«Μοντέλο του μέλλοντος η Κύπρος»

Ισχυρές πιέσεις από τις ΗΠΑ να μειώσουν τη σκληρή λιτότητα δέχτηκαν στο G20 οι Ευρωπαίοι και ιδιαίτερα οι Γερμανοί, όπου μάλιστα ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε φέρεται, σύμφωνα με το «Σπίγκελ», να είχε και πάλι έντονους διαλόγους με τον αμερικανό ομόλογό του Τζακ Λιου. Σε μια προσπάθεια να γεφυρωθούν οι μεγάλες διαφορές, στο τελικό συμβιβαστικό ανακοινωθέν οι πλουσιότερες χώρες του κόσμου δεσμεύτηκαν να μη θέσουν συγκεκριμένους στόχους για τη μείωση των εθνικών χρεών και απέφυγαν να κάνουν λόγο για την εφαρμογή τέτοιων προγραμμάτων λιτότητας όπως είχαν κάνει στο παρελθόν.

Στο παρασκήνιο των συνομιλιών που πραγματοποιήθηκαν στην Ουάσιγκτον ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε φέρεται να μπήκε στο στόχαστρο του Τζακ Λιου και της επικεφαλής του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ, οι οποίοι ζήτησαν από το Βερολίνο να κάνει περισσότερα για να αντιμετωπιστεί η κρίση, όπως για παράδειγμα να επιτρέψει την έκδοση ευρωομολόγων. Ομως ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας αντιστάθηκε σθεναρά στις προτάσεις αυτές και φέρεται να αντεπιτέθηκε ζητώντας από τις ΗΠΑ, αντί να δίνουν συμβουλές, να προσπαθήσουν να μειώσουν το χρέος τους όπως κάνουν οι Ευρωπαίοι. Οπως μετέδωσε το Mega, πάντως, η Κριστίν Λαγκάρντ σε προγραμματισμένη συνέντευξη Τύπου μετά το τέλος των συνομιλιών αρνήθηκε ότι συνέβη κάτι τέτοιο. «Αναφέρεστε σε κάτι που δεν συμμετείχα», δήλωσε απαντώντας σε σχετικές ερωτήσεις.

 Στο G20 συζητήθηκε επίσης το θέμα της αυτόματης ανταλλαγής πληροφοριών από τις χώρες με στόχο την καταπολέμησης της φοροδιαφυγής.

      

ΔΙΑΣΤΑΣΗ. Ο Σόιμπλε πάντως σε χωριστές δηλώσεις έδειξε ακόμη μια φορά τη διάσταση απόψεων που επικρατεί όχι μόνο μεταξύ ΗΠΑ και Ευρώπης για τον τρόπο αντιμετώπισης της κρίσης, αλλά και μεταξύ των ίδιων των χωρών της ευρωζώνης. Αντίθετα με πρόσφατες δηλώσεις αξιωματούχων της ΕΕ (και της Λαγκάρντ), ο Σόιμπλε ανέφερε στο οικονομικό περιοδικό «Wirtschaftswoche» ότι «ο τρόπος που διασώθηκαν οι τράπεζες της Κύπρου θα αποτελέσει το μοντέλο του μέλλοντος για ανάλογες περιπτώσεις». Συγκεκριμένα, «το μοντέλο της συμμετοχής των μετόχων, πιστωτών και μη εγγυημένων καταθετών πρέπει να είναι η συνήθης πρακτική στην περίπτωση που ένα χρηματοπιστωτικό ίδρυμα εμφανίζει προβλήματα». Ο Σόιμπλε δικαιολόγησε τη στάση του αυτή υποστηρίζοντας ότι όταν μια τράπεζα ακολουθεί πολιτικές υψηλού ρίσκου με στόχο να έχει μεγάλα κέρδη και τελικά αποτυγχάνει, δεν μπορούν να πληρώνουν οι φορολογούμενοι τις ζημιές που προκαλούνται.