Ενα μικρό καβγαδάκι που τελικά κατέληξε σε γάμο

«Υποτίθεται ότι ο γαμπρός δεν πρέπει να δει τη νύφη το βράδυ πριν απ’ τον γάμο. Εάν την δει, οι συγγενείς και οι φίλοι της νύφης τού ρίχνουν αλεύρι». Αυτό το έθιμο θυμάται ο Γιάννης και σήμερα γελάει μαζί με την Αννα, την γυναίκα που τον βοήθησε να συμπληρώσει το τελευταίο κομμάτι στο παζλ της ζωής του, όπως λέει ο ίδιος.

Η πρώτη γνωριμία έγινε το 2005, όταν και οι δύο σπούδαζαν στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης, στην Αλεξανδρούπολη. Ενώ είχαν κοινές παρέες, δεν είχε τύχει να βρεθούν μαζί, γιατί είχαν διαφορετικά προγράμματα. Την ώρα που η παρέα κανόνιζε να πάει για καφέ, εκείνος πήγαινε γυμναστήριο. Μια μέρα, έτυχε να καθυστερήσει και να μείνει μαζί με τους φίλους του για να παίξουν το επιτραπέζιο παιχνίδι «Taboo». Εκεί ήταν και η Αννα, η οποία από στιγμή σε στιγμή ετοιμαζόταν να φύγει. Το παιχνίδι ξεκίνησε και ενώ η Αννα ήταν εκτός παιχνιδιού βοηθούσε τις φίλες της και τους έδινε απαντήσεις. Ο Γιάννης νευρίασε και της είπε να μην ανακατεύεται εφόσον δεν συμμετείχε. Λογοφέρανε, παρεξηγήθηκαν και τελικά η Αννα έφυγε. Ηταν το πρώτο τους, όπως αποδείχτηκε, καβγαδάκι χωρίς να το ξέρουν καν.

Πέρασε ένα δίμηνο περίπου και συναντήθηκαν ξανά σε ένα πάρτι που διοργάνωνε η σχολή τους. Ο Γιάννης, έκανε το πρώτο βήμα και την πλησίασε. Η απόσταση από το τραπέζι του μέχρι το τραπέζι που καθόταν η Αννα τού φάνηκε αιώνας. Οταν επιτέλους φιλήθηκαν για πρώτη φορά, η ορχήστρα σταμάτησε να παίζει μουσική και οι φίλοι τους, που είχαν μαζευτεί στη μια μεριά του μαγαζιού, άρχισαν να τους χειροκροτούν.

Ετσι ξεκίνησε μια σχέση που κράτησε τέσσερα χρόνια μέχρι που το ζευγάρι αρραβωνιάστηκε το 2009 στον Αμυγδαλεώνα Καβάλας, τόπο καταγωγής της Αννας. Τον επόμενο χρόνο, το 2010, έκαναν πολιτικό γάμο στο Αρίστηνο, λίγο έξω από την Αλεξανδρούπολη, την πόλη όπου ο Γιάννης μετακόμισε με την οικογένεια του μετά το σχολείο. Υστερα από δύο χρόνια έκαναν και τον θρησκευτικό γάμο στον Αγιο Σίλα, ένα μοναστήρι λίγο έξω από την Καβάλα.

Προηγήθηκε βέβαια η πρόταση γάμου, η οποία έγινε στη Νέα Χιλή της Αλεξανδρούπολης, στο σπίτι όπου τότε έμεναν μαζί. Ηταν την ημέρα που έκλειναν πέντε χρόνια σχέσης και έτσι η Αννα είχε ετοιμάσει δείπνο στον αγαπημένο της. Ηταν μια καθαρά προσωπική στιγμή που ήθελαν να είναι μόνοι τους, χωρίς την παρουσία κόσμου. Ο Γιάννης γονάτισε και της ζήτησε να γίνει γυναίκα του.

«Μου αρέσει που είναι οργανωτική, σκέφτεται όλα τα ενδεχόμενα για το καθετί. Εμπιστεύομαι την κρίση της και συζητάμε τα πάντα για μην υπάρχουν σύννεφα σε λιακάδα», λέει ο Γιάννης. «Ξέρω πως όταν ζητάω την γνώμη της, θα με κρίνει έτσι όπως πρέπει, χωρίς υπεκφυγές, καθώς είμαι αυθόρμητος και κάποιες φορές ενεργώ στη στιγμή, χωρίς δεύτερη σκέψη».

Τους αρέσουν πολύ τα επιτραπέζια παιχνίδια και οι μεγάλοι περίπατοι. Ο Γιάννης αγαπάει το διάβασμα, το γυμναστήριο και τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές.  Στην Αννα αρέσουν η μαγειρική και τα βιβλία. Στο φαγητό δεν έχουν ιδιαίτερες προτιμήσεις, αγαπούν και οι δύο την ελληνική κουζίνα, ωστόσο με την πρώτη ευκαιρία ο Γιάννης δοκιμάζει νέες γεύσεις. Εκείνη επιμένει να ακούει ελληνικά, με μερικές πινελιές ξένης μουσικής, ενώ ο Γιάννης ακούει διάφορα είδη μουσικής, ανάλογα με τη διάθεσή του. «Μου άρεσε ανέκαθεν ο κινηματογράφος και γενικότερα οι ταινίες. Χαίρομαι που κατάφερα να την μυήσω σε μεγάλο βαθμό και την ίδια».

Εδώ και τρία χρόνια, το ζευγάρι μένει μόνιμα στην Κω, όπου και οι δύο είναι δάσκαλοι. Ετσι, η οργάνωση του γάμου είχε λίγο περισσότερο τρέξιμο, αφού θα γινόταν στην Καβάλα. Ολα έγιναν μέσω τηλεφώνου και e-mail. Οι μπομπονιέρες και τα προσκλητήρια ήταν σε λαδί και άσπρο χρώμα. Η Αννα επέλεξε ένα νυφικό με όμορφες λεπτομέρειες και ο Γιάννης ένα μαύρο σμόκιν.

Μια εβδομάδα πριν τον γάμο ο Γιάννης κάλεσε στο σπίτι συγγενείς και φίλους όπου διασκέδασαν μέχρι αργά ενώ το κέφι συνεχίστηκε στην παραλία μετά μουσικής. Η Αννα βγήκε με τις φίλες της για ποτό, της φόρεσαν κορόνα και της έδωσαν να κρατήσει και ένα ραβδάκι. Ηταν η πριγκίπισσα της βραδιάς.

Ενα έθιμο που ακολούθησε η νύφη ήταν το ζύμωμα της πίτας. Οι γυναίκες μαζεύτηκαν στο σπίτι της και έφτιαχναν όλο το πρωί πίτες για το γλέντι που θα είχαν το βράδυ. Εκείνη την ημέρα ήταν που ο Γιάννης «έφαγε» αλεύρι, όταν επισκέφτηκε την Αννα στο γλέντι της το βράδυ πριν τον γάμο. Συγγενείς και φίλοι είχαν από μια χούφτα αλεύρι για να του ρίξουν. Ενα άλλο έθιμο ήταν το ξύρισμα και το ντύσιμο του γαμπρού από τους φίλους του την ημέρα του γάμου. Επίσης, η Αννα έγραψε τα ονόματα των ανύπαντρων κοριτσιών στη γόβα της.

Οταν μπήκαν στον χώρο της δεξίωσης, έπαιζε το τραγούδι των Vegas «Πιο ψηλά» και ο πρώτος τους χορός ήταν το «Σε θέλω εδώ» από τον Γιώργο Καραδήμο και τη Δήμητρα Γαλάνη. Κουμπάρα τους, η παιδική και κολλητή φίλη της Αννας, η Εφη. Από τη μεριά του, ο Γιάννης στάθηκε άτυχος με ένα άτομο που είχε επιλέξει για κουμπάρο, αλλά ευτυχώς η Εφη τούς στήριξε την περίοδο της προετοιμασίας.

Το ταξίδι του μέλιτος ξεκίνησε από τη Ρώμη, μετά επισκέφθηκαν τo Ελσίνκι και στο τέλος τη Στοκχόλμη. Θυμούνται τις διαφορετικές κουζίνες που δοκίμασαν, τη μέρα που δεν έλεγε να νυχτώσει στη Φινλανδία αλλά απλώς σουρούπωνε, το Κολοσσαίο στη Ρώμη και την κρουαζιέρα που έκαναν από το Ελσίνκι μέχρι τη Στοκχόλμη μέσω Βαλτικής Θάλασσας. Βέβαια, η πιο έντονη στιγμή τους ήταν όταν πριν από λίγο καιρό άκουσαν το δώρο που τους έστειλε ο Θεός, την καρδούλα του πρώτου τους παιδιού στον υπέρηχο. Ηταν μια ανεπανάληπτη στιγμή.