Οταν σβήνουν τα φώτα
Πάντα μια στιγμή αποχαιρετισμού προκαλεί νευρικότητα και στον πιο εξοικειωμένο με τους προβολείς σταρ. Οταν σβήνουν τα φώτα ακόμα και ο Μπέκαμ ξύνεται αμήχανα και δακρύζει
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά Απόψε στην οθόνη σέρνονται οι βαριές βελούδινες κουρτίνες.
Οπως στους παλιούς κινηματογράφους της νιότης μας, που οι τελευταίοι τίτλοι «έγραφαν» πάνω στις πτυχές της κουρτίνας που βιαζόταν να σκεπάσει το λευκό πανί που μας είχε ταξιδέψει στην ψευδαίσθηση μιας άλλης έγχρωμης ζωής…
Με βαριά καρδιά τότε αφήναμε την άβολη στενή καρέκλα και συνωστιζόμασταν μπροστά στην είσοδο του Σινέ Αλόη ή του Αμίκο, στα Πατήσια, για να δούμε ξανά τις φωτογραφίες της ταινίας και να κρατήσουμε τις στιγμές που μας μάγεψαν ζωντανές.
Πίσω μας τα φώτα χαμήλωναν και νιώθαμε σαν να χάναμε κάποιον δικό μας. «Να το ξαναδούμε το έργο, μαμά», άκουγες από πιτσιρικάδες που δεν είχαν χορτάσει το όνειρο.
Απόψε τα φώτα χαμηλώνουν στο ποδόσφαιρο της Ευρώπης, με τη βαριά κουρτίνα να πέφτει στο «Σινέ Γουέμπλεϊ». Ο τελικός του Κυπέλλου με τα Μεγάλα Αφτιά χαϊδεύει τα μάτια μας και μας δίνει ραντεβού… τον Σεπτέμβριο με ένα καινούργιο έργο.
Και, όπως τα νερά που αποτραβιούνται από το Mont St Michel και αφήνουν το επιβλητικό κάστρο γυμνό στο έλεος μιας αποκαλυπτικής άμπωτης, έτσι μένουν πίσω αναμνήσεις και εικόνες που μας ταξίδεψαν τους μήνες τους ποδοσφαιρικούς σε μιαν άλλη πραγματικότητα, σαν την κινηματογραφική.
Ο τίτλος την ταινίας θα μπορούσε να ήταν «Η νιότη που φεύγει», μπορεί και απλά μια λέξη, που συνήθως πονάει: «Αντίο». Εφυγαν πολλοί, είναι η αλήθεια, και έφυγαν δακρύζοντας, αφήνοντας μια σταλαγματιά θλίψης και στα δικά μας μάτια. Ο Φέργκιουσον έπειτα από 26 χρόνια και κάτι, ο Μπέκαμ, ο Σκόουλς, ο Κάραγκερ, ο Οουεν.
Οι πρωταγωνιστές που συντρόφευαν τα νιάτα μας ξεκαρφιτσώνουν τις εικόνες τους από τις προθήκες του κινηματογράφου.
Κάποιοι μεγάλωσαν βλέποντας τον σερ να μασάει την τσίχλα του και να διευθύνει τη Συμφωνία της Γιουνάιτεντ. Κάποιοι άλλοι φθονούσαν τη λαμπερή ζωή του Ντέιβιντ και της Βικτόρια, άλλοι θαύμαζαν το ταλέντο του κοντούλη Μάικλ. Ολοι θα συνεχίσουν απ’ το φθινόπωρο χωρίς τους ήρωές τους.
Εφυγε κι ο Μουρίνιο από το παλάτι της Ισπανίας, έφυγε κι ο Χάινκες από την «Καγκελαρία».
«Εφυγε» και η Μπαρτσελόνα. Γκρέμισε τον μύθο της, θα ήταν το σωστό. Απογοήτευσε, θα ήταν το πιο σωστό. Αφησε τους Γερμανούς να παρελάσουν στη Βαρκελώνη, θα πουν οι πιο πικραμένοι, κι όλοι μαζί θα περιμένουν τα προσεχώς των Μπλαουγκράνα.
Και οι Ελληνες; Αυτοί δεν φεύγουν ποτέ…
Χειροκρότησαν ή αποδοκίμασαν την «Απατηλή λάμψη της ματαιοδοξίας» του Ολυμπιακού, χλεύασαν ή πικράθηκαν από τον «Κατήφορο» του Παναθηναϊκού και όλοι μα όλοι είχαν έναν συμπονετικό λόγο για την «Κατάντια μιας ορφανής», της ΑΕΚ.
Στην περιφέρεια οργίστηκαν με την αδικία εις βάρος των Αρκάδων του Αστέρα, στη Θεσσαλονίκη επέμειναν στα… λαϊκά δικαστικά θρίλερ
Και πάλι με τα πρωτοβρόχια, εκεί, οι οπαδοί θα μουσκεύουν για να χειροκροτήσουν ξανά την ίδια ασαφή μετριότητα, να αποθεώσουν και πάλι τους ίδιους κακούς ηθοποιούς των Β-movies. Θα είναι εκεί, όσο κι αν υποσχέθηκαν πως θα αφήσουν τις καρέκλες διαμαρτυρόμενοι σε έναν «διαρκείας» εμπαιγμό, για να οργιστούν, για να κομπάσουν, για να φωνάξουν, για να εκτονωθούν, για να φύγουν και να ξανάρθουν.
Και η οθόνη βουλιάζει σε μια ομίχλη καθημερινότητας που τρομάζει. Απόψε «Οι Γερμανοί ξανάρχονται» και τέλος. Η ταξιθέτρια σκουπίζει πατημένα χρόνια και μια γενιά μετράει αποκόμματα «εισιτηρίων χωρίς επιστροφή».
Και αυτό που ονομάζουμε συνήθως «εφήμερο» και που συνήθως δεν σώζεται ποτέ, κλείνει μέσα του και σώζει από τη λήθη μια ολόκληρη εποχή.
Google news
