[Διαστάσεις] Η φλόγα καίει, το κερί λειώνει

Το σοσιαλιστικό πείραμα του Φρανσουά Μιτεράν κράτησε λιγότερο από δύο χρόνια. Η αύξηση του ελάχιστου μισθού, η εθνικοποίηση βασικών βιομηχανιών και η αύξηση των κοινωνικών επιδομάτων έστειλαν τον πληθωρισμό στα ύψη, με αποτέλεσμα η κυβέρνηση του Πιερ Μορουά να ανακρούσει πρύμναν το 1983 και να αρχίσει να μειώνει τις δαπάνες. Η λέξη «σοσιαλισμός» σταμάτησε να ακούγεται και ο γάλλος πρόεδρος έστρεψε σταδιακά τη συζήτηση στην ευρωπαϊκή ενοποίηση.

Τρεις δεκαετίες αργότερα, ένας άλλος Σοσιαλιστής που τον έλεγαν και αυτόν Φρανσουά ζήτησε την ψήφο των συμπατριωτών του δηλώνοντας «εχθρός του χρηματοπιστωτικού συστήματος». Αυτή τη φορά, οι Γάλλοι δεν είχαν ψευδαισθήσεις. Τα στοιχήματα που παίζονταν δεν ήταν αν θα ανατείλει επιτέλους ο σοσιαλισμός στο Εξάγωνο, αλλά αν το πείραμα θα κρατήσει αυτή τη φορά λίγο περισσότερο. Η απάντηση φαίνεται πως θα είναι αρνητική. Ενα χρόνο μετά την εκλογή του, ο Φρανσουά Ολάντ έχει βαρεθεί να μαζεύει ήττες. Εναν προεκλογικό στόχο του μοιάζει να επιτυγχάνει: τη νομιμοποίηση των γάμων των ομοφυλοφίλων. Αλλά αυτό δεν το λες ακριβώς θρίαμβο του σοσιαλισμού.

Σε μια πασίγνωστη σκηνή από την «Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων», η Αλίκη θέλει να περιπλανηθεί σε έναν υπέροχο κήπο, αλλά η πόρτα που οδηγεί εκεί είναι τόσο μικρή που για να περάσει πρέπει να διπλωθεί σαν τηλεσκόπιο. Ψάχνοντας για μια λύση, πέφτει σε ένα μπουκαλάκι που γράφει: «Πιες με». Καθώς δεν υπάρχει πουθενά η λέξη «δηλητήριο», η Αλίκη το δοκιμάζει, της αρέσει και το πίνει μέχρι την τελευταία σταγόνα. Αρχίζει τότε να διπλώνεται σαν τηλεσκόπιο, γεγονός που την ενθουσιάζει αφού θα της επιτρέψει να μπει στον κήπο, συνάμα όμως την ανησυχεί γιατί στο τέλος μπορεί να εξαφανιστεί σαν ένα κερί που λειώνει. Προσπαθεί τότε να φανταστεί με τι μοιάζει η φλόγα ενός κεριού όταν το κερί έχει σβήσει, καθώς δεν θυμάται να έχει δει ποτέ κάτι παρόμοιο.

Ο Ολάντ θα έπρεπε να έχει διδαχθεί από αυτή την ιστορία, γράφει στη «Μοντ» ο Ντομινίκ Ρενιέ, γενικός διευθυντής του Ιδρύματος για την πολιτική ανανέωση. Πριν ακόμη αναλάβει την εξουσία, θα έπρεπε να έχει ρωτήσει το κόμμα του με τι μοιάζει ο σοσιαλισμός την εποχή της δημογραφικής γήρανσης, της παγκοσμιοποίησης και της υπερχρέωσης των κρατών. Η συζήτηση αυτή θα έπρεπε να έχει γίνει εγκαίρως ώστε να μην υπάρχουν υπερβολικές προσδοκίες στον πληθυσμό. Επειδή δεν έγινε κατασκευάστηκαν διάφοροι εχθροί: οι πλούσιοι, η Κίνα, η Γερμανία. Στο μεταξύ, η δημοτικότητα του προέδρου δεν σταματά να κατρακυλάει, από το 60% έχει φτάσει στο 24%. Η φλόγα καίει ακόμη, αλλά το κερί λειώνει και ο κήπος μοιάζει να βρίσκεται πιο μακριά από ποτέ.