Μπράιαν Φέρι: «Μπορώ να ταυτιστώ με τον Γκάτσμπι»

Μεγάλωσε και εκείνος μέσα στην καταραμένη φτώχεια, σε ένα χωριό ανθρακωρύχων. Στη συνέχεια έγινε, αν όχι μια από τις πιο λαμπερές μουσικές προσωπικότητες του 20ου αιώνα, πάντως άξιος εκπρόσωπος ενός lifestyle που μπερδεύει την καλοζωία με την υπερβολή.

Είναι άραγε αυτός ο λόγος που ο Μπαζ Λούρμαν διάλεξε τον Μπράιαν Φέρι για το σάουντρακ του ομοιοπαθούς «Υπέροχου Γκάτσμπι»; Ή μήπως ο σκηνοθέτης άκουσε απλώς το τελευταίο άλμπουμ του Βρετανού («The jazz age») με τραγούδια στο στυλ της εποχής της ταινίας; Και, τέλος πάντων, ο Φέρι τι λέει για όλα αυτά;

«Ποιος δεν θα ταυτιζόταν με τον Γκάτσμπι, ειδικά αν προερχόταν από ένα φτωχό περιβάλλον όπως εγώ;», απαντά ερωτώμενος σχετικά σε συνέντευξη του στην «Ντέιλι Τέλεγκραφ» και αναφερόμενος στην κωμόπολη δίπλα στο Νιούκαστλ που τον ανέθρεψε. «Ηταν ένα μέρος σχεδόν αθώο, αυτό στο οποίο μεγάλωσα. Θα μπορούσα να λαχταρώ ένα σπίτι σαν του Γκάτσμπι, με μεγάλα πάρτι και υδροπλάνα. Εκείνος τα απόκτησε όλα αυτά, αλλά στο τέλος οι εμμονές σου πάντα κερδίζουν».

Οι εμμονές για τον ήρωα του Φιτζέραλντ έχουν όνομα και πρόσωπο: είναι η κοσμική Ντέζι, η γυναίκα που ο Γκάτσμπι συνάντησε και ερωτεύτηκε, όταν ακόμη ήταν ένας άφραγκος φαντάρος. Υπήρξε άραγε μια Ντέζι και στη ζωή του Φέρι; «Δύσκολη ερώτηση», απαντάει σκεπτικός: «Ε λοιπόν, ναι, ταυτίζομαι με τη θέση του», συνέχιζε λιγάκι αινιγματικά. «Πάντα, νομίζω, υπάρχουν πράγματα στη ζωή σου που γλιστράνε μακριά σου. Είναι η μοίρα, το πεπρωμένο; Νομίζω ότι ναι. Και αυτός είναι ο καλύτερος λόγος για να αξιοποιείς στο έπακρο όλα όσα σου συμβαίνουν».

Από μονομανίες; Μοιράζεται κάποια από εκείνες του Γκάτσμπι; «Ναι, είχα πει και αυτό το τραγούδι, που μιλούσε για κάποιον “σκλάβο των εμμονών”. Λεγόταν “No strange delight”». Δεν το λες και ξεκάθαρη απάντηση. Αποκτά βέβαια λιγάκι διαφορετικό νόημα, με δεδομένο ότι κυκλοφόρησε λίγο αφότου η τότε σύντροφος του Φέρι, Τζέρι Χολ, τον άφησε για χάρη του Μικ Τζάγκερ.

Οπως διαφορετικό νόημα αποκτούν μάλλον και πολλά ακόμη στη ζωή του μουσικού από τότε που, όπως και ο Γκάτσμπι, εγκατέλειψε την κοινωνική τάξη στην οποία ανατράφηκε. «Νομίζω ότι πλέον αισθάνομαι “αταξικός”. Η ταξική ακαμψία, με την οποία πολλοί άνθρωποι αυτοτιμωρούνται, μου φαίνεται παλιομοδίτικη», δηλώνει ο μουσικός από το Νιούκαστλ, σχολιάζοντας τα κοινωνικά ζητήματα που πραγματεύεται το βιβλίο. «Και νομίζω ότι γενικά τα μέτρα θα πρέπει να είναι υψηλά. Μισώ την υποβάθμιση της πολιτικής με σκοπό να γίνει κατανοητή και μισώ την πολιτική ορθότητα».