Μια Μπιορκ από την Καραϊβική

Πώς μπορεί να συνδυαστεί η ηλεκτρονική μουσική με τους λάτιν ρυθμούς; Αρκετά εύκολα αν το κάνει μια νεαρή κοπέλα από το Μπρούκλιν που όμως στις φλέβες της κυλάει κουβανικό και πορτορικανικό αίμα. Η Ξένια Ρουμπίνος είναι το νέο όνομα στην αμερικανική μουσική σκηνή που σιγά σιγά αρχίζει να γίνεται όλο και πιο αναγνωρίσιμο.

Ο ενδιαφέρων αυτός συνδυασμός ήχων φαίνεται έντονα στον πρώτο της δίσκο «Magix Trix», που κυκλοφόρησε πρόσφατα και χρειάστηκε μόλις τέσσερις μέρες για να ηχογραφηθεί. Στα τραγούδια της που έχουν τόσο αγγλικούς όσο και ισπανικούς στίχους έχει χρησιμοποιήσει μελωδίες από την r’n’b, την post-punk και την ηλεκτρονική μουσική μαζί βέβαια με ρυθμούς των προγόνων της. Τα περισσότερα τραγούδια της είναι παιγμένα μόνο με ντραμς, μπάσο και πλήκτρα.

Πρόκειται για έναν άτυπο φόρο τιμής στη νοτιοαμερικανική καταγωγή της και στην οικογένειά της, αφού στους στίχους των κομματιών της έχει χρησιμοποιήσει φράσεις που παραπέμπουν στην παιδική της ηλικία ή είναι αναμνήσεις από εκείνη την εποχή. Αποπνέουν μιαν αίσθηση αυθορμητισμού και πρωτοτυπίας.

Η αγάπη της για τη μουσική και η πρόσμειξη διαφορετικών ρυθμών εκδηλώθηκαν πειραματικά στη διάρκεια της φοιτητικής της ζωής. Αν και στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης γράφτηκε με σκοπό να γίνει τραγουδίστρια της τζαζ, στην πορεία άλλαξε κατεύθυνση όταν γνωρίστηκε με έναν ντράμερ από τη Νάπολι, τον Μάρκο Μπουτσέλι και τη μπάντα του. «Στην αρχή δεν τους άρεσα. Μου έλεγαν ότι ο Μάρκο είχε επιφυλάξεις και έπρεπε να ακούσει προσεκτικά τα τραγούδια μου αλλά εγώ ήξερα ότι η συνάντησή μας ήταν μοιραία», αναφέρει στην εφημερίδα «Ελ Παΐς». Αποφάσισαν να της δώσουν μια ακόμη ευκαιρία και τελικά δεν το μετάνιωσαν.

Από τότε μέχρι σήμερα η Ρουμπίνος έχει καταπιαστεί με διάφορα εγχειρήματα που τη βοήθησαν να καταλήξει στην πραγματική της ταυτότητα: από ένα τρίο με μουσική που βασίζεται στον αυτοσχεδιασμό μέχρι ένα γκρουπ για το οποίο έγραφε «χαζά ποπ τραγουδάκια» (σύμφωνα με τις δηλώσεις της) και μια πολυμελή ορχήστρα με ξυλόφωνα και σαξόφωνα. Και παρότι το λάτιν στοιχείο είναι πολύ έντονο στη μουσική της, η ίδια δεν ταυτίζεται με τους καλλιτέχνες του είδους που μετακομίζουν στην Αμερική για να κάνουν καριέρα και στο τέλος καταλήγουν να παίζουν σε γιορτές για την ισπανόφωνη κοινότητα. «Δεν αισθάνομαι μέρος καμιάς σκηνής. Αντιμετωπίζω τη μουσική μου όπως είμαι εγώ: γεννήθηκα στις Ηνωμένες Πολιτείες, έχω ζήσει το αμερικανικό όνειρο αλλά οι ρίζες μου είναι αλλού», σημειώνει.