e-mail

«Ετσι σου ‘φερα πινέζες από το χαρτοπωλείο…»

Φοίβη χαίρε,

Η Μάργκαρετ Θάτσερ που εγκατέλειψε πρόσφατα τα εγκόσμια, θα περάσει στην ιστορία ως η Σιδηρά Κυρία, ανάλγητη – με παγερό αίμα να κυλάει στις φλέβες της -, ένας οδοστρωτήρας κάθε κεκτημένου εργατικού δικαιώματος και κοινωνικής πρόνοιας. Εν γένει η πολιτική της θα αφανίσει τη μεσαία τάξη και θα γιγαντώσει τις ανισότητες μεταξύ φτωχών και πλουσίων, θα μισηθεί τόσο από τους Εγγλέζους εργάτες και των άλλων χωρών, καθώς και ολόκληρης της Σκωτίας. Παρ’ όλα αυτά το κράτος θα της επιφυλάξει μεγαλοπρεπή κηδεία, ανάλογη της βασιλομήτορος κι εκείνης του Τσόρτσιλ.

Η Μάργκαρετ Θάτσερ θα απαξιωθεί από τον εργατικό κόσμο, αλλά οι πολιτικοί της αντίπαλοι θα συμφωνήσουν ότι η πολιτική της ήταν η μόνη ενδεδειγμένη και η ίδια ήταν η μόνη που είχε το θάρρος να την εφαρμόσει. Στην εποχή της η Θάτσερ θα διαφωνήσει με την ελαστική εργασιακή πολιτική της ΕΕ διαβλέποντας τον κίνδυνο της εξ Ανατολής ανερχόμενης δύναμης. Με την οικονομική κρίση που ξέσπασε τελευταία στην Ευρώπη, δεν λείπουν αυτοί που ευθαρσώς δηλώνουν ότι μακάρι η πολιτική της να είχε εφαρμοστεί και αλλού, έστω και για έξι μήνες. Ισως και σε μας εδώ να είχαν καμφθεί η έπαρση και η ύβρις κάποιων συντεχνιών που λειτουργούσαν ελέω Θεού. Μηδένα προ του τέλους μακάριζε, θα πει ο Σόλων στον βασιλιά της Λυδίας Κροίσο και δικαιώθηκε βλέποντας το τέλος του. Η Θάτσερ ως πρόσωπο προκάλεσε μεγάλο πόνο σε πλήθος κόσμου. Τα τέλη της ζωής της θα είναι τραγικά, με την απώλεια ό,τι πολυτιμότερου έχει ο άνθρωπος ως οντότητα, την ταυτότητά του.

Η παγκόσμια κρίση έφερε στο προσκήνιο στις ημέρες μας μια άλλη κυρία, τη γνωστή Α. Μέρκελ, που δεν στερείται καθόλου σιδηράς πειθαρχίας στα δημοσιονομικά, όχι μόνο της χώρας της αλλά και των υπόλοιπων χωρών της ΕΕ, και δη αυτών του Νότου. H στάση γενικά της Α. Μέρκελ εκπροσωπεί τη νοοτροπία του λαού της. Είναι αυθεντικός εκπρόσωπος της γερμανικής ψυχοσύνθεσης, ενός λαού που φοβάται να πέσει, με αποτέλεσμα να λειτουργεί όπως η πειθαρχημένη ορχήστρα ενός κοντσέρτου, που είναι και δικό τους δημιούργημα. Φέρεται υπό το άγος της Βαϊμάρης, όπου ο μεγάλος πληθωρισμός έφερε ανεξέλεγκτη ανεργία, και απόρροια αυτών η έλευση του Χίτλερ και του ναζισμού.

Ως η ισχυρότερη οικονομικά χώρα της ΕΕ έχει και το μαχαίρι και το πεπόνι, είναι ο ματσό παίκτης που μοιράζει την τράπουλα με τους δικούς του όρους. Ισως να  αφουγκράζεται τον γίγαντα εξ Ανατολής, των τριών δισ. ψυχών με μηνιαίο εισόδημα όσο το δικό μας ημερομίσθιο, κι αν δεν γίνουμε ετοιμοπόλεμοι τιθασεύοντας τα δημοσιονομικά των κρατών και το νοικοκύρεμα των τραπεζών,  θα έχουμε την τύχη της άλλοτε κραταιάς βυζαντινής αυτοκρατορίας.

Για να μη γίνουν τα παιδιά μας οι αυριανές Φιλιππινέζες και να τους μοιράζουν το πετρέλαιο με το δελτίο, τα  αμυντικά σύνορα της Δύσης πρέπει να φτάσουν στο υπογάστριο της Ινδίας και της Κίνας. Για να κρίνουμε την πολιτική της Μέρκελ πρέπει πρώτα να περιμένουμε να δούμε το τέλος της.

Οσοι σήμερα κάνουν εφήμερη και στείρα πολιτική δίνοντας φρούδες ελπίδες προς άγραν ψήφων, δεν τους κατηγορούμε που λένε ψέματα αλλά γιατί κρύβουν την αλήθεια. Μόνο η γυμνή η αλήθεια ελευθερώνει και δυναμώνει.

Μαυραειδόπουλος Δημήτριος

Επέρασαν Μνημόνια, επέρασαν Καρναβάλια, επέρασε η Σαρακοστή, επέρασε το Πάσχα, ήρθε η Ανάσταση, αγαπητέ Δημήτριε, αλλά τα κλισέ δεν επέρασαν. Ζουν και βασιλεύουν. Οσο για τα περί Φιλιππινέζων, μας θυμίσατε το άσμα της Αρλέτας «Δυο Φιλιππινέζες / είδα μέσα στο βιβλίο / έτσι σου ‘φερα πινέζες / από το χαρτοπωλείο».

«Πιάσε μια καλοψημένη γαρδούμπα στο τέσσερα»

Αγαπητή κυρία Φοίβη,

Μεγάλη συζήτηση είχε γίνει τα τελευταία χρόνια στην ΕΕ για το ελληνικότατο κοκορέτσι και τη γαρδούμπα, πασχαλινά εδέσματα που και φέτος πολλοί τιμήσαμε, κι ας διαφωνούν κάποιοι επειδή περιλαμβάνουν εντόσθια.

Ας πει επιτέλους κάποιος στους καταπιεστικούς κυρίους της ΕΕ πως τα εδέσματα αυτά ήταν γνωστά και στην αρχαία Ελλάδα ως γαρδούμιο και πλεκτή και αναφέρονται στα ομηρικά έπη, ο δε τρόπος παρασκευής τους δεν διέφερε πολύ. Για το κοκορέτσι μαρινάριζαν τα έντερα σε ξίδι, νερό και μέλι, το πρώτο ως αντισηπτικό που «έδιωχνε» από το έντερο τα πολλά λίπη.

Το μέλι στο κοκορέτσι δεν είναι τόσο εμφανές, ωστόσο στο ψήσιμο προσδίδει μια καραμελωμένη υφή.

Ετσι, για να μαθαίνουμε κι εμείς και οι ξένοι που αδιάκριτα αποφασίζουν να μας απαγορεύουν πατροπαράδοτα εδέσματα.

Πολλές ευχές, κυρία Φοίβη.

Τάσος Καλατζής

Τα έχει πει και τα έχει καταγγείλει απροκαλύπτως σε άσμα του, αγαπητέ Τάσο, ο παλιός γνώριμος Θωμάς Μπακαλάκος: «Ηρθανε οι Φράγκοι, χρυσοσπιρουνάτοι / ευρωπαίοι λεφτάδες και καλοφαγάδες / οποιανού τ’ αρέσει τρώει το κοκορέτσι / κι άλλοι κάνουν στέκι για ωμό μπιφτέκι».