Περιφρονούμε τη φύση

Στις σημερινές συνθήκες που ζούμε έχουν προκύψει δύο «ειδών» άνθρωποι: εκείνοι που μέσα στη μοναξιά της δυστυχίας τους ανακαλύπτουν τον υπολογιστή και το Διαδίκτυο και βρίσκουν εκεί να ακουμπήσουν· και οι άλλοι που πιστεύοντας ότι διάγουν μια ευτυχισμένη ζωή διαπιστώνουν, όταν μπει στη ζωή τους το πληκτρολόγιο, πόσο δυστυχισμένοι και μόνοι είναι. Δεν έχει σημασία ποιος βρίσκεται σε δεινότερη ή καλύτερη θέση. Είναι βέβαιο ότι και οι δύο «ομάδες»  συνδέονται με την αποξένωση και την αβυσσαλέα απόσταση που δημιουργούν οι σύγχρονες τεχνολογίες και ο κυβερνοχώρος.

Η χρήση τους και η χρησιμότητά τους δεν είναι εύκολο να αμφισβητηθούν, και τα οφέλη τους θα μπορούσαν να ήταν περισσότερα  πιο ουσιαστικά. Αυτό θα μπορούσε να συμβεί αν δεν αποκοπτόμαστε τόσο πολύ από το περιβάλλον και τη φύση. Εχουμε ξεχάσει να την ακούμε, να την παρατηρούμε, και φυσικά να τη σεβόμαστε. Λησμονήσαμε την αρμονία και τις διαδικασίες και τους χρόνους στους οποίους κινείται.

Μάθαμε να προσπαθούμε να φτάσουμε όσο πιο γρήγορα γίνεται και φυσικά όσο πιο εύκολα μπορούμε στον στόχο μας. Και θυσιάζουμε τη μαγεία της διαδρομής, αλλά και τον πλούτο του κόπου που προσφέρει η προσπάθεια. Εχουμε ξεχάσει να παράγουμε την τροφή μας, να γράφουμε με το χέρι, να συναντιόμαστε με τους φίλους μας. Επιβιώνουμε μέσα από το ντελίβερι, τα τσατ, τους χώρους κοινωνικής δικτύωσης.