ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ

Καβαφικά

Αντώνης Ν. Βενέτης

ΜΟΝΑΣΤΗΡΑΚΙ ΔΩΡΙΔΟΣ

Εκατόν πενήντα χρόνια μετά τη γέννηση του μέγιστου ποιητή του νεότερου ελληνισμού Κ. Καβάφη (1863-1933), μπορούν να υπάρχουν στοιχεία που δεν είδαν το φως της δημοσιότητας στα εκατοντάδες βιβλία που κυκλοφόρησαν για τη ζωή του και τις χιλιάδες σελίδες που γράφτηκαν για τον ίδιο και τον οικογενειακό του περίγυρο; Τρία τέτοια περιστατικά που αφορούν το στενό οικογενειακό του περιβάλλον αλίευσα ως «ειδήσεις» από αθηναϊκές εφημερίδες του 19ου αιώνα, που βρίσκονται αρχειοθετημένες στη φιλόξενη Παπαχαραλάμπειο Βιβλιοθήκη της Ναυπάκτου.

Ετσι, στην εφημερίδα «Αλήθεια» της 16/12/1866 διαβάζουμε ότι μεταξύ των Ελλήνων του Λονδίνου, που συνδράμουν με γενναία ποσά τους πρόσφυγες της Κρήτης, λίγο μετά το έπος και το ολοκαύτωμα της Μονής Αρκαδίου, περιλαμβάνεται και ο Γ. Καβάφης, αδελφός του πατέρα του Πέτρου Καβάφη και θείος του ποιητή, με 100 λίρες. Το ίδιο πράττει και η Μαρία Καβάφη, σύζυγος του προαναφερθέντος Γεωργίου Καβάφη, με 1.000 δρχ., σύμφωνα με την εφημερίδα «Μέλλον» της 14/6/1868.

Εξάλλου, σύμφωνα με την «Εφημερίδα των συζητήσεων» της 29/3/1872 ο Π. Καβάφης, αδελφός, προδήλως, του ποιητή, υπογράφει μία διακήρυξη, εντόνως φιλοβρετανική, μαζί με άλλους ομογενείς της Κωνσταντινούπολης. Η πολιτική άποψη της διακήρυξης δικαιώθηκε ιστορικά με τον Ρωσοτουρκικό Πόλεμο του 1877-1878, κατά τον οποίον οι Ρώσοι, αφού κατενίκησαν τους Οθωμανούς, με τη Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου (3/3/1878), ευνόησαν σκανδαλωδώς τους Βούλγαρους και δημιούργησαν τη Μεγάλη Βουλγαρία, την οποίαν έβρεχαν πλέον τα νερά του Αιγαίου, αφού η Μακεδονία – πλην Θεσσαλονίκης και Χαλκιδικής – προσαρτήθηκε σε αυτήν. Πρωτοστατούσης όμως της Αγγλίας, λίγους μήνες μετά το Συνέδριο του Βερολίνου επανέφερε τη Μακεδονία στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και επιδίκασε στο μικρό ελληνικό Βασίλειο τη Θεσσαλία και μέρος της Ηπείρου, η προσάρτηση των οποίων στην Ελλάδα πραγματοποιήθηκε το καλοκαίρι του 1881.

Διαπραγμάτευση με την τρόικα

Χρήστος Αρβανίτης

ΒΟΥΛΑ

Εδώ και δυόμισι χρόνια που η χώρα έχει υπαχθεί στον τριμερή μηχανισμό οικονομικής στήριξης έχει διαλυθεί σε όλες τις εκφάνσεις της (κοινωνική πρόνοια, παιδεία κ.λπ.) χωρίς καμία αντίσταση τόσο από την κυβέρνηση όσο και από τους πολίτες. Από τότε που η χώρα έχει υπαχθεί στον τριμερή μηχανισμό οικονομικής στήριξης υπό τις ευλογίες της τότε ελληνικής κυβέρνησης κάθε τρεις μήνες είμαστε στο ίδιο έργο θεατές: υποτιθέμενη διαπραγμάτευση της ελληνικής κυβέρνησης με την τρόικα. Στην πραγματικότητα κάθε τρεις μήνες λέμε «ναι» στις απαιτήσεις της τρόικας. Το «ναι» της ελληνικής κυβέρνησης προς την τρόικα προκύπτει από τις δηλώσεις των πολιτικών αρχηγών ότι πάση θυσία πρέπει να παραμείνουμε στην Ευρωπαϊκή Ενωση και στην ευρωζώνη (παραμονή της χώρας στο ευρώ). Οι ανωτέρω δηλώσεις των πολιτικών αρχηγών δίνουν το δικαίωμα στην τρόικα ακόμη και να είναι παράλογη σε κάποιες απαιτήσεις της (δημοσιονομική προσαρμογή, μειώσεις μισθών/συντάξεων). Στις περισσότερες συστάσεις της προς την ελληνική κυβέρνηση η τρόικα είναι σωστή (π.χ. ηλεκτρονική συνταγογράφηση, απόλυση επίορκων υπαλλήλων). Κανονικά τα ανωτέρω πρέπει να τα είχαμε κάνει και ολοκληρώσει μόνοι μας από την πρώτη  αποκατάσταση της δημοκρατίας. Αν είχαμε κάνει τα ανωτέρω μόνοι μας θα μπορούσαμε ακόμη και μια «ελίτ τρόικα» αν είχαμε για την δημοσιονομική προσαρμογή της χώρας να διαπραγματευτούμε τις μη μειώσεις μισθών/συντάξεων. Ακόμη και στην έσχατη περίπτωση όμως που δεν έκαναν πίσω στις μη μειώσεις μισθών/συντάξεων θα μπορούσαμε να είχαμε ένα επιχείρημα έναντι της τρόικας (δημοσιονομική πτώχευση της χώρας). Αν είχαμε δημοσιονομική πτώχευση της χώρας θα μπορούσαμε να πούμε στην τρόικα ότι είναι persona non grata. Η ανωτέρω όμως επιλογή έναντι της τρόικας θα είχε ανάλογες συνέπειες, όπως έξοδος της χώρας από Ευρωπαϊκή Ενωση και ευρωζώνη, αυτό όμως θα συνεπήγετο και έξοδο της χώρας από το ευρώ και επιστροφή της χώρας στο εθνικό νόμισμα, τουλάχιστον όμως θα ήμασταν αξιοπρεπείς και θα υπήρχε και προοπτική στη χώρα, κάτι που σήμερα δεν υπάρχει.

Οι αιτίες της κρίσης

Γεώργιος Ν. Χαρμαντάς

ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ

Η διεθνής οικονομία είχε και έχει τα περίπου ρυθμικά σκαμπανεβάσματά της. Επτά-οκτώ χρόνια αφθονίας, που πάντοτε ακολουθείται από βραχυχρόνια ή και μακροχρόνια λιτότητα. Αυτή η οικονομική «διάταξη» αναφέρεται ακόμη και στην Παλαιά Διαθήκη. Τόσο πίσω. Τότε αίτιοι μπορεί να ήταν οι αχόρταγες ακρίδες. Στον σύγχρονο κόσμο ίσως να είναι αιτία η ανθρώπινη ακόρεστη πλεονεξία. Ατομική, αλλά και εθνική.

Δηλαδή οι οικονομικές κρίσεις ήταν πάντα εδώ, συνήθως στην ήπια μορφή. Εκτός από δύο. Εκείνη των συσσιτίων στις ΗΠΑ και η παρούσα που έπληξε αδιάκριτα φτωχές και πλούσιες χώρες. Ενας λόγος λιμού μπορεί στο απώτερο παρελθόν των φαραώ να ήταν οι ακρίδες. Ομως τα δεδομένα έχουν αλλάξει.

Το Κραχ των ΗΠΑ δεν οφειλόταν ούτε σε ακρίδες ούτε σε άλλα ζιζάνια. Βασική αιτία ήταν η ποτοαπαγόρευση και το εξ αυτής λαθρεμπόριο, το οποίο με τη σειρά του γέννησε το οργανωμένο έγκλημα. Και έγινε κάτι πολύ απλό και για τούτο ανεξιχνίαστο. Οι λαθρέμποροι με τα περιζήτητα ποτά τους απέσυραν από την κυκλοφορία όλο το δολάριο και το αποθήκευσαν.

Κατά τα τελευταία χρόνια, όπως και τώρα, κάποιοι επί χρόνια αποσύρουν από την κυκλοφορία όλα τα σκληρά νομίσματα, προσφέροντας άσπρη σκόνη και χαντράκια, δίχως να είναι συνεννοημένοι. Πρόκειται για τα κυκλώματα ναρκωτικών, για την Κίνα, την εμφανιζόμενη σαν PRC, με τα απίστευτα φθηνά εξαγόμενα προϊόντά της (μέχρι σκόρδα), ομοίως την Ινδία και τη Βραζιλία.

Οργανώσεις και χώρες που δεν επιστρέφουν στην κυκλοφορία τις κολοσσιαίες εισπράξεις τους. Που τις αποθηκεύουν. Ιδίως οι αναφερόμενες χώρες του αστείου μεροκάματου, που οι κάτοικοι, όση οικονομία και αν κάνουν, δεν τους είναι δυνατόν να επισκέπτονται τις χώρες-πελάτες και να κάνουν κάποιο έξοδο, να επιστρέφουν έστω και κάτι συγκριτικά ελάχιστο. Το δε χρήμα των ναρκωτικών χρειάζεται πολύ ξέπλυμα για να κυκλοφορήσει και το «καθαρό» συνήθως ανακυκλώνεται. Γίνεται πάλι πρέζα.

Η περίπτωση της Μανωλάδας

Δημήτρης Κυριαζής

Ολα τα ΜΜΕ και παράγοντες κατηγόρησαν σφόδρα τα της Μανωλάδας. Και καλώς. Αλλά κανείς δεν κατέγραψε τους αληθινούς ηθικούς αυτουργούς αυτού του εγκλήματος. Και δεν είναι άλλοι από την τρόικα – εξωτερικού και ιθαγενή -, τις αγορές, την ανταγωνιστικότητα. Και τα ζούμε, τα επιβάλλανε στη χώρα μας: μείωση μισθών, ανασφάλιστη εργασία, κατάργηση συλλογικών συμβάσεων κ.λπ. Ακόμα, δεν προγραμματίζουν «ειδικές οικονομικές ζώνες» με τρισχειρότερους όρους για τους εργαζόμενους; Από αυτά παραδειγματίζεται και η αγορά της Μανωλάδας. Μα, θα μου πεις, γίνονται σύμφωνα με νόμους. Σύμφωνοι. «Το δίκιο σου εργάτη, νόμοι στο τρών’ αδικητές…» ραψωδούσε ο ποιητής πριν από 90, κοντά χρόνια.

Η αλλαγή της Ελλάδας

Ομηρος Δ. Τσάπαλος

Είναι αρκετά ενδιαφέρον να αναλογιστούμε σε ποια κατάσταση βρισκόταν η Ελλάδα ακριβώς έναν χρόνο πριν. Με μια οικονομία στα όρια της χρεοκοπίας, με τους ευρωπαίους αξιωματούχους να ειρωνεύονται, να υποτιμούν, με ένα πολιτικό σύστημα κλυδωνισμένο από την αποτυχία σχηματισμού πλειοψηφικής κυβέρνησης, με σημαντική εκλογική άνοδο των άκρων και με ένα διαφαινόμενο πολιτικό αδιέξοδο προ των πυλών, όλα έδειχναν ότι το περίφημο βαρέλι μάλλον δεν είχε πάτο…

Σκεφτείτε σε τι σημείο βρισκόμαστε σήμερα. Εδώ και 345 ημέρες περίπου έχουμε την ίδια κυβέρνηση, τον ίδιο Πρωθυπουργό και τους ίδιους υπουργούς. Αν μη τι άλλο αυτό είναι μια επιτυχία για το πολιτικό μας σύστημα, ειδικά τα τελευταία χρόνια που αλλάζαμε τους Πρωθυπουργούς σαν τα πουκάμισα.

Από το τέταρτο τρίμηνο του 2012 μέχρι και σήμερα οι φήμες για έξοδο της χώρας από την ΟΝΕ αραιώνουν σταδιακά σε σημείο που να παίρνουν τη θέση τους θετικά δημοσιεύματα του ξένου Τύπου. Οι αρνητικές και πικρόχολες εκθέσεις του ΔΝΤ και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής δεν υπάρχουν πια.

Ξένοι επενδυτές δεν φοβούνται να ψελλίσουν τη φράση «σκέφτομαι να επενδύσω στην Ελλάδα». Μόνο ανέκδοτο θα μπορούσε να θεωρηθεί μέχρι πριν από λίγους μήνες. Επί έξι και πλέον μήνες έχουμε πλεόνασμα στον προϋπολογισμό, στο εμπορικό ισοζύγιο μήνα με τον μήνα επιτυγχάνεται ρεκόρ μείωσης του ελλείμματος, ο τουρισμός σημειώνει ιστορικά υψηλά και τεχνικά έργα που μέχρι χθες ήταν τελειωμένη η τύχη τους σήμερα ξαναρχίζουν.

Αναφορά της Morgan Stanley για την Ελλάδα προτρέπει τους ξένους επενδυτές να ρίξουν τα χρήματά τους στην πατρίδα μας χωρίς φόβο ότι κάποια μέρα θα τα χάσουν εξαιτίας ενός κραχ. Η ίδια προβλέπει ανάκαμψη και ανάπτυξη ήδη από τις αρχές του 2014. Η εξωτερική μας πολιτική δείχνει να αποδίδει καθώς η χώρα αρχίζει και ισχυροποιείται και πάλι.

Το βαρέλι τελικά αποδείχθηκε ότι είχε πάτο. Μπορεί να μην έχουν λυθεί όλα μας τα προβλήματα, το μόνο σίγουρό όμως είναι ότι από τα πολλά και σοβαρά που είχαμε έναν χρόνο πριν έχουμε φτάσει στα λίγα και διαχειρίσιμα. Αυτή είναι η μεγαλύτερη κατάκτηση την οποία πρέπει να προφυλάξουμε και να ενισχύσουμε. Και όσες σειρήνες φωνάζουν για το αντίθετο, όσοι επενδύουν στον φόβο, στον λαϊκισμό και στην αντιπρόοδο, στο τέλος θα είναι οι πρώτοι που θα κριθούν από την Ιστορία…