[Ανάλυση] Από τα εσωκομματικά στις συνεργασίες

Δεν είναι λίγοι οι πασόκοι που έκαναν Πάσχα βλέποντας με τα μάτια της ψυχής τους να μη γυρίζει στη σούβλα ένα αρνί, αλλά το ερίφιο του νεοπαπανδρεϊσμού. Επιστρέφοντας στην Ιπποκράτους, περίμεναν ότι ο Βαγγέλης Βενιζέλος θα είχε στην ατζέντα τα πορίσματα των ελεγκτικών εταιρειών για τα οικονομικά του ΠΑΣΟΚ επί ηγεσίας του προκατόχου του. Είτε όμως γιατί το ψήσιμο θέλει υπομονή στο γύρισμα, είτε γιατί ένα καλό γεύμα θέλει ποικιλία εδεσμάτων, ο Βενιζέλος είχε κι άλλα πράγματα να βάλει στο τραπέζι. Επανέφερε λοιπόν τη πρόταση προς ΔΗΜΑΡ για κοινή κάθοδο στις ευρωεκλογές του 2014 και τη συμπλήρωσε με μια κρούση προς τον ΣΥΡΙΖΑ. Διαβλέποντας δηλαδή τις αντιφάσεις της Κουμουνδούρου απέναντι στο ευρώ, έκανε άνοιγμα προς ευρωπαϊστές του κόμματος του Τσίπρα.

Αφήνοντας κατά μέρος τα εσωκομματικά κοκορέτσια, πρόκειται για κλασικό αντιπερισπασμό. Ο Βενιζέλος αντελήφθη τον κίνδυνο να παγιδευθεί στα εσωκομματικά. Και αποφάσισε να ανοίξει μερικά πολιτικά χαρτιά. Οχι, φυσικά, γιατί περιμένει να βρει άμεση ανταπόκριση. Από πλευράς Κουβέλη, η αντίδραση ήταν πάλι αρνητική. Δεν θα μπορούσε όμως να είναι διαφορετικά σε αυτή τη φάση. Είναι πολύ νωρίς για να αποφασιστεί μια συνεργασία ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ το 2014. Αυτό θα γίνει ανάλογα με το πώς διαμορφώνεται η συγκυρία και τα εκατέρωθεν ποσοστά. Εχει όμως σημασία να το έχει πει ο Βενιζέλος εκ των προτέρων και, εν πάση περιπτώσει, σε ανύποπτο εκλογικό χρόνο. Γιατί έτσι η συνεργασία θα φαίνεται να υλοποιεί μια ιδεολογική πεποίθηση ότι η πολιτική σύγκλιση με τη ΔΗΜΑΡ είναι απαιτητή και δεν θα μπορεί να επικριθεί ως σύμπτωμα καιροσκοπισμού. Σωστά έκανε λοιπόν ο Βενιζέλος. Ενδιαφέρον έχει και το άνοιγμα στον ΣΥΡΙΖΑ. Βασίζεται – το βλέπει κανείς διαβάζοντας το χθεσινό άρθρο του προέδρου του ΠΑΣΟΚ – σε μια τελεολογική αντίληψη για τα οικονομικά. Ο Βενιζέλος πιστεύει ότι δεν υπήρχε άλλη λύση από το 2010 και μετά, ότι η χώρα σώθηκε και το πρόγραμμα θα δικαιωθεί – τέλος, ότι η έξοδος από το ευρώ δεν είναι επιλογή. Κι ας λένε διάφοροι από Λαφοντέν μέχρι Λαφαζάνη. Περίπτωση, φυσικά, για θετική ανταπόκριση από την πλευρά αυτή δεν υπάρχει. Αλλά ο Βενιζέλος θέλει το κόμμα του να εμφανίζεται ως πόλος μελλοντικών συσπειρώσεων και όχι ως λειωμένο παγωτό φιστίκι.

Το διπλό αυτό πολιτικό προγεφύρωμα είναι, πάντως, αναγκαίο καθώς τα εσωκομματικά του ΠΑΣΟΚ ετοιμάζονται για την ώρα της αλήθειας. Ή, αν το δει κανείς με λιγότερο δραματική διάθεση, καθώς το ΠΑΣΟΚ πρόκειται να περάσει μια δυσάρεστη στιγμή. Η στιγμή αυτή – για τους γνώστες προσώπων, συμπεριφορών και καταστάσεων – ήταν αναπόφευκτη από την ώρα που εκλήθησαν οι ελεγκτικές εταιρείες για να δουν τα οικονομικά. Δύσκολα, με δεδομένη την αβάσταχτη ελαφρότητα της προηγούμενης φάσης, θα κατέληγαν όλα αυτά σε πορίσματα που να μη θέτουν εν αμφιβόλω τη συνοχή του ΠΑΣΟΚ. Η δοκιμασία αυτή δεν θα μπορούσε παρά να αντιμετωπιστεί με εξωστρεφείς πολιτικές πρωτοβουλίες. Και αυτό ακριβώς είδαμε χθες. Το θέμα είναι τι θα δούμε – ή, τέλος πάντων, μέχρι πού θα φτάσουν – τα πράγματα σήμερα, εφόσον τα πορίσματα τεθούν ενώπιον κομματικών οργάνων.