Το μοντέλο του Ολυμπιακού

Αυτό που πέτυχε ο Ολυμπιακός είναι μεν ένα αγωνιστικό θαύμα, αλλά κάλλιστα θα μπορούσε να γίνει αντικείμενο συζήτησης σε ό,τι αφορά τον τομέα της διαχείρισης κρίσης στον αθλητισμό.

Διότι ο Ολυμπιακός κατάφερε να περάσει στη νέα εποχή, αυτή του Μνημονίου, με τις λιγότερες δυνατές αναταράξεις. Οι σύμβουλοι επιχειρήσεων θα μπορούσαν να σταθούν πάνω στο μοντέλο του Ολυμπιακού που λανσάρει κάτι ολότελα νέο και διαφορετικό. Το μπάτζετ μειώθηκε, αλλά οι φιλοδοξίες παρέμειναν ίδιες και το αποτέλεσμα είναι άκρως εντυπωσιακό.

Από την περασμένη περίοδο ο Ολυμπιακός επένδυσε στα νιάτα – θέλησε να φτιάξει μια ομάδα με πιτσιρικάδες: τον Παπανικολάου, τον Σλούκα, τον Μάντζαρη, τον Κατσίβελη. Με ξένους ρολίστες και φθηνούς (Λο, Αντιτς), τον όχι πανάκριβο Ελληνα Πρίντεζη, το «λαχείο» από τη Γερμανία (Χάινς) και μόνο ακριβό παίκτη τον σούπερμαν Σπανούλη. Η κούπα ήρθε στην Πόλη νωρίτερα από ό,τι έλεγε το χρονοδιάγραμμα. Και αμέσως έδειξε τον δρόμο για τη νέα σεζόν: μολονότι έφυγε ο Ιβκοβιτς, ο Ολυμπιακός πήρε έναν φθηνότερο προπονητή (Μπαρτζώκα) τον οποίο στήριξε στις δύσκολες στροφές της περιόδου, ρισκάρισε με τον διωγμό του Ντόρσεϊ και απέκτησε παίκτες «βοηθητικούς» όπως είναι ο Πάουελ και ο Σερμαντίνι. Συν, φυσικά, τον σπουδαίο στο Final 4, Περπέρογλου. Με τη μαγιά έτοιμη, όλοι μπήκαν στην καλοκουρδισμένη μηχανή και ήδη κερδίζουν αναγνώριση και μελλοντικά χρήματα. Γιατί είναι φανερό πως με την επιτυχία του Ολυμπιακού, οι παίκτες ανέβασαν τον πήχυ των απαιτήσεών τους και προσδοκούν ένα καλύτερο συμβόλαιο. Ο δε Μπαρτζώκας, σεμνός και ώριμος στις δηλώσεις του, λειτουργεί σωστά, θέλοντας να συνθέσει και να εξελίξει την ομάδα, όχι να την ξηλώσει και να την ξαναχτίσει από την αρχή. Το ότι διαχειρίστηκε τον Ολυμπιακό της μετά Ιβκοβιτς εποχής λέει αρκετά για το ταλέντο και την κατάρτισή του.

Και ο Ολυμπιακός μοιάζει με οικογένεια της οποίας όλα τα μέλη μεγαλώνουν μαζί. Γίνονται καλύτερα. Γιατί βασίζονται στις ανθρώπινες σχέσεις που είπε ο Αντιτς, δεν γουστάρουν την αμφισβήτηση που πρόσθεσε ο Σπανούλης και παίζουν για την Ελλάδα όπως κατέληξε ο Παπανικολάου με το μεγάλο πάθος.