Ελληνες και ξένοι «Παλιοι φίλοι»

Βαρύτητα στη ντόπια καλλιτεχνική παραγωγή, λίγα ξένα ονόματα λόγω οικονομικής συγκυρίας, αλλά και κάποια «γερά χαρτιά» χαρακτηρίζουν το πρόγραμμα του φετινού Ελληνικού Φεστιβάλ.

Οι χώροι που το φιλοξενούν είναι ευτυχώς σταθεροί: Ηρώδειο, Επίδαυρος, Πειραιώς 260, Μέγαρο Μουσικής, Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, Μουσείο Μπενάκη. Αστάθεια παρατηρήθηκε φέτος στην οριστικοποίηση του καλλιτεχνικού διευθυντή και αυτό, αν το πεις εμπόδιο, είναι ευφημισμός. Κάπως έτσι, λόγω και της οικονομικής συγκυρίας, το Ελληνικό Φεστιβάλ έχει φέτος περισσότερα ελληνικά ονόματα, κάποια για πρώτη φορά. Εχει όμως και παλιότερα πετυχημένα έργα: την «Πρώτη Υλη» του Δημήτρη Παπαϊωάννου, το «Insenso» του Δημήτρη Δημητριάδη σε σκηνοθεσία Μιχαήλ Μαρμαρινού, τον «Κοινό Λόγο» από τον Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο, την «Γκόλφω», από τον Νίκο Καραθάνο. Εχει και τους μόνιμούς του φίλους, τον Τόμας Οστερμαϊερ, τη Μαγκί Μαρέν, τον Ζερεμί Ρορέρ, έχει και τους φίλους που έχασε: ο Λευτέρης Βογιατζής θα τιμηθεί με τριήμερο αφιέρωμα που θα περιλαμβάνει ταινίες στις οποίες πρωταγωνίστησε, ντοκιμαντέρ με συνεντεύξεις του, αλλά και το «Θερμοκήπιο» του Χάρολντ Πίντερ με την ομάδα που σκηνοθετούσε πριν από τον θάνατό του. Εχει και μουσική, παρόλο που «οι συμφωνικές ορχήστρες, με το φορτωμένο πρόγραμμά τους, όταν τους ζητάς να εμφανιστούν τόσο αργά, σε κοιτάνε σαν να μην είσαι καλά…», έλεγε χαρακτηριστικά χτες ο Γιώργος Λούκος.

Είναι μια διοργάνωση που έχει και τις «εκπληξούλες» της. Οπως πέρσι στους Δελφούς, φέτος θυρανοίξια θα γίνουν στο αρχαίο θέατρο της Μεσσήνης, που θα ακούσει στην ορχήστρα του ανθρώπινη φωνή έπειτα από 2.300 χρόνια με ένα γκαλά ιταλικής όπερας στις 3 Αυγούστου. Η μεγάλη έκπληξη, βέβαια, δεν είναι ακόμη σίγουρη. «Παρ’ όλα αυτά, δεν κρατιέμαι, θα σας το πω», έλεγε ο Λούκος πριν από το θερμό χειροκρότημα του κοινού: «Προσπαθούμε να φέρουμε την παράσταση του Μπομπ Γουίλσον, με τον Γουίλεμ Νταφόε και τον Μιχαήλ Μπαρίσνικοφ».