Ο Σκορπιός θα πάψει να είναι σιωπηλός

Ηταν 24 Απριλίου του 1963 όταν κυκλοφόρησε η είδηση στον ελληνικό Τύπο ότι ο Αριστοτέλης Ωνάσης ενδιαφερόταν για την αγορά «της κατάφυτης νησίδας Σκορπιός». Τότε στο πρωτοσέλιδό τους «ΤΑ ΝΕΑ» έγραφαν ότι ο εφοπλιστής είχε συμφωνήσει παράλληλα με τον γενικό γραμματέα του ΕΟΤ κ. Φωκά για τουριστική αξιοποίηση δύο περιοχών στη Λευκάδα, έκτασης 450 στρεμμάτων. Η επένδυσή του σε Αγιο Ιωάννη και Γύρα θα έφτανε σύμφωνα με το δημοσίευμα τα 20 εκατ. δραχμές. Τα τουριστικά καταλύματα τελικά δεν έγιναν, αλλά ο Σκορπιός αγοράστηκε από τον Ωνάση για 3 εκατ. δραχμές. Δύο χρόνια αργότερα πωλήθηκε στον ίδιο και η νήσος Σπάρτη, σε διπλάσια τιμή από το Σκορπιό, αν και μικρότερη σε έκταση.
Ο Σκορπιός από την Ενετοκρατία ανήκε σε ιδιώτες. Παλαιότεροι ιδιοκτήτες ήταν τα μέλη της λευκαδίτικης οικογένειας Μαυρουδή. Το 1956 εκείνοι το πούλησαν στην οικογένεια Φίλιππα οι οποίοι ζούσαν μόνιμα στο Σικάγο. Από αυτούς το απέκτησε ο Ωνάσης. Κατάφυτος με ελιές και αμυγδαλιές, ο Σκορπιός ήταν το μοναδικό από τις μικρές νησίδες σε αυτή την πλευρά του Ιονίου που είχε -έστω και λίγο – νερό. Η γειτονική Σπάρτη ήταν τελείως άνυδρη. Ο Ωνάσης όμως χρειαζόταν μεγαλύτερες ποσότητες, γι’ αυτό δημιούργησε δικό του δίκτυο ύδρευσης με πέντε γεωτρήσεις στο Νυδρί. Για μία πενταετία δούλευαν πάνω από 200 άνθρωποι στον Σκορπιό. Χτίστες και μηχανικοί, κηπουροί και εργολάβοι.

Οπως θυμάται ο κ. Γαζής, η Χριστίνα φρόντιζε το νησί. Μέχρι τον θάνατό της το 1988 παραθέριζε εκεί σχεδόν κάθε καλοκαίρι. Τα μεροκάματα για 40 ανθρώπους ξεκινούσαν από τον Ιανουάριο. «Μέχρι το 1999 όταν και έφυγε το Ιδρυμα Ωνάση από τη διαχείριση του νησιού, ο Σκορπιός συντηρούνταν. Μετά έγινε μαυσωλείο», λέει ο κ. Γαζής. Την τελευταία δεκαετία ένα προσωπικό 10 ατόμων έχει αναλάβει τη φροντίδα του. Δύο από αυτούς διαμένουν μόνιμα εκεί. «Θα υποδεχτούμε τους νέους ιδιοκτήτες», λέει ο κ. Γαζής. «Αλλά δεν πρόκειται να ξεχάσουμε τον μύθο του Ωνάση».