας ομάδας διανοουμένων που συμμετείχαν στην προεκλογική εκστρατεία πριν από τις εκλογές του 1969, χρονιά κατά την οποία το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Γερμανίας (SPD) ανήλθε για πρώτη φορά στην εξουσία. Σε ένα άλλο γράμμα του, ο Γκρας προτρέπει τον «αγαπητό Βίλι» να χαιρετίσει την έκκληση του Πάπα Παύλου ΣΤ’ για ειρήνη στον κόσμο και τον ενθαρρύνει να μην ενδώσει στις συκοφαντίες της Δεξιάς η οποία διαμέσου του συντηρητικού δημοσιογράφου Χανς Φρέντερικ χαρακτήριζε τον Μπραντ «συνεργάτη των κομμουνιστών που σκότωνε γερμανούς στρατιώτες» όταν συμμετείχε στον Ισπανικό Εμφύλιο.  

Κάποια στιγμή το 1970, ο Βίλι Μπραντ θα αποφασίσει να ταξιδέψει στην Πολωνία του Βλάντισλαβ Γκομούλκα για να υπογράψει τη Συνθήκη με την οποία η Γερμανία θα αναγνώριζε τα νέα σύνορα μεταξύ των δύο χωρών. Ο Γκρας αμέσως σκέφτεται πως η επίσκεψη δεν πρέπει να περιοριστεί σε όσα επιτάσσει το πρωτόκολλο. Προτείνει στον φίλο του να ταξιδέψει και ο ίδιος ώς την Πολωνία, συνοδευόμενος από μια πλειάδα διακεκριμένων διανοουμένων και υπογραμμίζει πως η επίσκεψη αποτελεί μια εξαιρετική ευκαιρία να δείξει η Γερμανία ότι πλέον σκέφτεται και πράττει διαφορετικά. Ακολουθώντας τις συμβουλές του συνομιλητή του, ο Μπραντ θα προβεί σε μια κίνηση που θα μείνει στην Ιστορία: φτάνοντας στο μνημείο των θυμάτων του περιβόητου γκέτο της Βαρσοβίας, ο πρώην αντάρτης και πλέον καγκελάριος της Δυτικής Γερμανίας θα σκύψει το κεφάλι του και θα γονατίσει, παίρνοντας στις πλάτες του την ευθύνη για τα εγκλήματα που διέπραξε η χώρα του.

ΓΚΙΝΤΕΡ ΓΚΡΑΣ
Η ιστορία
Γεννήθηκε στην ελεύθερη πόλη του Ντάντσιχ (Γκντανσκ σήμερα)  το 1927. Το 1959 θα εκδοθεί το «Τενεκεδένιο ταμπούρλο», κορυφαίο μυθιστόρημα του συγγραφέα 

Το Νομπέλ
Το 1999 ο Γκρας θα τιμηθεί με το βραβείο Νομπέλ. Μεταξύ των έργων ξεχωρίζουν επίσης το «Γάτα και ποντίκι» και το «Σκυλίσια μέρα», που μαζί με το «Τενεκεδένιο ταμπούρλο» αποτελούν την Τριλογία του Ντάντσιχ

Η εξομολόγηση
Τον Αύγουστο του 2006 ο συγγραφέας δήλωσε στην εφημερίδα «Φρανκφούρτερ Αλγκεμάινε» ότι είχε στρατευθεί 
στα Waffen-SS