Πώς να κρυφτείς απ’ τα παιδιά

Ενα αργεντίνικο τρυφερό δράμα κυριαρχεί σε μια εβδομάδα οκτώ νέων ταινιών, ανάμεσά τους δύο μπλοκμπάστερ και δύο ελληνικά ντοκιμαντέρ.

«Με λένε Ερνέστο» (Infancia Clandestina). Η σκηνή έρχεται στη μέση περίπου του φιλμ: Ο Ερνέστο, 11 χρονών (τον ενσαρκώνει ο ταλαντούχος Τεό Γκουτιέρες Ρομέρο), χορεύει με τη Μαρία. Είναι το πάρτι γενεθλίων του και ο πρώτος του χορός μαζί της. Οι φωτισμοί ελαφρώς χαμηλοί, το κομμάτι μια μπαλάντα που τονίζει την άγουρη ρομαντική διάθεση, ενώ το βλέμμα του μικρού «καρφώνει» όλα τα απαγορευμένα σημεία: τον λαιμό, τα μάτια, τα χείλη της. Είναι μια γνώριμη σκηνή που έχουμε ξαναδεί, αλλά εδώ είναι δοσμένη με τέτοια τρυφερότητα, που έχουμε ξεχάσει τι πραγματικά συμβαίνει: ο «Ερνέστο» ονομάζεται στην πραγματικότητα Χουάν, παιδί αντιστασιακών που, έπειτα από χρόνια εξορίας, έχουν επιστρέψει με πλαστές ταυτότητες στην Αργεντινή του 1979. Το «Με λένε Ερνέστο» ήταν η επίσημη πρόταση της Αργεντινής για το Οσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας και τη σκηνοθετεί ο Μπενχαμίν Αβίλα στην πρώτη του μεγάλου μήκους απόπειρα, που μάλιστα είναι και αυτοβιογραφική: τα περισσότερα γεγονότα που αποτυπώνονται εδώ συνέβησαν στον ίδιο.

Εκτός αυτού, ο Αβίλα θέλει να μιλήσει για τον πολιτικό διχασμό που τσάκισε τη χώρα, δίχως να ξεστρατίσει λεπτό από το βλέμμα του πρωταγωνιστή. Οταν, στην αρχή της ταινίας, οι γονείς του μικρού δέχονται επίθεση από ακροδεξιά πυρά, η εικόνα μεταμορφώνεται σε κόμικς, οι δε γονείς του σε καρικατούρες και η οθόνη βάφεται κόκκινη.

Υποχρεωμένος να συνδράμει «καταναγκαστικά» σ’ έναν αγώνα με τα ιδανικά του οποίου έχει «ποτιστεί», ο μικρός ήρωας αφήνει ένα ένα τα «σωσίβια» μιας αθωότητας που τον κρατά συνεργό (η οικογένειά του κρύβει τις σφαίρες της οργάνωσης σε κουτιά για σοκολατάκια – ένας συμβολισμός που στα χαρτιά δείχνει προφανής, στην οθόνη όμως «γράφει» εξαίσια). Με λίγα λόγια, αφήνει ολοένα και πιο πίσω τον «Ερνέστο» για να συναντήσει τον Χουάν που, στο φινάλε, δείχνει έτοιμος να πάρει τη ζωή του στα χέρια του.

Οπως σε πολλές ταινίες που παρατηρούν τον σκληρό κόσμο των ενηλίκων μέσα από παιδικά μάτια, έτσι κι εδώ το ταξίδι αφήνει μια γλυκόπικρη γεύση. Μα κι αν οι ταινίες κάποια στιγμή «τελειώνουν», η ζωή συνεχίζεται. Και οι ταινίες εκείνες που δεν ξεχνούν να σου το υπενθυμίσουν είναι συνήθως οι πιο γλυκόπικρες απ’ όλες.