Τα παιδιά της κρίσης κερδίζουν το στοίχημα
Χρονιά καταξίωσης ήταν η φετινή για τον Κώστα Μανωλά (αριστερά στη φωτογραφία παίρνει την κεφαλιά από τον Φέτση στο ματς με την ΑΕΚ)
Ηταν το πρώτο πρωτάθλημα «μετά την κρίση». Μια διοργάνωση με πολλαπλά οικονομικά προβλήματα και με τις ομάδες να σπρώχνουν στην αρένα του (ελληνικού) ποδοσφαίρου παιδιά άγουρα και άβγαλτα, παίκτες που πάλεψαν να πιάσουν την ευκαιρία και να σταδιοδρομήσουν. Ποιοι ξεχώρισαν; Ποιοι άρεσαν περισσότερο; Και, κυρίως, ποιοι έδειξαν έτοιμοι να σηκώσουν το βάρος της φανέλας ή και να κάνουν το βήμα παραπέρα στην καριέρα τους;
Η «γενιά του ’91» είχε αρκετούς εκπροσώπους της να λάμπουν στο πρωτάθλημα. Οχι μεγάλοι για να τους αποκαλέσεις φτασμένους, αλλά ούτε μικροί για να χαρακτηριστούν ταλέντα. Ο Κώστας Μανωλάς πήρε ρίσκο με τη μετακίνησή του στον Ολυμπιακό το περασμένο καλοκαίρι. Οχι για την επιλογή, αλλά επειδή το επώνυμό του δημιουργεί συνειρμούς και αντιδράσεις. Κέρδισε το στοίχημα, μαζί με έναν τίτλο πρωταθλητή και την εκτίμηση του κόσμου. Καλός στόπερ, οξυδερκής και γρήγορος, προϊόν του πάθους να κάνει ακόμη και στιβική προπόνηση για να βελτιώνει την ταχυδύναμή του. Αλτικός, έδεσε τόσο με τον Κοντρέρας όσο και με τους Αβραάμ και Σιόβα. Σαν να λέμε… πάει με όλα! Εστω και αν δεν άρχισε βασικός τη σεζόν. Αν ξεχάσει λάθη και επιπολαιότητες, μπορεί να εξελιχθεί ακόμη περισσότερο.
Στην Παμβώτιδα ξεχώρισε ο Νίκος Κοροβέσης. Με τα εξής χαρακτηριστικά: είχε διάρκεια στην απόδοσή του, σταθερότητα, υψηλή απόδοση σε πολλά ματς και βέβαια ικανότητα μέσα στην περιοχή. Ενας παίκτης… προϊόν της έμπνευσης του Γιάννη Χριστόπουλου, του τεχνικού του στον ΠΑΣ, ο οποίος τον πήρε από μπακ στον Απόλλωνα και τον μετέτρεψε σε επιθετικό. Γρήγορος και ορμητικός, ήταν αθόρυβος ώρες ώρες, αλλά εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο το παιχνίδι των αντεπιθέσεων που εφάρμοσε η ομάδα του.
Καλή σεζόν για τον (επίσης 22άρη) Πέτρο Μάνταλο της Skoda Ξάνθης. Χαφ με αξιόλογη κάθετη πάσα, γκολ στο ενεργητικό του και σίγουρα ικανό να παίξει ακόμη και ως δεύτερος επιθετικός. Μάλλον παίκτης «πολυεργαλείο» για τον ευρύτερο χώρο της επίθεσης. Δεν πέρασε απαρατήρητος. Από τις 17 συμμετοχές και τα 2 γκολ της περασμένης περιόδου, ανέβηκε στις 28 παρουσίες και τα 4 γκολ στο πρωτάθλημα, σε μια ανοδική πορεία. Οπως άνοδο έδειξε και ο Στέλιος Βασιλείου. Στην καλή του ημέρα θυμίζει «τανκ» ο νεαρός φορ του Λεβαδειακού και πήρε παραμάζωμα τους αμυντικούς του ΠΑΟ σε εκείνο τον θρίαμβο της ομάδας του στο Ολυμπιακό Στάδιο. Αν δείξει σοβαρότητα, δεν έχουμε αμφιβολία ότι διαθέτει το ταλέντο να κάνει μεταγραφή.
Περίπτωση ξεχωριστή δείχνει ο (αλβανικής καταγωγής) Εργκις Κάτσε. Παιδί 20 ετών που ακόμη δεν ξεκαθαρίστηκε ποια εθνική ομάδα θα επιλέξει. Αμυντικός χαφ του ΠΑΟΚ με πνευμόνια και αδιάκοπο τρέξιμο, χρήσιμος πολύ σε οποιαδήποτε ομάδα. Καλή επαφή με την μπάλα παρά το νεαρό της ηλικίας, δεν κρύβεται στο παιχνίδι , βοηθά τους στόπερ στην άμυνα και τους μέσους στη δημιουργία, δεδομένου ότι ζητεί μπάλα και ευθύνες. Καλά σουτ και με τα «δύο πόδια».
Ο Χάρης Μαυρίας (19, Παναθηναϊκός) έκανε «μπαμ» στο ντέρμπι του πρώτου γύρου με τον Ολυμπιακό στο ΟΑΚΑ. Υπερβολή ίσως, αλλά πολλοί έφεραν στον νου τον Σαραβάκο! Ακραίος-χείμαρρος, γρήγορος και εκρηκτικός, έκανε πλάκες στον Χολέμπας, αλλά δεν έδειξε την ίδια σταθερότητα απόδοσης σε όλη τη διάρκεια της περιόδου.
Και φτάσαμε στον πιτσιρικά (τον Σεπτέμβριο συμπληρώνει τα 18 του χρόνια) της παρέας: Ταξιάρχης Φούντας, της ΑΕΚ. Ισως ο μόνος παίκτης της ΑΕΚ που έδειξε να του ανήκει το μέλλον. Επέπλευσε σε μια χρονιά-ναυάγιο για την ομάδα του και αγωνίστηκε τόσο ως χαφ όσο και σε θέση κλασικού ή δεύτερου κυνηγού. Γρήγορος και θρασύς, άντεξε το βάρος και έβγαλε τη σεζόν. Τα καλύτερα, είναι βέβαιο, τον περιμένουν.
Η υπόσχεση του γκολκίπερ
Από τις αποκαλύψεις της περιόδου ο Γιούρι Λοντίγκιν της Ξάνθης (τερματοφύλακας με ελληνική υποκοότητα). Στα 23 του χρόνια πέρασε και το κατώφλι της εθνικής ομάδας, ενώ ακούγεται όλο και πιο δυνατά το ενδεχόμενο να πάρει μεταγραφή. Δεν φοβάται να βάλει «κεφάλι και χέρια» στα τετ-α-τετ, γρήγορος στις χαμηλές εξόδους και αρκούντως ελαστικός.