Κρατική μηχανή-εφιάλτης

Ο Σόντερμπεργκ στήνει ένα πολυπρόσωπο μυθιστόρημα. Πολλά αφηγηματικά νήματα συμπλέκονται σε μια κοινή αφήγηση με παράλληλες μικρές ιστορίες. Το μυθιστόρημα είναι γραμμένο με τη λογική και την οπτική του σεναρίου, αλλά και τη φόρα μιας αποφασισμένης τριλογίας. Το τέλος του μυθιστορήματος δεν ορίζει τη λήξη, δίνει έναυσμα για τη συνέχεια.

Η καταιγιστική πλοκή ίσως χάνει κάποια στιγμή την αληθοφάνειά της με τις συμπτώσεις και ακρότητες που συμβαίνουν, από την άλλη όμως αποδίδει τον εφιάλτη μιας κρατικής μηχανής που είναι ίδια και χειρότερη με τους κακοποιούς που καταδιώκει. Ισως αυτό είναι το πιο τρομακτικό στο μυθιστόρημα. Οποιος πιστεύει πως ο διαχωρισμός ανάμεσα στους καλούς και στους κακούς είναι σαφής, θα πρέπει να αναθεωρήσει. «Σου έχω νέα», μοιάζει να ψιθυρίζει ο Σόντερμπεργκ. «Μπορεί να μπλεχτείς χωρίς να το θέλεις. Και τότε, δεν θα σε σώσει κανείς». Εκτός κι αν σώσεις εσύ τον εαυτό σου. Για να δούμε. Συνήθως τα χειρότερα πράγματα γίνονται με τις καλύτερες προθέσεις. Κι αυτή η Σοφί μπορεί να θέλει να κάνει το σωστό, όμως στη λογοτεχνία, όπως και στη ζωή, δεν έχουν σημασία οι προθέσεις. Οι πράξεις μετράνε.