Ο έλεγχος για την οστεοπόρωση

Ο ομότιμος καθηγητής Ορθοπεδικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, πρόεδρος του Ελληνικού Ινστιτούτου Οστεοπόρωσης Γεώργιος Λυρίτης απαντά ότι ο προληπτικός έλεγχος για τη μεταεμμηνοπαυσιακή οστεοπόρωση γίνεται κυρίως για να ελεγχθεί ο τωρινός και μελλοντικός κίνδυνος για οστεοπορωτικό κάταγμα.

Η μέτρηση της οστικής πυκνότητας, που πρέπει να γίνεται και στη σπονδυλική στήλη και στο ισχίο, δεν αποκλείει τον κίνδυνο αυτόν.
Γι’ αυτό σήμερα η μέτρηση συνδυάζεται με την εκτίμηση των παραγόντων κινδύνου από το ιστορικό της γυναίκας, δηλαδή την ηλικία, τον δείκτη μάζας σώματος, το ιστορικό παλαιότερου κατάγματος, το ιστορικό κατάγματος του ισχίου σε έναν από τους γονείς, τη λήψη κορτιζόνης από το στόμα, τυχόν ρευματοειδή αρθρίτιδα, μια μεγάλη ομάδα νοσημάτων που λαμβάνεται υπόψη από τον γιατρό (όπως ο υπερθυρεοειδισμός, η αποφρακτική πνευμονοπάθεια ή φλεγμονώδη νοσήματα του εντέρου), το κάπνισμα και την κατάχρηση οινοπνευματωδών ποτών.

Ο συνολικός κίνδυνος εξάγεται από έναν μαθηματικό τύπο (Frax) που χρησιμοποιεί ο θεράπων γιατρός.

Ενας άλλος παράγοντας, που δεν είναι εύκολο να προσδιορισθεί, είναι ο ετήσιος ρυθμός οστικής απώλειας μετά την εμμηνόπαυση. Γι’ αυτό απαιτούνται δύο διαδοχικές μετρήσεις οστικής πυκνότητας μετά την εμμηνόπαυση, με μεσοδιάστημα τουλάχιστον ενός έτους.

Θα πρέπει λοιπόν να κάνετε τουλάχιστον άλλη μια εξέταση. Εάν το αποτέλεσμα είναι φυσιολογικό και εάν ο γιατρός σας κρίνει με βάση το αποτέλεσμα του Frax ότι δεν κινδυνεύετε, συνιστάται έλεγχος στο μέλλον κάθε 2-5 χρόνια.