Ο πόλεμος της καλύβας στον Εβρο

Οι καλύβες στο Δέλτα του Εβρου διχάζουν τους κατοίκους του ακριτικού νομού για τρίτη φορά από το 2002. Μετά  τις αντιδράσεις οικολογικών οργανώσεων που ζητούν την προστασία του βιοτόπου, οι ψαράδες, οι κτηνοτρόφοι, ακόμη και οι κυνηγοί που ζουν ή φιλοξενούνται στις αυτοσχέδιες καλύβες εδώ και δεκαετίες καλούνται να τις εγκαταλείψουν.

Από τη μια, είναι οι χρήστες των παραπηγμάτων που άρχισαν να κατασκευάζονται στις όχθες του Εβρου ήδη από τη δεκαετία του 1950 και φτάνουν σήμερα τα 168. Σε αυτά και σήμερα διαβιούν χειμώνα – καλοκαίρι μερικές εκατοντάδες ακριτών: κάποιοι ζουν μόνοι τους και άλλοι με τις οικογένειές τους. Εκεί ορισμένοι αποθηκεύουν απλά τα αλιευτικά εργαλεία τους πριν ξανοιχτούν στο Θρακικό Πέλαγος. Από την άλλη, είναι οι φωνές οικολόγων που υποστηρίζουν ότι πρόκειται για παράνομες κατασκευές και υπεραμύνονται της εφαρμογής της Συνθήκης Ραμσάρ για την προστασία του ποταμού και του φυσικού πλούτου του. Οικολόγοι άλλωστε, κατήγγειλαν πριν από έντεκα χρόνια την αυθαίρετη δόμηση, οπότε οι εισαγγελικές Αρχές ανέλαβαν να διερευνήσουν την υπόθεση. Στα επόμενα χρόνια επιβλήθηκαν πρόστιμα ανέγερσης και διατήρησης αυθαιρέτων, που ωστόσο ουδέποτε κοινοποιήθηκαν, προκλήθηκε κοινωνική αντίδραση αλλά τα παραπήγματα παρέμειναν. Τώρα, η πρόσφατη απόφαση του αντεισαγγελέα Εφετών Θράκης να γκρεμιστούν προσεχώς 120 καλύβες βάζει και πάλι φωτιά στην τοπική κοινωνία, καθώς το  Δασαρχείο ήδη παρέδωσε τις ειδοποιήσεις για την κατεδάφιση μέσα σε πέντε ημέρες.

«Είμαστε στο κυνηγητό, θέλουν να μας διώξουν με διοικητική αποβολή. Νομικά, ναι, οι κατασκευές αυτές είναι πράγματι αυθαίρετες. Αλλά θεωρούμε ότι στη συγκεκριμένη, ευαίσθητη περιοχή το εθνικό συμφέρον είναι πάνω από κάθε νόμο που επικαλούνται για να μας απομακρύνουν. Στα ποινικά δικαστήρια, άλλωστε, έχουμε αθωωθεί από την κατηγορία καταπάτησης δημόσιας γης», λέει στα «ΝΕΑ» ο 53χρονος Γιώργος Αποστολόπουλος, βαρκάρης που μεταφέρει τουρίστες στον ποταμό. Δώδεκα χρόνια τώρα μένει μόνιμα εκεί, στο καλυβάκι του, φτιαγμένο από ξύλο, λαμαρίνα και πάνελ, 940 μέτρα από τα σύνορα, απέναντι από την Αίνο. «Αν ξηλωθούν οι καλύβες αυτές, ουσιαστικά τα σύνορα δεν θα φυλάσσονται, αφού οι περιπολίες του Στρατού δεν είναι καθημερινές. Αν τις διώξουν, ο ποταμός θα έχει και πάλι καλύβες, αλλά μόνο τούρκικες. Σύνορο που δεν το πατάς, το χάνεις…», υποστηρίζει.

Και οι συνοριοφύλακες του νομού παίρνουν θέση. Αναγνωρίζουν ότι οι υπό έξωση ακρίτες επιτελούν έργο, αφού «συμβάλλουν καθημερινά τα μέγιστα στην πάταξη της αθρόας έλευσης λαθρομεταναστών στη χώρα μας, είτε με τη φυσική παρουσία τους που από μόνη της αποτελεί ανασταλτικό εμπόδιο, είτε με την ενεργή συμμετοχή τους στο έργο της Ελληνικής Αστυνομίας, π.χ. έγκαιρη ενημέρωση για τυχόν ύποπτες κινήσεις». Σε ανάλογο μήκος κύματος, τόσο ο δήμαρχος Αλεξανδρούπολης Ευάγγελος Λαμπάκης όσο και οι τοπικοί βουλευτές ζητούν από τον Πρωθυπουργό ειδική νομοθετική ρύθμιση ώστε οι καλύβες αυτές «να ενσωματωθούν στη δημόσια περιουσία», αφού «ούτε ο Στρατός, η Αστυνομία ή το Δασαρχείο μπορούν να προσεγγίσουν με ευκολία εκεί που βρίσκονται αυτοί οι ακρίτες Ελληνες, που αληθινά φυλάνε Θερμοπύλες».

8 οικίσκοι των 40 τετραγωνικών μέτρων, προϋπολογισμού 400.000 ευρώ, είναι ήδη στα σκαριά στον ποταμό Εβρο για τους επαγγελματίες ψαράδες. Με χρηματοδότηση από την Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας – Θράκης, θα συγκροτήσουν μικρό αλιευτικό καταφύγιο που θα τους φιλοξενεί.