Φοβού τους Γερμανούς…

ΑΠΟ το 1990 και μετά – όταν ήρθε στην εξουσία ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης – ισχύει ο ίδιος κανόνας. Η χώρα έχει σταθερότητα όταν οι έλληνες πρωθυπουργοί έχουν αναπτύξει τη σχέση τους με το Βερολίνο. Ισχυσε για τον Σημίτη και τον Καραμανλή που ήταν γερμανομαθείς. Ενώ – και έχει ενδιαφέρον αυτό – ισχύει και για τον Σαμαρά που δεν είναι γερμανομαθής. Ο νυν Πρωθυπουργός αποκατέστησε τα κανάλια με τους Γερμανούς σε χρόνο-ρεκόρ – δηλαδή σε δύο μήνες – κι ας είχε πάρει θέση, ως αντιπολιτευόμενος, απέναντι στο Μνημόνιο.

Το ερωτηματικό, το αίνιγμα, σε όλα αυτά είναι ο Γιώργος Παπανδρέου. Ο ρόλος των Σοσιαλδημοκρατών στο να ξεπεραστεί η Σοσιαλιστική Διεθνής με τη δημιουργία της Προοδευτικής Συμμαχίας είναι το τελευταίο επεισόδιο σε μια ιστορία που κρύβει πολλές κρίσιμες απαντήσεις για την περίοδο από το 2009 και μετά. Και καλά η Ανγκελα Μέρκελ – η Καγκελάριος ήταν μέλος του δεξιού Διευθυντηρίου της Ευρώπης, που έγινε γνωστό ως «Μερκοζί», αφού μετείχε σε αυτό και ο Νικολά Σαρκοζί. Οι Σοσιαλδημοκράτες όμως; Δεν είχε πάει για φαγητό στο Μέγαρο Μαξίμου επί Παπανδρέου αυτός ο μέγας υποστηρικτής της Ελλάδας, ο Μάρτιν Σουλτς; Λοιπόν, το ενδιαφέρον είναι ότι οι ιδεολογικές διακρίσεις δεν μετράνε στο θέμα αυτό. Χριστιανοδημοκράτες και Σοσιαλδημοκράτες λειτουργούν επί της ουσίας ως πολιτικό κατεστημένο της χώρας του Ρήνου. Και ενεργούν, αν όχι από κοινού, πάντως έχοντας το βλέμμα στην ίδια κατεύθυνση.

Ας μην πάμε πίσω, ας μείνουμε στο παρόν. Στο παρόν συμβαίνουν δύο πράγματα. Η Ελλάδα – αλλά και ο Αντώνης Σαμαράς – αποθεώνονται ακόμη και από εφημερίδες, όπως η «Μπιλντ», που είχαν γράψει αθλιότητες για εμάς το 2010. Γιατί; Διότι οι γερμανικές εκλογές του Σεπτεμβρίου πλησιάζουν. Και δεν πρέπει με κανένα τρόπο να δημιουργηθεί στη γερμανική κοινή γνώμη η εντύπωση ότι τα χρήματα του γερμανού φορολογουμένου δόθηκαν στράφι. Βεβαίως, το πρόγραμμα πάει καλά ενώ η Ελλάδα έχει σταθερή και αποφασιστική κυβέρνηση. Δεν είναι λίγο αυτό. Σε αντίστροφη αναλογία, ο Γιώργος Παπανδρέου θεωρείται στη Γερμανία πρόσωπο ταυτισμένο με το αλαλούμ της περιόδου 2010-11. Αυτή είναι μια διαπίστωση που φαίνεται να έχει γίνει από καιρό και μάλλον από όταν ήταν ακόμη πρωθυπουργός. Δεν είναι τυχαίο ότι η Ανγκελα Μέρκελ δεν είχε στηρίξει τον Παπανδρέου στις Κάννες, ενώ, σύμφωνα με όσα έλεγε μετά ο ίδιος, την είχε – ή νόμιζε πως την είχε – ενημερώσει εγκαίρως για το σχέδιο περί δημοψηφίσματος. Στην πραγματικότητα, οι γερμανοί Σοσιαλδημοκράτες, καθώς προετοιμάζονται για τον μετεκλογικό νέο μεγάλο συνασπισμό με τους Χριστιανοδημοκράτες, θέλουν να πάρουν αποστάσεις από τον Παπανδρέου. Ο Πέερ Στάινμπρουκ και, ιδίως, ο Ζίγκμαρ Γκάμπριελ έχουν πολύ καλές σχέσεις με τον Βαγγέλη Βενιζέλο. Κοινός συνομιλητής εκατέρωθεν ο Φρανσουά Ολάντ.

Το SPD θέλει να απομακρυνθεί από τη Σοσιαλιστική Διεθνή λόγω Παπανδρέου, αλλά και γιατί η Διεθνής, εκτός από τις κατηγορίες για dolce vita του προεδρείου της, θεωρείται αμερικανοκίνητη. Και είναι γνωστή η σύγκρουση Γερμανών και Αμερικανών στα οικονομικά. Σε μια κλασική πολιτική κίνηση, οι Σοσιαλδημοκράτες δεν επιδίωξαν να ανατρέψουν τον Παπανδρέου στη Διεθνή – σε ένα αμερικανοκίνητο ή, τέλος πάντων, λατινοαμερικανοκίνητο μαγαζί δεν θα ήταν εύκολο. Αλλά τον προσπέρασαν, φτιάχνοντας κάτι καινούργιο. Ή μάλλον κάτι όχι και εντελώς καινούργιο: η νέα οργάνωση θυμίζει την Προοδευτική Διακυβέρνηση της εποχής Κλίντον, Μπλερ, Σρέντερ. Πρόκειται για πολιτικούς που δεν είχαν σύμπλεγμα με την οικονομία της αγοράς, σε αντίθεση με τους παλαιοσοσιαλιστές της Διεθνούς. Αλλωστε, δεν είναι τυχαίο ότι ο Παπανδρέου, πρώτος πρωθυπουργός του Νότου που ασπάστηκε τη λιτότητα, τώρα εμφανίζεται ως πολέμιός της…