[Ανάλυση] Η πόλωση ΝΔ – ΣΥΡΙΖΑ και τα όριά της…

ΤΟ σχήμα στο χαλί της ελληνικής πολιτικής ήταν πάντοτε η πόλωση. Και έπειτα από μια περίοδο κάποιας σύγχυσης η δημόσια ζωή ξαναβρίσκει το φυσικό της σχήμα των δύο πόλων. Ο ένας πόλος είναι η ΝΔ. Ο άλλος είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Η αντιπαράθεσή τους είναι πλέον διαρκής και απλώς μετατοπίζεται σε διαφορετικά μέτωπα. Ή μάλλον μετατρέπει κάθε νέο θέμα σε καινούργιο μέτωπο. Το τελευταίο παράδειγμα είναι η προδιαγραφόμενη απεργία των εκπαιδευτικών εν μέσω Πανελλαδικών Εξετάσεων. Ο υπουργός Παιδείας Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος δεν έκρυψε την πρόθεση της κυβέρνησης να τους επιστρατεύσει. Ο εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ Πάνος Σκουρλέτης χαρακτήρισε δίκαια τα αιτήματά τους.

Ο διπολισμός ΝΔ – ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν αυτονόητος. Προηγήθηκε μια φάση αντιπαράθεσης μνημονιακών με αντιμνημονιακούς. Δεν είχε όμως ούτε το ίδιο γούστο ούτε την ίδια επιτυχία ούτε, τελικά, την ίδια σαφήνεια. Οι ομάδες εκατέρωθεν δεν συγκροτούν πόλους με τον τρόπο που το επιτυγχάνουν τα κόμματα. Αλλο – πώς να το πούμε; – οι ομοσπονδίες και άλλο οι ποδοσφαιρικές ομάδες. Ακόμη περισσότερο: η μονομαχία ΝΔ – ΣΥΡΙΖΑ ξεχωρίζει ως ζεύγος αντιπάλων, ενώ υπάρχουν και άλλα κόμματα σε αμφότερες τις πλευρές. Ας πούμε, στην κυβέρνηση μετέχουν επίσης το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ, η πόλωση ωστόσο αφορά πρωτίστως το ζεύγος ΝΔ – ΣΥΡΙΖΑ. Ιπποκράτους και Κουμουνδούρου έχουν σκληρότατες αντιπαραθέσεις, ενώ, αντιθέτως, με τη ΔΗΜΑΡ σπανίως συγκρούεται μετωπικά ο ΣΥΡΙΖΑ.

Η διαφορά, βέβαια, στην περίπτωση ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ είναι το διακύβευμα της εξουσίας. Η ΝΔ περισσότερο θεωρεί ότι κατέχει την εξουσία, παρά ότι την μοιράζεται με το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ. Ο ΣΥΡΙΖΑ, πάλι, θέλει να την αποκτήσει. Και ακριβώς όπως συμβαίνει στις μονομαχίες στα πεδία των μαχών, έτσι και στην πολιτική πόλωση οι αντίπαλοι επιλέγουν ο ένας τον άλλο. Η Συγγρού παρενοχλεί επίμονα – και σε κάθε ευκαιρία – τον ΣΥΡΙΖΑ, που απαντά με το απαραίτητο μένος. Είναι αυτή η εικόνα που προβλήθηκε πάνω στη σύγκρουση του υπουργείου Παιδείας με την ΟΛΜΕ για τις μεταθέσεις και τις πρόσθετες ώρες διδασκαλίας.

Ερώτημα: βάζει τόσο εύκολα ο ΣΥΡΙΖΑ απέναντι την κοινωνία, δηλαδή τις οικογένειες των παιδιών που έχουν εξετάσεις, προκειμένου να υπηρετήσει πάση θυσία την πόλωση με τη ΝΔ; Η απάντηση είναι: όχι ακριβώς. Φαίνεται ότι η Κουμουνδούρου ήθελε σε πρώτη φάση να είναι λίγο προσεκτική. Ωστόσο, η φύρδην μίγδην υποστήριξη όλων των διεκδικήσεων, αλλά και το μαρσάρισμα των κινηματικών του ΣΥΡΙΖΑ με επικεφαλής τον «κοτσιδάκια» πενηντάρη Τάσο Κουράκη δημιούργησαν ρεύμα. Και κάπως έτσι χαρακτηρίστηκαν «δίκαια» τα αιτήματα των εκπαιδευτικών. Παγιδεύτηκε ο ΣΥΡΙΖΑ στην απολυτότητα της πόλωσης; Ασφαλώς και παγιδεύτηκε. Αλλά έχει καιρό να ξεμαρκαριστεί. Αλλωστε, το πιο ενδιαφέρον χαρακτηριστικό της νέας πόλωσης την οποία παρακολουθούμε, με αντιπάλους τον ΣΥΡΙΖΑ και τη ΝΔ, είναι ότι δεν αθροίζει 80%-90% όπως ο δικομματισμός ΠΑΣΟΚ – ΝΔ στη χρυσή φάση του. Ενα 60% αθροίζει, κάτι που σημαίνει ότι αμφότερες οι πλευρές γνωρίζουν πως πρέπει να προσελκύσουν τμήμα από την υπολειπόμενη κοινωνία για να αποκτήσουν συγκριτικό πλεονέκτημα. Γι’ αυτό αλληθωρίζει ο ΣΥΡΙΖΑ προς τον μεσαίο χώρο – και τάσσεται υπέρ των εκπαιδευτικών με όχι και τόσο ζεστή καρδιά. Γι’ αυτό άργησε τόσο πολύ η ΝΔ να τα βάλει ανοιχτά με τη Χρυσή Αυγή, ενώ φλερτάρει με τα σενάρια περί κεντροδεξιού ευρωπαϊκού μετώπου.