«Οι αναγνώστες πληρώνουν για ποιοτική ενημέρωση»

Οταν είσαι ο 16ος διευθυντής ενός περιοδικού που αποτελεί θεσμό και ιδρύθηκε πριν από 170 χρόνια, το 1843, έχεις υποχρέωση να σέβεσαι την παράδοση αλλά και να προσαρμόζεσαι στη νεωτερικότητα. Επικεφαλής του βρετανικού εβδομαδιαίου περιοδικού «Εκόνομιστ», ο Τζον Μικλεθγουέιτ απολαμβάνει αυτόν τον συνδυασμό. Στην εποχή της κρίσης για τον δυτικό Τύπο – που πλήττεται από την πτώση των πωλήσεων και των διαφημιστικών εσόδων – το περιοδικό αυτό αποτελεί εξαίρεση. Το κύρος του αυξάνεται μαζί με τους αναγνώστες του: 1,4 εκατομμύρια τεύχη ανά εβδομάδα πούλησε τον περασμένο χρόνο και άλλα 100.000 στην ψηφιακή του έκδοση.

«Για εμάς», λέει ο 51χρονος πρώην τραπεζίτης σε συνέντευξή του στο γαλλικό περιοδικό «Εξπρές», «η μεγάλη πρόκληση είναι να περάσουμε από μια κατάσταση όπου τα έσοδα προέρχονται από τη διαφήμιση σε μια άλλη όπου θα προέρχονται κυρίως από την κυκλοφορία μας. Δίνουμε μεγάλη έμφαση, φυσικά, στο έντυπο, αλλά και στην ψηφιακή μας έκδοση και εξετάζουμε νέα μοντέλα. Στις ΗΠΑ, για παράδειγμα, η ετήσια συνδρομή είτε για την έντυπη είτε για την ψηφιακή έκδοση έχει ίδια τιμή: 130 δολάρια. Και για τις δύο είναι 160 δολάρια. Στόχος μας είναι να δείξουμε στους αναγνώστες ότι όλοι έχουμε συμφέρον από αυτό».

Ποια είναι όμως η συνταγή της επιτυχίας του περιοδικού, που θεωρείται από τα πλέον έγκυρα του κόσμου; «Καταρχήν έχουμε τα οφέλη της παγκοσμιοποίησης. Οι γονείς μου ζουν στον Νότο της Γαλλίας, αλλά η ζωή τους μπορεί να επηρεαστεί απ’ όσα συμβαίνουν στην Ινδία και στην Κίνα, από τη δράση ενός τρελού στην Ινδονησία ή στην Τσετσενία. Από αυτή την άποψη μας ευνοεί ότι κυκλοφορούμε στα αγγλικά καθώς επωφελούμαστε από αυτό που αποκαλείται “ανάπτυξη της γνώσης της μάζας”. Παντού πλέον υπάρχουν περισσότεροι μορφωμένοι άνθρωποι με περιέργεια για όλο τον κόσμο. Βλέπουν τον κόσμο με διαφορετικά μάτι απ’ ό,τι οι διανοούμενοι του παρελθόντος. Σήμερα, την ίδια ημέρα ένα μορφωμένο κοινό μπορεί να παρακολουθήσει ένα παιχνίδι ποδοσφαίρου, να πάει σε μια συναυλία, να διαβάσει “Εκόνομιστ” και να δει μια ταινία».

Ο Τζον Μικλεθγουέιτ θεωρεί ως τον μεγαλύτερο ανταγωνιστή του εντύπου του τον χρόνο. Και γι’ αυτό τονίζει τη μεγάλη σημασία της ιντερνετικής έκδοσης, διότι προσφέρει στον αναγνώστη μεγάλη ευελιξία. «Πάρτε τη γερμανίδα Καγκελάριο Ανγκελα Μέρκελ, για παράδειγμα. Εκείνη ακούει την ηχητική έκδοση του “Εκόνομιστ”. Με ένα iPad ή ένα iPhone μπορείτε να την ακούτε στο αυτοκίνητο ή στο γυμναστήριο, να τη διαβάζετε σε μια ταμπλέτα στο αεροπλάνο κ.λπ. Αυτά τα “νομαδικά αντικείμενα” ανοίγουν για την ενημέρωση μια τεράστια αγορά. Στις ΗΠΑ προτιμούν τη συνδυαστική συνδρομή των 160 δολαρίων προκειμένου να επωφεληθούν από αυτή την ελευθερία».

Συνεπώς επιλέγουν να πληρώνουν περισσότερα. «Ναι, πληρώνουν διότι είναι ζωτικής σημασίας να έχεις πρόσβαση στην ποιοτική ενημέρωση».

Πώς μπορεί να μιλάμε για εβδομαδιαίο περιοδικό σε μια εποχή όπου η ενημέρωση είναι διαρκής; Το 2006, όταν ανέλαβε το τιμόνι του «Εκόνομιστ», ήταν πεπεισμένος ότι όπου να ‘ναι ο κυκλώνας του Ιντερνετ θα χτυπήσει πρώτα τα καθημερινά και μετά τα εβδομαδιαία έντυπα. «Οπως και σε άλλα θέματα, ήμουν εντελώς λάθος. Ολα τα έντυπα δεν διαβάζονται με τον ίδιο τρόπο. Στο ημερήσιο ο αναγνώστης πιάνεται από τη στιγμή, από τους τίτλους. Το περιοδικό ενθαρρύνει μία πιο στοχαστική ανάγνωση. Ακριβώς λόγω της πλημμύρας πληροφοριών στο Ιντερνετ ο αναγνώστης δυσκολεύεται να διακρίνει τι είναι σημαντικό. Το εβδομαδιαίο περιοδικό είναι εκεί για να εισάγει μια ιεραρχία στις ειδήσεις και να φιλτράρει την ηχώ του κόσμου. Είναι η προστιθέμενη αξία. Το Διαδίκτυο δεν απειλεί την ύπαρξή μας».

Προβλέπει ανάκαμψη του σοβαρού Τύπου και δηλώνει αισιόδοξος για την ικανότητα των έγκυρων δημοσιογράφων να πείσουν τους αναγνώστες να πληρώσουν για να διαβάσουν τα άρθρα τους. Δηλώνει ότι δεν υπάρχει καμία σκέψη για την κυκλοφορία του «Εκόνομιστ» σε άλλες γλώσσες, όπως στα γαλλικά, στα ισπανικά ή στα κινεζικά, καθώς θεωρείται ότι αυτά που γράφονται τώρα αφορούν το ίδιο έναν πολίτη στο Μόναχο ή έναν στη Βομβάη. Και υπερασπίζεται με θέρμη τα προκλητικά εξώφυλλα και την παράδοση στο περιοδικό κανένας δημοσιογράφος να μην υπογράφει το άρθρο του. «Αυτό μας δίνει τεράστια ελευθερία και απλοποιεί τη δουλειά μας. Το μόνο που χρειάζεται είναι να πείσουμε τους αναγνώστες να πληρώνουν κάθε εβδομάδα προκειμένου να ανακαλύψουν πώς ερμηνεύουμε όσα συμβαίνουν γύρω μας».