Ενα παιδί μετράει δάκρυα

Τον θυμάμαι να κλαίει πάντα έπειτα από ένα μεγάλο ματς. Τότε που έπαιξε απέναντι στην Ελλάδα, τη θρυλική Ελλάδα του Γερμανού Ρεχάγκελ, ήταν παιδί. Τη Μεγάλη Τρίτη κι ενώ σιγοχανόταν στο ελληνικό απόβραδο η μελωδία από το… «Κύριε, η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή»… ο εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσών ανήρ προσπαθούσε να αποδείξει ότι δεν είναι πια παιδί. Και δεν το μπόρεσε! Σαν τον πιτσιρίκο που έχασε την μπάλα του, έφυγε με το κεφάλι σκυμμένο και μ’ ένα δάκρυ να γυαλίζει τα μαύρα σαν το κάρβουνο μάτια του.

Αλλά πότε είναι κάποιος παιδί στη ζωή του; Δυο φορές μονάχα: όταν είναι πραγματικά παιδί κι όταν έχει γίνει πια τόσο μεγάλος που να μπορεί να ξανακατακτά ένα προς ένα όλα όσα τον έκαναν κάποτε παιδί!

Και ο Κριστιάνο Ρονάλντο δεν είναι τόσο μεγάλος όσο τον έχει μεγεθύνει ο παραμορφωτικός φακός της δημοσιότητας. Γιατί οι μεγάλοι, οι ποδοσφαιριστές στην παρούσα φάση που μας αφορά, στα μεγάλα παιχνίδια δείχνουν το μεγαλείο τους. Εκεί ξαναγίνονται παιδιά μανιασμένα και σκληρά, εκεί παθιάζονται με τον κακό της γειτονιάς που πάει να το παίξει ξύπνιος και βγάζουν το θηρίο από το στέρνο τους και δείχνουν αυτό που κρύβουν στα σπλάχνα τους: την ψυχή τους! Στα μεγάλα ματς φαίνονται τα μεγάλα «παιδιά» που μ’ ένα νεύμα τους ακολουθεί όλη η παλιοπαρέα και φτάνει στο τέρμα με ματωμένα γόνατα, αλλά με πεντακάθαρα μάτια. Στα μεγάλα παιχνίδια, οι μεγάλοι παίρνουν πάνω τους και τους άλλους που τρομάζουν, που φοβούνται, που δειλιάζουν και τους κάνουν κι αυτούς μεγάλους και τους κοινωνούν το σώμα και το αίμα τους, το αίμα που βράζει για μια θέση στα ψηλά δίπλα στους άλλους θεούς του ποδοσφαίρου.

Ο μικρόσωμος Ντιέγκο Μαραντόνα, γίγαντας φάνηκε στο Μουντιάλ του Μεξικού και όποιος στάθηκε πλάι του γίγαντας φάνηκε κι αυτός, και κάποιος Μπράουν, και κάποιος Μπουρουσάγα και κάποιος Κουτσιούφο, γίγαντες όλοι γιατί ο κοντούλης Μαραντόνα τούς σήκωσε στους ώμους του!

Μια Νάπολι κάθησε στον θρόνο σε ένα από τα δυσκολότερα πρωταθλήματα της Ευρώπης, στην Ιταλία, γιατί ο Ντιέγκο Μαραντόνα την πήρε από το χέρι και την έφερε στο μπόι της ψυχής του, όχι του κορμιού του!

Κάποιοι μισούν τη νοσταλγία και δεν συνηθίζουν να μιλούν πρωθύστερα. Στην ιστορία όμως του ποδοσφαίρου, αυτήν που η πυξίδα της δεν υπακούει πάντοτε στον Βορρά, σε πολλούς αρέσει να παρακολουθούν τις παλινδρομικές αποτιμήσεις του χρόνου που κυλάει γοργά ανά 90λεπτο σε αγώνες που νοσταλγικά επαναφέρεις στη μνήμη.

Ο Κριστιάνο Ρονάλντο νικήθηκε δυο φορές από τους Ελληνες στην πατρίδα του και δυο φορές έκλαψε και μαζί του έκλαψαν και οι Λουζιτανοί που τον πίστευαν σαν άγιο. Ο Ρονάλντο, όχι ο Κριστιάνο, ο άλλος, το Φαινόμενο, σαν ήρθε η ώρα να δείξει πόσο Φαινόμενο είναι, εξαφανίστηκε, αφήνοντας χώρο για τα φαινόμενα της Ιστορίας στον Ζιζού και την παρέα του.

Ο Κριστιάνο Ρονάλντο έχει πάθος με τις γυναίκες, έχει πάθος με την κόμη του, έχει πάθος με τα γρήγορα αυτοκίνητα, με το χρήμα, με τη δημοσιότητα, με το life style, που λέμε, δεν έχει πάθος με το ποδόσφαιρο. Είναι άριστος χειριστής της μπάλας, αλλά δεν είναι ο ηγέτης που θα πάρει την ομάδα μόνος στις μεγάλες αναμετρήσεις και θα τη βγάλει από την ομίχλη της αγωνίας. Οι Γερμανοί του Κλοπ πρόσφεραν την ευκαιρία στον μικρό  Ρονάλντο να γίνει επιτέλους Μεγάλος, κι αυτός την κλώτσησε με εξαιρετική αφέλεια δείχνοντας πως ακόμη είναι ένα παιδί έτοιμο να κλάψει σαν του τρέξει το σαμπουάν στα μάτια. Καλό ταξίδι… μεγάλε!