[Ανάλυση] Η απορία του εξωγήινου για το αύριο της ΔΗΜΑΡ

Αν δεν είχε γίνει προ δεκαπενθημέρου χαμός στο τρίγωνο Μανιτάκη – Ρουπακιώτη – Κουβέλη, θα έλεγε κανείς ότι η ΔΗΜΑΡ είναι υπόδειγμα κόμματος της Αριστεράς. Θα το έλεγε δηλαδή με αναφορά τη συμπαγή εικόνα της Κεντρικής της Επιτροπής σε σύγκριση, ας πούμε, με το μαλλιοτράβηγμα Τσίπρα – Λαφαζάνη – Γλέζου – συνιστωσών στον ΣΥΡΙΖΑ. Επειδή όμως την πολιτική επικαιρότητα δεν την αξιολογεί ένας εξωγήινος που ήρθε στον πλανήτη Γη για το γουικέντ, πρέπει να κρατήσουμε μικρό καλάθι. Εστω κι αν είναι η εποχή που οι κερασιές έχουν κλαδιά που κρέμονται από το βάρος των καρπών τους.

Τούτων δοθέντων, είμαστε πάντως υποχρεωμένοι να πούμε ότι η ΔΗΜΑΡ είχε ένα καλό – κι ο Φώτης Κουβέλης ένα ακόμη καλύτερο – Σαββατοκύριακο. Οχι μόνο γιατί διανύει φεγγάρι εσωκομματικής συνοχής. Αλλά γιατί η φάση επιβραβεύει αυτήν ακριβώς την πολιτική στάση που έρχεται γάντι στην πολιτική ιδιοσυγκρασία του Κουβέλη και που είναι αυτό που οι Γάλλοι αποκαλούν: «attentisme». Είναι αυτό που με λιγότερο υποβλητικό τρόπο ονομάζουμε στα ελληνικά: στάση αναμονής.

Ας πούμε ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ τηρεί στάση αναμονής απέναντι στο ΠΑΣΟΚ. Εντάξει – ο Βαγγέλης Βενιζέλος πετάει κάθε τρεις και λίγο μια πρόταση που κυμαίνεται από συμπόρευση στις ευρωεκλογές μέχρι συγχώνευση των δύο κομμάτων σε κεντροαριστερό σχήμα τύπου Ελιάς. Αλλά με ποιο ΠΑΣΟΚ θα συζευχθεί – σε όποια εκδοχή – η ΔΗΜΑΡ; Το ΠΑΣΟΚ του Βαγγέλη; Το ΠΑΣΟΚ των πορισμάτων των ανεξάρτητων οίκων; Το υπόδικο ΠΑΣΟΚ του Ακη και διαφόρων πρώην που τους ξεψαχνίζουν δικαστικές και διωκτικές Αρχές; Εκεί που πάει να πει κανείς ότι το ΠΑΣΟΚ ισορροπεί (όπως έγινε με το τρίπτυχο λίστα Λαγκάρντ – Συνέδριο – στήριξη στην κυβέρνηση για Δημόσιο και ΕΕΤΗΔΕ), ανοίγει νέος νταλγκάς, όπως έγινε με την πλαγιομετωπική Βενιζέλου – Παπανδρέου. Είναι λογικό λοιπόν ο Κουβέλης να περιμένει, αφού δεν είναι υποχρεωμένος να πάρει άμεσα κάποια απόφαση.

Στάση αναμονής κράτησε επί πολύ καιρό ο Κουβέλης και στα θέματα της κυβερνητικής λειτουργίας. Τώρα το θεωρεί προφανώς ώριμο να προδιαγράψει χρονικά τον ανασχηματισμό για το καλοκαίρι και να προεξοφλήσει μικρό σχήμα. Και πάλι λογικό! Θέλει να φαίνεται προοδευτικός στα θεσμικά – και μια πολυμελής κυβέρνηση είναι ταυτόσημη με το βόλεμα -, ενώ ως πρόεδρος μικρού κόμματος δεν έχει και πολλούς να βάλει μέσα. Την ίδια ώρα οι υπουργοί της ΔΗΜΑΡ έχουν ακουστεί στην κυβέρνηση πολύ πολύ περισσότερο από τους υπουργούς του ΠΑΣΟΚ. Αλλη μια ένδειξη ότι ο Κουβέλης, αφού σταματήσει να περιμένει – όπως έγινε πέρσι τον Ιούνιο όταν αποφάσισε τελικά να βάλει τη ΔΗΜΑΡ στην κυβέρνηση -, κάνει σωστές επιλογές.

Πίσω από όλα αυτά είναι ένα ενδιαφέρον ερώτημα – που θα μπορούσε να είναι και η βασική απορία του εξωγήινου τουρίστα. Τι είδους κόμμα είναι η ΔΗΜΑΡ; Ή μάλλον: τι ρόλο στο πολιτικό μας σύστημα θέλει να παίξει το κόμμα του Κουβέλη; Ενός σοφτ αριστερού κόμματος που μετέχει, για το καλό της χώρας, στην κυβέρνηση έστω κι αν δεν συμφωνεί με πολλές από τις πολιτικές της; Αυτό είναι το παρόν. Ή μήπως ενός σχήματος διαδόχου των εκσυγχρονιστών του ΠΑΣΟΚ; Αυτό θα μπορούσε να είναι το μέλλον. Με τον Σημίτη σιωπηλό και πολλά από τα πρόσωπα που ταυτίσθηκαν με τον χώρο αυτό εκτός Βουλής ή στο περιθώριο της πολιτικής δράσης, ο πειρασμός θα ήταν μεγάλος. Θα απαιτούσε όμως και κινήσεις. Είναι νωρίς για να τις κάνει ο Κουβέλης. Και δεν είναι βέβαιο ότι θέλει αναγκαστικά να τις κάνει μαζί με τον Βενιζέλο – χωρίς αυτό να αποκλείεται κιόλας. Εξού και η στάση αναμονής.