Υπερωκεάνια πονηριάς

Αγαπητή Φοίβη,

Μια και μιλάμε τελευταία για δάνεια, να καταθέσω τον οβολό μου από κάτι καινούργιο που διάβασα.

Δεν είναι άγνωστο ότι η Ελλαδίτσα μας έχει πτωχεύσει τέσσερις φορές: το 1827, το 1843, το 1893 με το «Δυστυχώς επτωχεύσαμεν» του Τρικούπη και το 1932. Εντυπωσιακό είναι ότι τα προ του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου δάνεια εξοφλήθηκαν το 1998 και μέχρι το 1992 επιστρέψαμε δωρεάν κοινοτικά πακέτα για να ζητήσουμε δανεικά.

Σκεφθείτε όμως τι σας θυμίζει η ιστορία των πρώτων δύο δανείων του ελληνικού κράτους μόλις ιδρύθηκε, όταν Ζαΐμης – Μαυροκορδάτος τα ζήτησαν από βρετανικές τράπεζες για να εισπράξουν το 59% και το 43,6% αντιστοίχως της αξίας τους (όπως διαβάζω στο βιβλίο «Ο εξωτερικός δανεισμός στη γένεση και εξέλιξη του Νέου Ελληνικού Κράτους 1824-2009» του πολιτειολόγου – μαθηματικού Τ. Ηλιαδάκη). Τα υπόλοιπα παρακρατήθηκαν για προμήθειες, έξοδα και αγορές άχρηστων πολεμικών υλικών!

Το ωραιότερο ήταν τα «πανωγραψίματα»: Ο στρατηγός Γκούρας είχε 3.000 άνδρες, δήλωνε 12.000 και τους μισθούς των υπολοίπων τους μοιράζονταν «ημέτεροι»!

Για να μη νομίζουμε ότι η κακοδαιμονία ξεκίνησε στις ημέρες μας.

Με χαιρετισμούς,
Λευτέρης Χαρλαύτης

Οι στίχοι της Νικολακοπούλου για το «Υπερωκεάνιο», αγαπητέ Λευτέρη, τα λένε όλα: «Γιατί τώρα είναι σπάνιο / να ξοφλήσω το δάνειο / που ‘χα πάρει απ’ το χθες / για να ελπίζω».