Η πτώση των ισχυρών

Ζούμε την εποχή της πτώσης αυτοκρατοριών στον χώρο του αθλητισμού. Εδώ και χρόνια παραδοσιακές δυνάμεις πληρώνουν τα λάθη του παρελθόντος και σχοινοβατούν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, παλεύουν να επιβιώσουν και να μείνουν στο προσκήνιο.

Η ΑΕΚ, άλλοτε «βασίλισσα της Ευρώπης» στο μπάσκετ, κατέληξε να αγωνίζεται σε χαμηλές κατηγορίες (Β’ Εθνική). Στο ποδόσφαιρο, Αρης και ΑΕΚ, δύο πανίσχυρες ομάδες αλλοτινών εποχών και με πλήθος κόσμου να τις ακολουθεί, αλλάζουν προπονητές σαν τα πουκάμισα και θέλουν παντί τρόπω να μείνουν στη Σούπερ Λίγκα. Αλλά το μεγάλο «μπαμ» έρχεται από τον χώρο του βόλεϊ. Εδώ, υπάρχει το «ή ο ένας ή ο άλλος». Ηρακλής ή Παναθηναϊκός θα παίζουν την επόμενη περίοδο στην άγονη γραμμή της Α2 κατηγορίας στους άνδρες. Τα κουκιά είναι μετρημένα, η Νίκη Αιγινίου έσωσε την παρτίδα και θριάμβευσε κόντρα στον Ηρακλή. Η ομάδα του Κράβαρικ, ενός τεχνικού που δήλωσε ευθαρσώς «ντρέπομαι που είμαι προπονητής σε αυτή την ομάδα», σχεδόν φυτοζωεί. Κι ας είχε μόλις την περασμένη σεζόν σημαντικές διακρίσεις. Κάτι αντίστοιχο δεν συμβαίνει και με τον Παναθηναϊκό; Πέρυσι η σεζόν ήταν σαν ένα καμπανάκι κινδύνου. Στο παρά πέντε το Τριφύλλι κρατήθηκε στην Α1 του βόλεϊ. Ποιος όμως έχασε το μυαλό του για να το βρουν στη Λεωφόρο; Ουδείς. Τα λάθη δεν έγιναν μάθημα για τους παράγοντες, χρήματα δεν βρέθηκαν, οπότε η λύση ήταν το χτίσιμο μιας ομάδας στην άμμο, χωρίς στέρεες βάσεις και δίχως ταλέντο. Μία ακόμη σεζόν γεμάτη αγωνία. Χωρίς εκκαθαρίσεις, κάτι που συμβαίνει και με τον Ηρακλή, δεν προκύπτει πρόοδος. Ηρακλής και Παναθηναϊκός, σκιές του παρελθόντος, βλέπουν τον Παμβοχαϊκό να περνά στον τελικό του πρωταθλήματος της μεγάλης κατηγορίας και αναπολούν τα περασμένα μεγαλεία. Ενα ακόμη πρωτάθλημα που γίνεται φτωχότερο καθώς χάνει ένα ηχηρό όνομα, μια ακόμη διοργάνωση δίχως λάμψη παραδοσιακών δυνάμεων.

Η επαρχία, εν τέλει, αντεπιτίθεται.