Κάθε ημέρα και μια νέα πρόκληση

Η αντιμετώπιση σοβαρών τραυμάτων δεν είναι κάτι καινούργιο για τον 51χρονο χειρουργό με καταγωγή από την Καλαμάτα και τα Χανιά. Μεγάλωσε μοναχοπαίδι στην Αθήνα. Ο πατέρας του εργαζόταν μετεωρολόγος και η μητέρα του ήταν υπάλληλος του υπουργείου Εμπορίου. Σπούδασε Ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Αποφοίτησε το 1986 και ειδικεύτηκε στη Χειρουργική στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο, όπου συνάντησε τη γυναικολόγο σύζυγό του Ειρήνη Σούτερ όταν ήταν ακόμα φοιτήτρια. Ως διδακτορικός φοιτητής στην Αθήνα επέλεξε να εξειδικευτεί στον καρκίνο του στομάχου. Ωστόσο, σύντομα τον κέρδισε η χειρουργική τραύματος. Από το 1991 και για τέσσερα χρόνια εργάστηκε στη χειρουργική κλινική Baragwanath του Γιοχάνεσμπουργκ στη Νότια Αφρική και το 1994 άρχισε τη συνεργασία του με την κλινική του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνιας στις ΗΠΑ. «Στη χειρουργική τραύματος με συναρπάζουν δύο πράγματα: τα απρόβλεπτα περιστατικά και το γεγονός πως ο κλάδος μου παραμένει ο μόνος που σου επιτρέπει να χειρουργήσεις σχεδόν όλα τα μέλη του σώματος», αναφέρει. Στη Βοστώνη ζει από το 2004, όταν και ανέλαβε τη σημερινή θέση του. Εκτοτε διευθύνει το εργαστήριο πειραματικής τραυματικής χειρουργικής στο Γενικό Νοσοκομείο Μασαχουσέτης και παράλληλα διδάσκει Χειρουργική στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ.

«Ενθουσιώδης». «Ο Γιώργος είναι ψύχραιμος και εξαιρετικά ενθουσιώδης», λέει η Ειρήνη Σούτερ, επίκουρη καθηγήτρια Γυναικολογίας στο Χάρβαρντ και διευθύντρια της μονάδας προεμφυτευτικού ελέγχου στο ίδιο νοσοκομείο. Η απόφαση να συνεχίσουν τις σπουδές τους στο εξωτερικό ήταν κοινή. «Πάντοτε ωστόσο πιστεύαμε ότι θα επιστρέφαμε σύντομα στην Ελλάδα, κάτι που φυσικά δεν συνέβη μέχρι σήμερα», συμπληρώνει. Το βράδυ της Δευτέρας επιστρέφοντας στο σπίτι η κυρία Σούτερ και ο σύζυγός της ένιωσαν κάτι ακόμα. «Μας ταπείνωσε το πόσο γρήγορα αλλάζουν τα πράγματα στη ζωή των ανθρώπων. Αναγνωρίσαμε πως ό,τι έχεις είναι δώρο και όχι δεδομένο», λέει.