[ΣΤΗΝ ΑΝΑΠΑΥΛΑ] Οι Κυκλάδες του Θεάτρου

Οχι. Δεν πρέπει να κλάψω. Είναι ένα πένθος πάνω απ’ τα δάκρυα. Οχι γιατί τα περιφρονεί, αλλά γιατί σέβεται το μέγεθός του. Τα δάκρυα είναι για το μελό. Αλλο ανάστημα έχει το δράμα.

Και στο κάτω κάτω με πονάει να διαβάζω «απώλεια για το θέατρο». Ο Λευτέρης για το Ελληνικό Θέατρο ήταν μόνο κέρδος κι ευφορία. Μέτρο αξεπέραστο, δρόμος καινούργιος, πλατύς και δροσερός.

Οχι. Δεν πρέπει να κλάψω.

Γιατί ο Λευτέρης δεν ήταν (αυτός ο παρατατικός πώς φύτρωσε σκληρός μέσα στην πρόταση; Θα τον αλλάξω εγώ τον χρόνο). Γιατί ο Λευτέρης δεν είναι άνθρωπος του Θεάτρου, είναι το ίδιο το Θέατρο.

Πρέπει να ψάξεις σε παλιές εφημερίδες. Να πας στη σελίδα των θεαμάτων να δεις το ρεπερτόριο των θεάτρων της Αθήνας πριν απ’ τον Λευτέρη και πώς άλλαξε μετά τις παραστάσεις του.

Αλλά δεν είναι μόνο το ρεπερτόριο. Είναι που άλλαξε όλο τον τρόπο σκέψης, παιξίματος, σκηνοθεσίας και παρουσίασης μιας παράστασης. Αν πρέπει η γενιά μας να είναι περήφανη για κάτι, θα πρέπει να είναι για τον Λευτέρη. Γι’ αυτό…

Οχι, δεν πρέπει να κλάψω.  

Στη μνήμη στιγμών που στιγμάτισαν την πορεία όλων μας.

Η ΣΚΗΝΗ στο έργο του Μπένρχαρτ με το κάτασπρο τραπεζομάντιλο γαντζωμένο στα χέρια του. Μια ατέλειωτη παύση που λειτουργούσε αυτόνομη σαν μονόπρακτο, μια παύση που δεν σταμάταγε μόνο τον χρόνο αλλά και τον χτύπο της καρδιάς του κόσμου. Την ένταση να κορυφώνεται και ξαφνικά να το τραβάει το τραπεζομάντιλο και να γίνονται συντρίμμια πιάτα, ποτήρια, κανάτες. Ολα. Απ’ τις πιο ακριβές σκηνές στο Θέατρό μας.

Οταν μετά στο καμαρίνι του μίλησα για τη σκηνή, προσπάθησε να το ρίξει σε πρακτικούς λόγους σαν να αισθανότανε μια παιδική αιδώ. Ηθελε να μου πει ότι φοβότανε μη γεμίσει το πάτωμα γυαλιά, αλλά αντί για «γυαλιά» είπε: «Φοβήθηκα μη γεμίσει η σκηνή σπασμένα φιλιά». Κι είχε δίκιο, η σκηνή σ’ αυτή την παράσταση ήταν σπαρμένη με «σπασμένα φιλιά».

Οχι, δεν πρέπει να κλάψω.

Φτάνει μόνο σήμερα στον ύστατο χαιρετισμό μην ξεπηδήσουν αναιδείς οι αναμνήσεις. Μην έρθει απρόσκλητο εκείνο το μακρινό καλοκαίρι που παίζαμε μαζί στην Επιθεώρηση. Μοιραζόμαστε το ίδιο καμαρίνι, το βλέμμα σου μέσα απ’ τον καθρέφτη. Τις Δευτέρες όλοι μαζί στη θάλασσα στα Λεγρενά, τα γέλια, το τεράστιο καπέλο σου να το παίρνει ο αέρας και συ να το μαλώνεις. Μα πιο πολύ φοβάμαι μην ακούσω το τραγούδι που έλεγες κάθε βράδυ στη σκηνή και σ’ ακούγαμε όλοι να τραγουδάς όπως κανείς δεν θα μπορέσει.

…Α, τότε δεν θα μπορέσω να κρατήσω τα δάκρυα, Λευτέρη.

Συχώρα με, αγόρι μου γλυκό.

Καλό σου ταξίδι.