Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο

Το έχουμε στο γονίδιό μας ως βασικό χαρακτηριστικό: η βιολογική πληροφορία που μας παρέχεται είναι η δεινότητά μας στην κλοπή! Αλλωστε, αυτό μας δίδαξε σε αρκετές πτυχές της η Ιστορία μας και αυτό έχουμε μάθει κάποιες φορές να κάνουμε καλύτερα από τον καθένα: να παρακάμπτουμε τα εμπόδια τα αξεπέραστα και να ανάγουμε την κίνησή μας τούτη σε άθλο. Ο Μέγας Αλέξανδρος ούτε που προσπάθησε να λύσει τον γόρδιο δεσμό, τον έκοψε με το σπαθί του καταθέτοντας στην Ιστορία το υπερφίαλο εκείνο «ό,τι δεν λύεται κόπτεται»! Οι Αχαιοί, όταν διαπίστωσαν πως το «ιερόν πτολίεθρον» της Τροίας δεν πέφτει με τα όπλα, έφτιαξαν τον Δούρειο Ιππο με τη γνωστή συνέχεια…

Λοιπόν, κάποιοι ακόμα και σ’ αυτόν τον τόπο των αμαρτωλών και κλεφτών έχουν απηυδήσει να παρακολουθούν – ανίκανοι να επέμβουν – κάθε λογής παράνομες παρακάμψεις που οδηγούν στο ζητούμενο αποτέλεσμα και απλώς διαμαρτύρονται στον καθρέφτη τους…

Τα Τρίκαλα, τα μπασκετικά, το περασμένο Σάββατο αντιμετώπισαν στα ίσια την Κηφισιά στην πόλη τους και τη νίκησαν όταν όλα έδειχναν το αντίθετο. Το χρονόμετρο από νωρίς είχε αρχίσει να έχει αρρυθμίες δεκάτων του δευτερολέπτου και στο κρίσιμο σημείο λειτούργησε με τον δικό του, τοπικό βηματισμό…

Φρόντισαν κι οι Κηφισιώτες να χάσουν τον χρόνο τους με άστοχες προσπάθειες, φρόντισαν και οι οπαδοί να δώσουν ένα άλλο χρώμα στον χρόνο που έτρεχε αλλοπρόσαλλα και απόντος του Προυστ τον ρόλο του ποιητή ανέλαβε ο Τριανταφύλλου, ο οποίος εκμεταλλεύτηκε τον χαμένο χρόνο και με ένα αξιοθαύμαστο καλάθι πέτυχε το θαύμα.

Οχι, δεν θα πούμε ότι η νίκη οφείλεται κατ’ αποκλειστικότητα στο «κακοκουρδισμένο» χρονόμετρο, θα πούμε ότι οι υπεύθυνοι των Τρικάλων θα έπρεπε να είχαν φροντίσει ώστε το χρονόμετρο να μην παρουσιάσει προβλήματα ακριβώς εκείνη την ημέρα, την ημέρα που σε ζωντανή μετάδοση κάποιοι φίλοι του μπάσκετ είδαν τον χρόνο να τρέχει πότε τρεκλίζοντας, πότε πισωπατώντας, πότε καλπάζοντας. Η ανακοίνωση της συμπαθούς ομάδας τη Δευτέρα το απόγευμα δεν έβαλε τα πράγματα στη θέση τους, αντιθέτως τα ανακάτεψε περισσότερο με την είσοδο του Θεού στο παρκέ. Και όταν μια ομάδα ή ένας παίκτης που φτάνει στο θαύμα μνημονεύει τον Θεό, κάτι διαβολικό έχει συμβεί. Ο Μαραντόνα αίφνης έρχεται στον νου σαν παράδειγμα.

Ενα ματς της Α2 ήταν με προοπτική και για τις δύο ομάδες την αμέσως επόμενη κατηγορία· υψίστης σημασίας για δυο δήμους που καλλιεργούν τον αθλητισμό με αγάπη και φροντίδα. Θα έπρεπε η σοβαρότητα και η υπευθυνότητα να κυριαρχήσουν.

Του χρόνου τα παιχνίδια έχουν την ιστορία τους.

Ακόμη θυμούνται οι παλιοί το αιώνιο δευτερόλεπτο στην επική αναμέτρηση του Παναθηναϊκού με την ΤΣΣΚΑ που χάρισε στους Πράσινους του Στεργάκου, του Κόντου την πρόκριση στην τελική εξάδα του Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Και πρόσφατα στον αγώνα του Ολυμπιακού με τη Σιένα ο χρόνος έπαιξε το άσχημο παιχνίδι του εις βάρος των γηπεδούχων.

Και ενώ αυτά συμβαίνουν στα παρκέ, στα γκαζόν άλλου είδους ευτράπελα σταματούν τον χρόνο…

Κάποτε στην ποδοσφαιρική ΑΕΚ της δεκαετίας του ’90, σε κρίσιμο σημείο αγώνα με τον Ολυμπιακό στη Νέα Φιλαδέλφεια, τα φώτα έσβησαν βυθίζοντας στο σκοτάδι το μέλλον όχι μόνο εκείνου του αγώνα, αλλά και του κιτρινόμαυρου συλλόγου. Εκείνο το σκοτάδι ακολουθεί ακόμη την ΑΕΚ…

Τα Τρίκαλα δικαιούνται ένα φωτεινό πέρασμα από την πρώτη κατηγορία του μπάσκετ. Δικαιούνται να έχουν τον χρόνο δημοσιότητας που τους αναλογεί, όχι όμως με πειραγμένο το χρονόμετρό τους…